AS Monaco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg AS Monaco FC
Pełna nazwa Association Sportive de
Monaco Football Club
Przydomek Les Rouge et Blanc
(Czerwono-Biali)
Barwy czerwono-białe
Data założenia 23 sierpnia 1924
Liga Ligue 1
Stadion Stade Louis II,
Monako
Prezes Dmitrij Rybołowlew
Trener Portugalia Leonardo Jardim
Asystent trenera Jean Petit
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

AS Monaco (oficjalna nazwa Association Sportive de Monaco Football Club) – monakijski klub piłkarski. Z powodu braku rodzimej ligi występujący w lidze francuskiej. Z siedzibą w Monako (dystrykt Fontvieille).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Królewskie początki[edytuj | edytuj kod]

AS Monaco zostało założone w 1924 r. Nie był to typowy klub piłkarski, o czym mogą świadczyć sekcje, jakie Monaco wówczas posiadało. Oprócz piłki nożnej uprawiano tam: koszykówkę, pływanie i dyscypliny lekkoatletyczne. Drużyna z Księstwa Monaco ma ogromne ambicje, a to z racji patronatu księcia, który mieszka i mieszkał w tym malutkim państewku. Marzenia o awansie i grze w Ligue 1 spełniły się dopiero w sezonie 1954/1955, w którym to ASM po raz pierwszy w historii wystąpiło w rozgrywkach pierwszej ligi. W pierwszym swoim meczu ulegli oni 1:3 na wyjeździe Reims. Pierwszy mecz u siebie rozegrali przeciwko Toulousie. Spotkanie zakończyło się remisem 1:1. Ogólnie sezon ten skończyli oni na całkiem dobrym 14 miejscu. Wówczas człon drużyny stanowili tacy piłkarze jak: Skiba, Bellot, Zitouni i Gianesi.

Pierwsze sukcesy i porażki[edytuj | edytuj kod]

W 1960 r. drużyna prowadzona przez Lucien Leduca zdobyła pierwszy Puchar Francji. Po burzliwej drodze do finału, rozprawili się tam z Saint-Étienne. Mecz finałowy zakończył się wynikiem 4:2. Rok później AS Monaco zdobyło pierwszy tytuł mistrzowski. Wówczas Leduc miał do dyspozycji takich piłkarzy jak Michel Hidalgo, Henri Biancheri, Theo i Delio Onnis. W sezonie 1962/1963 kibice i piłkarze z księstwa świętowali zdobycie mistrzostwa i Pucharu Francji. Wraz z odejściem tego trenera nastały cięższe czasy i AS Monaco tułało się między pierwszą a drugą ligą aż do połowy lat 70. XX wieku. Wtedy to prezesem klubu został Jean-Louis Campora, który ponownie zaangażował Leduca, co zaowocowało powrotem na najwyższy szczebel rozgrywek i tytułem mistrzowskim w 1978 roku. W pierwszym meczu w Lidze Mistrzów Monaco pokonało 7:2 AEK Ateny, potem uległo Interowi Mediolan. WW sezonie 1975/1976 „Czerwono-Biali” opuścili szeregi Ligue 1. Później szybko do niej powrócili i pierwszy sezon po powrocie zakończyli na 1 miejscu, co było wówczas ewenementem. W 1979 roku do klubu z Valenciennes FC przybył Roger Milla, który po sezonie rozstał się z monakijskim klubem.

