Sevilla Fútbol Club – hiszpański klub piłkarski, grający obecnie w Primera División, mający siedzibę w Sewilli, stolicy Andaluzji. Został założony w dniu 14 października 1905 jako pierwszy klub w mieście. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, który może pomieścić niespełna 45 tysięcy widzów. Zespół Sevilli zdobył raz mistrzostwo Hiszpanii (1946). Największym sukcesem w historii klubu było wywalczenie w 2006 roku (10 maja) Pucharu UEFA po zwycięstwie 4:0 w finale nad angielskim Middlesbrough FC. 25 sierpnia 2006 roku Sevilla zdobyła swoje drugie trofeum w historii, pokonując w meczu o Superpuchar Europy w Monako FC Barcelona 3:0. W sezonie 2006/2007 Sevilla jako drugi (po Realu Madryt) klub w historii obroniła Puchar UEFA.
Dnia 14 października 1905 r. stolica Andaluzji doczekała się swojego pierwszego klubu piłkarskiego - Sevilla Fútbol Club. Za założyciela Palanganas uważany jest angielski emigrant D. José Luis Gallegos. Krótko po założeniu Sevilli, w zarządzie dochodzi do spięć i drużynie z Andaluzji przychodzi rywalizować z drużyną znaną jako Sevilla Balompie założony przez studentów Escuela Politécnica. W 1914 zespół ten łączy się z Betisem FC, by potem zostać Realem Betisem Balompié, największym rywalem Sevilli. Pierwsze pięć lat istnienia klubu to wyłącznie spotkania towarzyskie. W 1914 roku nastąpiła zmiana na stanowisku prezesa. Zadaniem nowego szefa klubu było doprowadzenie Sevillistas do "tronu królewskiego". 8 lutego 1915 r. to data, w którym klub stał się najlepszym na obszarze Andaluzji pokonując w emocjonującym meczu Real Betis Balompié 4-3. Do hiszpańskiej pierwszej ligi, drużyna trafiła w 1916 r. Pierwsze spotkanie to pojedynek z ekipą Kadyksu zremisowane 2-2. W 1935 klub po raz pierwszy sięga po Puchar Hiszpanii. Sukces ten powtarza w roku 1939 po Hiszpańskiej Wojnie Domowej, jednak trofeum to znane jest już jako Copa del Generalísimo. W roku 1940 Sevilla notuje na swoim koncie Wicemistrzostwo Hiszpanii, chociaż drużyna miała spore szanse na mistrzostwo (m.in. pokonała FC Barcelonę 11-1, Valencię CF 10-3 i Hérculesa CF 8-3). Niestety, o wyniku ligowej konfrontacji zaważył remis 3-3 Hérculesem, dzięki czemu tytuł powędrował do Atlético Aviación. Trzy lata później Rojiblancos ponownie świętują drugie miejsce, by w sezonie 1943/1944 spaść na trzecie. Rok po zakończeniu II wojny światowej klub odnotowywuje pierwsze i jak do tej pory jedyne zdobycie Mistrzostwa Hiszpanii, w głównej mierze dzięki fenomenalnej postawie snajpera Olivera Warda, który zdobył dla swojej drużyny aż 29 bramek. Kolejny sukces nadchodzi w 1948 roku, kiedy to Sevilla triumfuje w Pucharze Króla. Jak się okazuje, będzie to ostatni triumf Sevilli w tej imprezie przez następne 59 lat. 1951 rok to 8 latach przerwy kolejne wicemistrzostwo kraju. 1955 po 7 latach przerwy Sevilla dochodzi do finału Pucharu Króla, gdzie jednak musi uznać wyższość Athletic Bilbao. W 1957 Palanganas zdobywają ostatnie wicemistrzostwo Hiszpanii. Rok później, dokładnie 7 września, drużyna rozgrywa spotkanie na nowym stadionie nazwanym ku pamięci byłego prezesa Ramóna Sáncheza Pizjuána. Debiut murawy jest niezbyt szczęśliwy, bowiem Sevilla przegrywa tam z odwiecznymi rywalami – Betisem. W 1962 roku Sevilla po raz 5 dochodzi do Finału Pucharu Króla, w którym jednak przegrywa po raz kolejny, tym razem ulegając w Madrycie tamtejszemu Realowi. Kolejne lata to długi okres bez znaczących sukcesów klubu ze stolicy Andaluzji. U schyłku lat '60 Sevilla