Zygmunt Anczok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zygmunt Anczok
Anczok Zygmunt.jpg
Imię i nazwisko Zygmunt Józef Anczok
Data i miejsce
urodzenia
14 marca 1946
Lubliniec, Polska 
Pseudonim "Ana"
Pozycja Obrońca
Wzrost 177 cm
Masa ciała 79 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1959–1963
1963–1971
1971–1974
1975
1975–1976
1977–1979
Sparta Lubliniec
Polonia Bytom
Górnik Zabrze
SAC Wisła Chicago
Chicago Katz
Skeid Oslo


38 (0)

Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1965–1973  Polska 48 (0)
Dorobek medalowy

Zygmunt Józef Anczok (ur. 14 marca 1946 w Lublińcu) – polski piłkarz, grający na pozycji lewego obrońcy, mistrz olimpijski z Monachium z 1972.

Zygmunt Anczok, pseudonim „Ana” rozpoczynał karierę w klubie Sparta Lubliniec, w którym grał do 1963 i przenosin do Polonii Bytom. Z klubem z Bytomia odnosił duże sukcesy, zdobywając mistrzostwo Interligi w Ameryce Północnej w 1965 i Puchar Rappana również w tym samym roku. W 1966 i 1969 zdobywał z klubem brązowe medale mistrzostw Polski. Następnie, od roku 1971 występował w Górniku Zabrze, z którym zdobył w 1972 mistrzostwo Polski i Puchar Polski.

Jego kariera reprezentacyjna rozpoczęła się w 1965, kiedy to zadebiutował w meczu z Szkocją (2:1). Jego atutem była niesłychana wytrzymałość i szybkość, często włączał się do akcji ofensywnych, nie ograniczał się do zadań obronnych. Potwierdzeniem jego przydatności do gry w reprezentacji, był występ podczas tournée po Ameryce Południowej w 1966, kiedy to walczył z takimi napastnikami jak Pelé czy Garrincha. W 1971 wystąpił w meczu pożegnalnym Lwa Jaszyna, w drużynie Gwiazd FIFA w Moskwie wraz z Włodzimierzem Lubańskim. Na Olimpiadzie w Monachium wystąpił we wszystkich spotkaniach, również w finałowym z Węgrami, wygranym 2:1. Był to wówczas największy sukces polskiego futbolu. Karierę reprezentacyjną zakończył w 1973 roku w meczu z Walią (3:0). Jego karierę przerwały liczne kontuzje, m.in. złamanie kości śródstopia przed Mistrzostwami Świata 1974. W 1974 wyjechał z Polski do Stanów Zjednoczonych, gdzie grał w polonijnych klubach SAC Wisła Chicago i Chicago Katz (do 1976), później występował w norweskiej Tippeligaen, w klubie Skeid Oslo, gdzie był polskim pionierem. W 1979 roku zakończył karierę piłkarską. Pracował jako trener piłkarski w Lublińcu, jednak liczne problemy zdrowotne zmusiły go do zmiany zawodu. Przez pewien czas jeździł jako taksówkarz. W latach 2006-2010 pełnił funkcję Radnego miasta Lublińca.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]