Wyrabianie marki 1980 r.[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku AS Monaco zdobyło Puchar Francji, a 2 lata później kolejne mistrzostwo. Wówczas ukształtowały się takie talenty jak: Claude Puel, Manuel Amoros, Bruno Bellone, a przydatność potwierdzili: Umberto Barberis, Ralf Edström, Jacques Perais i Éric Pécout. Te nazwiska przyciągały na Stade Lousia II (powstały w 1937 r.) 7 tys. widzów. W sezonie 1984/1985 zawodnicy klubu zdobyli Puchar Francji. Nawet po kolejnym odejściu Luciena, klub nie pogrążył się w kryzysie i lata osiemdziesiąte zaowocowały dwoma Pucharami Francji (1980 i 1985) oraz dwoma triumfami ligowymi (1982 i 1988). Mimo niezłej gry w rozgrywkach krajowych klub kompletnie zawodził w rozgrywkach europejskich. W lipcu 1987 zatrudniono na stanowisko trenera Arsène Wengera. Pierwszy swój sezon zakończył już jako Mistrz Francji. Odniósł również pierwszy sukces na arenie europejskiej. Jego podopieczni odpadli dopiero w ćwierćfinale Ligi Mistrzów po przegranej walce z Galatasarayem Stambuł. W maju 1989 r. „Czerwono-Biali” ulegli 3:4 Olympique Marsylia w finale Pucharu Francji, ale AS Monaco dostało wówczas szansę gry w Pucharze Zdobywców Pucharów. Tam dotarli do półfinału, gdzie zmierzyli się z włoską Sampdorią Genua. W 1991 r. miał nastąpić rewanż. Po raz kolejny w finale Pucharu Francji zmierzyły się jedenastki Olympique Marsylia i AS Monaco. Tym razem na Parc des Princes lepsi okazali się podopieczni Wengera. Wówczas ten Francuz miał do dyspozycji: Jean- Luca Ettoriego, Marcela Diba, Luca Sonora, Claude Puel’a, Geralda Passi’ego, Rogera Mendy’ego, George’a Weaha oraz Ramóna Díaza. Wyżej wymienieni zawodnicy stanowili o sile drużyny. Po zdobyciu Pucharu Francji w sezonie 1990/1991 w Pucharze Zdobywców Pucharów wyeliminowali kolejno Swansea City, IFK Norrköping, AS Romę oraz w półfinale Feyenoord Rotterdam. W finale na Estádio da Luz w Lizbonie przegrali się z Werderem Brema. Po wykryciu afery korupcyjnej, w której brali udział działacze klubu Olympique Marsylia i zdegradowaniu klubu z Marsylii, AS Monaco dostało szansę występów w eliminacjach do Ligi Mistrzów. Pokonali w nich AEK Ateny i Steauę Bukareszt. Francuzi nie mieli zbyt wymagającej grupy, bowiem trafili do niej razem z FC Barceloną, Galatasarayem Stambuł oraz Spartakiem Moskwa. Wyszli z niej bez problemów, a w półfinale ulegli AC Milanowi. Kłopoty kadrowe (kontuzje Jürgen Klinsmanna, Enzo Scifo, Viauda, wyjazd Victora Ikpeby na Puchar Narodów Afryki) sprawiły, że AS Monaco poczynało sobie coraz gorzej. Po 7 latach pracy Arsène Wenger podał się do dymisji, którą przyjęto. Zastąpił go były bramkarz Jean-Luc Ettori. Wkrótce tego ostatniego zastąpił Jean Tigana, który wniósł wiele do upadającego teamu. W sezonie 1995/1996 królem strzelców Ligue 1 został Brazylijczyk Sonny Anderson, który wyrósł na nową gwiazdę. Rok później ASM sięgnęło po 6. tytuł Mistrza Francji. Wówczas wszyscy obawiali się takich zawodników jak: Sylvain Legwinski, Sonny Anderson, David Trezeguet, Thierry Henry, Emmanuel Petit, Ali Benarbia, Victor Ikpeba i Patrick Blondeau. W „mistrzowskim sezonie” drużyna zdobyła aż 69 goli. Dobrze im się wiodło w Pucharze UEFA – dotarli do półfinału, gdzie zostali wyeliminowani przez Inter Mediolan. Ostatni tytuł mistrzowski AS Monaco zdobyło w sezonie 1999/2000.