odnotowała spadek do Segunda División, jednak już po roku wróciła do najwyższej klasy rozgrywkowej. Na początku lat '70 Sevillę czekał kolejny krótki spadek, ale od tego momentu klub dzielnie trzymał się środka tabeli aż do sezonu 1996/1997, gdy drużyna po raz kolejny spadła, by powrócić w 1999/2000 i rozegrać jeden z najgorszych sezonów w historii klubu, zdobywając zaledwie 28 punktów. Warto przenieść się do roku 1991, w którym to do Sevilli dołączają Iván Zamorano na dwa lata oraz legendarny chorwacki technik Davor Šuker, który grał przez pięć lat. Obaj następnie przenieśli się do stołecznej drużyny Królewskich. Krótko po odejściu Ivána, Sevilla nie miała nawet czasu zapłakać za jednym z najlepszych napastników świata, ponieważ do drużyny dołączył legendarny Diego Maradona, niestety, tylko na rok. W roku 1999 Sevilla odkrywa talent Joségo Antonia Reyesa, dając mu możliwość gry przez pięć lat. W sezonie 2000/2001, Sevilla wygrywa rywalizację w Segunda División pod wodzą Joaquína Caparrósa. Zbiega się to z przybyciem do klubu Joségo Maríi del Nido, który okazuje się zbawicielem dla klubu, przynosząc mu finansową stabilność i wyciągając z długów. Del Nido rozpoczyna też bardzo ciekawą taktykę wzbogacania klubowej kasy poprzez sprzedaż utalentowanych wychowanków, których Sevilla zaczęła produkować wręcz na pęczki. Pierwszym ze sprzedanych zostaje właśnie Reyes, który trafił do Arsenalu za 25 mln euro. W 2002 roku Sevilla decyduje się na sprowadzenie Daniela Alvesa, który po odejściu Ramosa będzie aż do 2008 roku filarem prawej obrony. W latach 2003-2005 w klubie występowali Sergio Ramos oraz Júlio Baptista, skąd obaj przenieśli się do Merengeus. Ramos z czasem zaczna być kreowany na nowy symbol Realu, choć sam Sergio nie ukrywa, że jest Sevillistą i jeszcze wróci do swojego macierzystego klubu. W sezonie 2003/2004 drużynie udaje się zająć szóste miejsce w lidze, dzięki czemu trafia do europejskich pucharów. Sezon 2005/2006 to powrót sukcesów Sevillistas. W tym roku klub zdobywa pierwszy w historii Puchar UEFA, pokonując w finale gładko angielskie Middlesbrough aż 4-0. Bramki w tym spotkaniu zdobywali Luís Fabiano, dwie Enzo Maresca oraz Frédéric Kanouté. Sezon 2006/2007 to jeden z najlepszych sezonów. Zaczyna się od pokonania aż 3-0 Barcelony w meczu o Superpuchar Europy. Klub po raz drugi z rzędu zgarnął Puchar UEFA pokonując w hiszpańskim finale Espanyol po rzutach karnych 3-1, których bohaterem został Palop. W regulaminowym czasie na tablicy widniał wynik 1-1, po dogrywce 2-2. W tym sezonie klub również zdobył Puchar Króla po 59 latach przerwy, pokonując Getafe 1-0. Sezon zaś kończy na trzecim miejscu jako mistrzowie rundy jesiennej oraz z możliwością gry w eliminacjach Ligi Mistrzów. Na początku sezonu 2007/2008 Sevilla zdobyła pierwszy w historii Superpuchar Hiszpanii wygrywając w dwumeczu z Królewskimi u siebie i na wyjeździe odpowiednio 1-0 i 5-3. Dzień 25 sierpnia 2007 to jeden z najsmutniejszych w długotrwałej historii klubu. Podczas meczu z Getafe zasłabł piłkarz Antonio Puerta. Tylko dzięki natychmiastowej reanimacji przeprowadzonej przez kolegów z drużyny Palopa i Dragutinovića oraz szybkiej interwencji lekarzy, Puerta wstał o własnych siłach i udał się do szatni, gdzie zasłabł ponownie. Został przewieziony do szpitala Virgen del Rosario, z którym pojechał kapitan Sevilli Javi Navarro. Po trzech dniach w śpiączce zmarł. Zostawił żonę, która niedługi czas po tych pełnych smutku i płaczu dniach urodziła