Peczera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Peczera
Печера
Ilustracja
Pałac rodziny Potockich przed 1928 r.
Państwo  Ukraina
Obwód winnicki
Rejon tulczyński
Powierzchnia 2,3 km²
Wysokość 231 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

1141
496,09 os./km²
Nr kierunkowy +380 4335
Kod pocztowy 23610
Tablice rejestracyjne AB, KB
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Peczera
Peczera
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Peczera
Peczera
Ziemia48°51′18″N 28°43′12″E/48,855000 28,720000
Portal Portal Ukraina

Peczera (ukr. Печера) – wieś na Ukrainie, w obwodzie winnickim, w rejonie tulczyńskim, siedziba rady wiejskiej. W 2001 roku liczyła ok. 1,1 tys. mieszkańców[1]. Przez wieś przepływa rzeka Boh. W miejscowości znajduje się dawny zespół parkowo-pałacowy oraz zniszczony młyn należący niegdyś do rodziny Potockich.

Miejscowość założono około 1580 roku. W 1627 roku należała do kasztelana krakowskiego Jerzego Zbaraskiego[2]

Pałac[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej połowie XIX wieku Jan Świejkowski wzniósł we wsi pałac w stylu empire (klasycystycznym) na miejscu małego dworu[3]. Pałac posiadał portyk z czterema kolumnami jońskimi podtrzymującymi trójkątny fronton. Od ogrodu miał jońską wnękę z balustradą, która otaczała taras[4]. W 1904 roku Janina i Konstanty Potoccy zbudowali neoromańskie mauzoleum według projektu Władysława Horodeckiego, urodzonego w pobliskich Szołudkach. Obecnie służy ono jako kościół katolicki[5]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7502/A005?rdat1=09.09.2007&rf7571=3173
  2. Zbigniew Anusik. Latyfundia książąt Zbaraskich w XVI i XVII wieku. „Przegląd Nauk Historycznych”, s. 67, 2009. Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego. 
  3. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 10: Województwo bracławskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1996, s. 258-284, ISBN 83-04-04314-9, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  4. Antoni Urbański: Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie. Warszawa: 1928, s. 35.
  5. Janusz Fuksa: Wspomnienia z Kijowa. XI architekt Horodecki (pol.). Sekcja Wychowanków Politechniki Kijowskiej, 2005-05. [dostęp 2018-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (0014-03-08)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]