Najbardziej utytułowany trener AS Monaco – Didier Deschamps

Później kolejny były piłkarz Didier Deschamps objął stanowisko trenerskie w ASM. Zatrudnił on do szkolenia bramkarzy Jeana-Luca Ettoriego, co zaowocowało dobrą grą mało znanego Włocha, Flavio Romy. Didier Deschamps postawił na młodzież. Zakupił on Sébastien Squilacciego, Éric Cubillera, Patrice Evrę oraz Jaroslava Plašila. To przyniosło oczekiwany efekt. W sezonie 2002/2003 AS Monaco zostało wicemistrzem Francji. Później ciężkiej kontuzji doznał idol kibiców Monaco – Shabani Nonda. Nie zagrał on do końca sezonu. Było to wielkie osłabienie dla ASM, ale wszyscy mieli nadzieję, że udanie zastąpi go Emmanuel Adebayor do spółki z Souleymane Camarą. Na wypożyczenie przyszedł „El Moro” i grał wyśmienicie w sezonie 2003/2004. W tym sezonie Monaco bardzo dobrze zaprezentowało się w Lidze Mistrzów: najpierw wychodząc z grupy, pokonując m.in. 8:3 Deportivo La Coruña, później pokonując Chelsea Londyn 5:3 i Real Madryt w spaniałym stylu. W finale przegrali z FC Porto. Ostatecznie AS Monaco zakończyło sezon z dorobkiem finału Ligi Mistrzów oraz 3. miejscu w tabeli zapewniając sobie jedynie kwalifikacje do Ligi Mistrzów w przyszłym sezonie. Po odejściu gwiazd, tj. Morientesa, Rothena, Pršo, Márqueza, Graxa, Guiliego, Ibarry AS Monaco napotkało na trudności w kolejnym sezonie, nie było już tak zgranych i doświadczonych graczy. Do klubu przyszli Javier Saviola (wypożyczony z Barcelony), Maicon (kupiony z Cruzeiro) oraz Mohamed Kallon (kupiony z Interu Mediolan). ASM nie poszło najlepiej w europejskich pucharach, a w lidze zajęli dopiero 4 miejsce, które zapewniało kwalifikacje do Ligi Mistrzów. Do dymisji podał się bardzo zasłużony trener Didier Deschamps.

Kryzys[edytuj | edytuj kod]

Po jego odejściu w klubie zapanował chaos, w ciągu kilku lat zatrudniono i zwalniano trenerów za złe wyniki. Sam klub plasował się w okolicach środka tabeli. Mimo że w sezonie 2006/2007 zespół pozyskał Yaya Touré, Juana Pablo Pino, Jérémiego Méneza i Marco Di Vaio, to zespół ponownie nie awansował do Ligue 1. Rok później do drużyny dołączył Nenê, jednak i tym razem nic to nie dało. W 2008 roku Jérôme de Bontin, główny akcjonariusz klubu, odmłodził klub ASM, zostało sprowadzonych kilku utalentowanych piłkarzy m.in. Park Chu-young oraz Nicolas N'Koulou. Klub zakończył sezon w środku tabeli a sam Bontin zrezygnował z posady. Zastąpił go bankier Etienne Franzim, ale nie udało mu się podźwignąć klubu. AS Monaco zostało zdegradowane do roli ligowego średniaka, a częste zmiany trenerów tylko pogłębiały kryzys, owocem którego był spadek do drugiej ligi w sezonie 2010/2011. W lipcu 2009 roku, brazylijski trener Ricardo Gomes został zastąpiony przez byłego trenera AS Cannes i Stade RennesGuy’a Lacombe, trener od razu zastąpił niepotrzebnych graczy tymi młodymi takimi jak: Cédric Mongongu, Serge Gakpé, Pierre-Emerick Aubameyang, Frédéric Nimani, Yohan Mollo czy Layvin Kurzawa.

