ZSU-23-4MP Biała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
ZSU-23-4MP Biała
ZSU-23-4MP Biała
ZSU-23-4MP Biała
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu samobieżny artyleryjsko-rakietowy zestaw przeciwlotniczy
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3
Historia
Prototypy 2000
Produkcja 2005
Dane techniczne
Silnik 6-cylindrowy silnik wysokoprężny, 4-suwowy W-6R o mocy 280 KM (210 kW) oraz turbina gazowa DG4M-1 (do napędu prądnic zasilających urządzenia pokładowe)
Transmisja mechaniczna
Pancerz 8,3 – 9,2 mm (płyta pancerna; spawany)
Długość 6,54 m
Szerokość 2,95 m
Wysokość 2,25 m
Masa 20,5 t
Moc jedn. 13,7 KM/t
Osiągi
Prędkość 50 km/h
Zasięg 450 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
główne:
działko 4×23 mm AZP-23 chłodzone cieczą (zapas amunicji: 2000 naboi)
boczne:
cztery przeciwlotnicze zestawy rakietowe Grom
Wyposażenie
noktowizory: TWNO-2 oraz TKN-1T; reflektor podczerwieni PG-125; radiostacja R-123; telefon R-124; aparatura nawigacyjna typu TNA-2; urządzenie ochrony przed bronią ABC; urządzenie przeciwpożarowe; układ wentylacji; SKO z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy.
Użytkownicy
Polska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

ZSU-23-4MP Biała – polska modyfikacja radzieckiego samobieżnego zestawu przeciwlotniczego ZSU-23-4 Szyłka. Projekt został opracowany w 2000 roku przez Ośrodek Badawczo Rozwojowy w Tarnowie przy współudziale 4 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Żurawicy i z wykorzystaniem systemów i urządzeń innych krajowych przedsiębiorstw przemysłu obronnego. Zatwierdzenie dokumentacji do produkcji seryjnej nastąpiło Orzeczeniem nr 165/TWL/05 z dnia 1 lipca 2005 roku, wprowadzony na wyposażenie Sił Zbrojnych RP rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP w grudniu 2005 roku.

Około 70 sztuk wozów samobieżnej artylerii przeciwlotniczej ZSU-23-4MP Biała ma zostać wyprodukowane dla potrzeb Wojska Polskiego, jako tańsza alternatywa dla samobieżnego przeciwlotniczego zestawu artyleryjskiego Loara.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Poza typowymi peryskopami obserwacyjnymi pojazd dysponuje środkami do obserwacji w warunkach nocnych. W przypadku kierowcy stanowi go TWNO-2 o zasięgu 60-100 metrów, natomiast w przypadku dowódcy wozu przyrządem umożliwiającym obserwację w nocy jest noktowizor TKN-1T o zasięgu 200-250 metrów. Aby używać obu noktowizorów teren musi być podświetlany przez reflektor podczerwieni PG-125. Łączność zewnętrzną zapewnia standardowa w wozach radzieckich radiostacja R-123, za komunikacje wewnętrzną odpowiada natomiast telefon R-124. Dodatkowo w skład wyposażenia SU-23-4 Biała wchodzi aparatura nawigacyjna typu TNA-2, urządzenie ochrony przed bronią ABC, urządzenie przeciwpożarowe czy układ wentylacji. Biała posiada optoelektroniczny System Kierowania Ogniem (SKO) z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy (działanie SKO jest niewykrywalne dla przeciwnika), dodatkowo dla podwojenia siły ognia wyposażona jest w zestaw rakiet przeciwlotniczych Grom, których skuteczny zasięg wynosi około 5500 metrów.

Kadłub[edytuj | edytuj kod]

Zespawany z płyt pancernych kadłub pojazdu GM-575 został oparty na kadłubie zastosowanym w czołgu PT-76 czy dziale samobieżnym wojsk powietrznodesantowych ASU-85. Pojazd podzielony jest na trzy części: przedział kierowania (znajdujący się na przedzie pojazdu), bojowy (środkowa część) oraz silnikowy (znajdujący się w tylnej części wozu). Napęd stanowi sześciocylindrowy, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny W6R o mocy 280 KM (206 kW) przy 2000 obr./min. Do przeniesienia napędu służy mechaniczna, trójstopniowa skrzynia biegów z planetarnym mechanizmem skrętu o pięciu przełożeniach przy jeździe do przodu i jednym do tyłu. Podwozie działa stanowi sześć par kół nośnych zawieszonych na wałkach skrętnych z kołami napinającymi z przodu i napędowymi z tyłu wozu. Do zasilania urządzeń elektrycznych służy turbinowy silnik DG4.

Różnice z wersją podstawową[edytuj | edytuj kod]

Na zlecenie Departamentu Zaopatrywania Sił Zbrojnych MON unowocześnieniem zajmie się tarnowski Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Sprzętu Mechanicznego Sp. z o.o. Kontrakt zawarty 19 lutego przewiduje modernizację trzech Szyłek w 2010 roku, czterech w 2011 roku i dwóch w 2012 roku.

Modernizacja obejmuje:

  • zastosowanie cyfrowego, optoelektronicznego Systemu Kierowania Ogniem z układem automatycznego śledzenia celu w dzień i w nocy,
  • wyposażenie zestawu w rakiety GROM, które podwajają dotychczasowy zasięg zwalczania celów powietrznych,
  • sprzęgnięcie z ZSD Łowcza-3,
  • umożliwienie wykorzystania najnowszych rodzajów podkalibrowej amunicji artyleryjskiej, pozwalającej zwiększyć zasięg zwalczania celów powietrznych oraz naziemnych,
  • eliminację radaru, aktywnych środków obserwacji optycznej dowódcy i kierowcy, istotne ograniczenie emisji promieniowania termicznego, demaskującego zestaw na polu walki,
  • zwiększenie zasięgu obserwacji optycznej w warunkach ograniczonej widzialności dzięki zastosowaniu torów termowizji pasywnej najnowszej generacji w przyrządach dowódcy i kierowcy oraz wbudowanie takiego układu w celowniku optycznym operatora uzbrojenia,
  • zmniejszenie z 4 do 3 osób załogi,
  • poprawienie własności trakcyjnych i zwiększenie zasięgu działania zestawu,
  • ogólne odmłodzenie zespołów zestawu.

Zmiana amunicji kalibru 23 mm (do armat plot. ZU-23-2 i ZSU-23-4) na nowocześniejsze rodzaje, pozwoliły na zwiększenie skutecznego zasięgi ostrzału do 3500 metrów, czyli o około 500-1000 metrów więcej, niż w przypadku ZSU-23-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]