Zbigniew Kaczmarek (sztangista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy sztangisty. Zobacz też: Zbigniew Kaczmarek (piłkarz).
Zbigniew Kaczmarek
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1946
Tarnowskie Góry, Polska
Dyscypliny Podnoszenie ciężarów
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Monachium 1972 waga lekka
Mistrzostwa świata
Złoto
Columbus 1970 waga lekka
Złoto
Lima 1971 waga lekka
Srebro
Manila 1974 waga lekka
Srebro
Moskwa 1975 waga lekka
Srebro
Gettysburg 1978 waga lekka
Brąz
Warszawa 1969 waga lekka
Brąz
Monachium 1972 waga lekka
Brąz
Stuttgard 1977 waga lekka
Mistrzostwa Europy
Złoto
Moskwa 1975 waga lekka
Złoto
Berlin 1976 waga lekka
Srebro
Sofia 1971 waga lekka
Srebro
Konstanca 1972 waga lekka
Srebro
Werona 1974 waga lekka
Srebro
Stuttgard 1977 waga lekka
Brąz
Warszawa 1969 waga lekka
Brąz
Szombathely 1970 waga lekka
Brąz
Madryt 1973 waga lekka
Brąz
Havirov 1978 waga lekka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Zbigniew Tadeusz Kaczmarek (ur. 21 lipca 1946 w Tarnowskich Górach) – polski sztangista, brązowy medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata i Europy.

Kariera[edytuj]

Startował w wadze lekkiej (do 67,5 kg). Treningi rozpoczął w LZS Tarnowskie Góry; przez większość kariery (1965–1981) bronił barw Górnika Siemianowice. Pierwszy sukces w karierze osiągnął w 1969 roku, kiedy podczas mistrzostw świata w Warszawie zdobył brązowy medal w wadze lekkiej. W zawodach tych lepsi byli tylko Waldemar Baszanowski oraz Węgier János Bagócs. Następnie zdobywał złote medale na mistrzostwach świata w Columbus w 1970 roku i mistrzostwach świata w Limie rok później.

W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Monachium, zajmując trzecie miejsce w wadze lekkiej. Tym razem wyprzedzili go Mucharbij Kirżynow z SRR i Mładen Kuczew z Bułgarii. W 1974 roku zajął drugie miejsce na mistrzostwach świata w Manili, wynik ten powtarzając na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Moskwie. W obu przypadkach lepszy okazywał się tylko Petro Korol z ZSRR. W 1976 roku wystąpił na igrzyskach w Montrealu, gdzie pierwotnie zajął pierwsze miejsce. W trakcie kontroli dopingowej w jego organizmie wykryto niedozwolone środki, za co został zdyskwalifikowany[1].

Kolejny medal zdobył podczas mistrzostw świata w Stuttgarcie w 1977 roku, zajmując trzecie miejsce za Kubańczykiem Roberto Urrutią i Siergiejem Piewznierem z ZSRR. Ostatni sukces osiągnął w 1978 roku, zdobywając srebrny medal na mistrzostwach świata w Gettysburgu. Rozdzielił tam na podium Bułgara Janko Rusewa i Güntera Ambraßa z NRD. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Moskwie w 1980 roku, kończąc rywalizację na szóstej pozycji. Ponadto zdobył dziesięć medali na mistrzostwach Europy: złoty w 1976 roku, srebrne w latach 1971, 1972, 1974, 1975 i 1977 oraz brązowe w latach 1969, 1970, 1973 i 1978[2].

Pięciokrotnie był mistrzem Polski.

W 1981 roku wyjechał do RFN, startował w wadze lekkiej i średniej zdobywając kilka tytułów mistrza Niemiec.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]