Era Dmitrija Rybołowlewa[edytuj | edytuj kod]

Na zapleczu Ligue 1, Monaco również zawodziło i gdy wydawało się, iż klub rozpadnie się całkowicie, na przełomie 2011 i 2012 roku nowym właścicielem zespołu został rosyjski multimiliarder Dmitrij Rybołowlew (93. na liście najbogatszych wg Forbes), zobowiązując się do zainwestowania przynajmniej 100 milionów euro w ciągu kolejnych czterech lat. W 2012 roku na stanowisku trenera Laurent Banide został zastąpiony przez Marco Simone. Zimą klub pozyskał młodziutkiego napastnika Emmanuela Rivière. Ostatecznie zespół prowadzony przez włoskiego szkoleniowca bez problemu poradził sobie w Ligue 2. W sezonie 2013/2014, gdy ASM powróciło do Ligue 1 Rosjanin przekroczył ten budżet sprowadzając do klubu Rademela Falcao, Ricardo Carvalho, João Moutinho[1], Jamesa Rodrígueza[1], Érica Abidala, Geoffreya Kondogbie, Jérémiego Toulalana oraz Nicolasa Isimat-Mirina za łączną kwotę 160 mln euro. Nowym trenerem klubu został Claudio Ranieri. Po sprowadzeniu tylu nowych, utalentowanych zawodników przyszedł czas na przewietrzenie kadry, czyli tzw. porządki. Klub opuścili Adriano, Aleksandros Dziolis, Ibrahima Touré oraz Nampalys Mendy, zaś wielu graczy zostało wypożyczonych (m.in. Gaetano Monachello czy Carl Medjani).

AS Monaco rundę jesienną Ligue 1 zakończyło na drugim miejscu, tracąc trzy punkty do lidera PSG[2]. Zimą klub zasilili Lacina Traoré, Elderson, Dimityr Berbatow[3] oraz Aymen Abdennour[4].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Francji (7): 1961, 1963, 1978, 1982, 1988, 1997, 2000
  • Wicemistrzostwo Francji (6): 1964, 1984, 1991, 1992, 2003, 2014
  • Mistrz DH Sud-Est (2): 1933, 1948
  • Zdobywca Pucharu Francji (5): 1960, 1963, 1980, 1985, 1991
  • Zwycięzca Pucharu Ligi Francuskiej (1): 2003
  • Finalista Pucharu Ligi Francuskiej (1): 2001
  • Finalista Ligi Mistrzów (1): 2004
  • Finalista Pucharu Zdobywców Pucharów (1): 1992

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze AS Monaco.

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 4 lutego 2014

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Chorwacja Danijel Subašić
2 OB Brazylia Fabinho (wypożyczony z Rio Ave)
3 OB Francja Layvin Kurzawa
5 OB Tunezja Aymen Abdennour (wypożyczony z Toulouse)
6 OB Portugalia Ricardo Carvalho
7 PO Maroko Nabil Dirar
8 PO Portugalia João Moutinho
9 NA Kolumbia Radamel Falcao
11 PO Argentyna Lucas Ocampos
15 NA Bułgaria Dimityr Berbatow (wypożyczony z Fulham)
16 BR Argentyna Sergio Romero (wypożyczony z Sampdorii)
17 PO Belgia Yannick Ferreira Carrasco
18 NA Francja Valère Germain (wicekapitan)
19 PO Maroko Mounir Obbadi
Nr Poz. Piłkarz
20 OB Francja Nicolas Isimat-Mirin
21 OB Nigeria Elderson Echiéjilé
22 OB Francja Éric Abidal (kapitan)
23 NA Francja Anthony Martial
24 OB Włochy Andrea Raggi
25 PO Francja Jessy Pî
27 PO Francja Geoffrey Kondogbia
28 PO Francja Jérémy Toulalan (2. wicekapitan)
29 NA Francja Emmanuel Rivière
30 BR Włochy Flavio Roma
31 OB Niemcy Andreas Wolf
40 BR Francja Marc-Aurèle Caillard
41 BR Francja Axel Maraval
NA Holandia Nacer Barazite
BR Francja Sébastien Chabbert

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
BR Francja Martin Sourzac (w Brussels)
OB Francja Jérémy Labor (w Brussels)
OB Algieria Carl Medjani (w Valenciennes)
OB Urugwaj Gary Kagelmacher (w Valenciennes)
OB Francja Jérôme Phojo (w Bastii)
OB Demokratyczna Republika Konga Marcel Tisserand (w Lens)
OB Hiszpania Borja López (w Rayo Vallecano)
Nr Poz. Piłkarz
PO Kongo Delvin Ndinga (w Olympiakosie)
PO Francja Dominique Pandor (w Stade Brestois)
PO Francja Tristan Dingomé (w Le Havre)
NA Kamerun Edgar Salli (w Lens)
NA Wybrzeże Kości Słoniowej Lacina Traoré (w Evertonie)
NA Włochy Gaetano Monachello (w Ergotelisie)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 5 czerwca 2014
Pozycja Imię i nazwisko
Szkoleniowiec Portugalia Leonardo Jardim
Asystent Włochy Paolo Benetti
Asystent Francja Jean Petit
Trener bramkarzy Francja André Amitrano
Klubowy lekarz Włochy Carlo Spignoli
Lekarz Francja Philippe Kuentz
Trener fitness Włochy Giorgio Pellizzaro
Trener fitness Włochy Andrea Azzalin
Trener fitness Włochy Filippo Sassi

Trenerzy klubu[edytuj | edytuj kod]

Lp. Lata Trener Lp. Lata Trener
1. 1948-1950 Francja Jean Batmale 19. 1986-1987 Rumunia Ștefan Kovács
2. 1950-1952 Rumunia Elek Schwartz 20. 1987-1994 Francja Arsène Wenger
3. 1952-1953 Włochy Angelo Grizzetti 21. 1994 Francja Jean Petit
4. 1953-1956 Czechy Ludwig Dupal 22. 1994-1995 Francja Jean-Luc Ettori
5. 1956-1957 Austria Anton Marek 23. 1995 Francja Gérard Banide
6. 1957-1958 Francja Louis Pirroni 24. 1995-1999 Francja Jean Tigana
7. 1958-1963 Francja Lucien Leduc 25. 1999-2001 Francja Claude Puel
8. 1963-1965 Francja Roger Courtois 26. 2001-2005 Francja Didier Deschamps
9. 1965-1966 Francja Louis Pirroni 27. 2005 Francja Jean Petit
10. 1966-1969 Francja Pierre Sinibaldi 28. 2005-2006 Włochy Francesco Guidolin
11. 1969-1970 Francja Louis Pirroni Francja Robert Domergue 29. 2006 Rumunia László Bölöni
12. 1970-1972 Francja Jean Luciano 30. 2006-2007 Francja Laurent Banide
13. 1972-1974 Argentyna Ruben Bravo 31. 2007-2009 Brazylia Ricardo Gomes
14. 1974-1975 Argentyna Alberto Muro 32. 2009-2011 Francja Guy Lacombe
15. 1976 Monako Armand Forcherio 33. 2011 Francja Laurent Banide
16. 1977-1979 Francja Lucien Leduc 34. 2011-2012 Włochy Marco Simone
17. 1979-1983 Francja Gérard Banide 35. 2012-2014 Włochy Claudio Ranieri
18. 1983-1986 Francja Lucien Muller 36. 2014- Portugalia Leonardo Jardim

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Monaco pay €70 million for Porto pair (ang.). Goal.com, 2013-05-24. [dostęp 2013-05-24].
  2. League Table (ang.). ligue1.com. [dostęp 14 marca 2014].
  3. Dimitar Berbatov new player of AS Monaco FC (ang.). asm-fc.com. [dostęp 31 stycznia 2014].
  4. Oficjalnie: Abdennour w AS Monaco. transfery.info, 2014-01-31. [dostęp 2014-02-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]