syna, Aitora, który od razu przez zarząd Sevilli został mianowany honorowym członkiem klubu. Kilka dni po całym zdarzeniu Sevilla przegrała 1-3 mecz o Superpuchar Europy ze zdobywcą Ligi Mistrzów - AC Milanem. Kilka miesięcy później, klub opuszcza ojciec sukcesów z ostatnich dwóch lat, Juande Ramos, który obejmuje Tottenham. Sezon 2007/2008 Sevilla skończyła raczej przeciętnie, zajmując 5. miejsce w lidze, wracając do Pucharu UEFA i przegrywając rywalizacje w Lidze Mistrzów i Pucharze Króla już w 1/8. Kolejny sukces Sevilli to rok 2009. Był to kolejny awans do Ligi Mistrzów. Sevillistas po kilku świetnych meczach w fazie grupowej, pewnie wywalczyli awans. Na tym się jednak skończyło, co było wynikiem porażki na własnym stadionie z CSKA Moskwa 1-2.Rok 2010 to rok wielkiego szczęścia i równie wielkiej zmarnowanej szansy. Piłkarze Sevilli FC na koniec sezonu odnieśli zwycięstwo rzutem na taśmę nad Almerią zdobywając bramkę już w doliczonym czasie gry. W efekcie utrzymali czwartą pozycję w ligowej tabeli i mogli walczyć o udział w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Tu jednak katastrofa... porażka w dwumeczu ze Sportingiem Braga i wielkie zawód kibiców. W 2010 klub zdobył Pucharu Hiszpanii. Sevilla po szybko zdobytej bramce przez Diego Capela długo prowadziła z Atletico Madryt w finale Copa del Rey. Ekipę Quique Floresa dobił w ostatniej minucie Jesus Navas i to drużyna ze stadionu Ramon Sanchez Pizjuan po raz piąty w historii zwyciężyła w tych rozgrywkach.
W sezonie 2012/13 trenerem Sevilli został Unai Emery
Podstawowymi koszulkami Sevilli są białe koszulki. Drugi strój ma kolor czerwony, a strój zapasowy jest granatowy. W sezonie 1986/7 sponsorem Sevilli był Expo '92. W sezonie 2012/13 na koszulkach widnieje znaczek Umbro.
-
Stan na 1 luty 2013r.[1]
Stadion klubu [edytuj]
Stadion piłkarski im. Ramóna Sáncheza Pizjuána to obiekt należący do Sevilli FC. Powstał w 1957 r., zastępując Estadio Nervion. Zwany jest też La Bombonerą (bombonierką), acz nazywany jest tak znacznie rzadziej, ponieważ La Bombonera to również zwyczajowa nazwa Estadio Alberto J. Armando, obiektu należącego do Boca Juniors.Stadion mieści się na Alei Eduardo Nato, tuż przy dzielnicy Nervion (stąd też nazywany jest czasem La Bombonera de Nervión). Obiekt został nazwany na cześć Ramóna Sáncheza Pizjuána, prezesa Sevilli, który rozpoczął budowę stadionu, ale zmarł w 1956 roku zanim jeszcze wybudowano stadion. Grunty pod stadion zostały wykupione już w 1937 roku, ale trzeba było poczekać aż do 1954, by podjąć pierwsze kroki w kierunku jego budowy. W konkursie wyłoniono architekta - Manuela Muñoza Monasterio, tego samego, który wraz z Luisem Alemanym Solererem zaprojektował legendarny stadion im. Santiago Bernabéu. Po śmierci Pizjuána, jego następca, niemniej słynny Ramon de Carranza, położył „pierwszą cegiełkę” 2 grudnia 1956 roku. Inauguracja stadionu odbyła się 7 września 1958 roku spotkaniem między Sevillą FC a Realem Jaén zakończonym remisem 3-3. Jednak stadion nie był jeszcze ukończony! Prace dokończono dopiero w 1974 roku za prezesury Eugenio Montesa Cabezy, zamykając liczbę miejsc w 77 tysiącach. W 1982 roku Hiszpania była gospodarzem Mistrzostw Świata. Na Ramón Sánchez Pizjuán rozegrano spotkania pierwszej rundy między Brazylią a ZSRR i półfinał między RFN i Francją. Również na naszym stadionie rozegrano finał Pucharu Europy między Steauą Bukareszt a FC Barcelona, wygraną w karnych przez rumuńską drużynę.
Mecz między Sevillą, a Tottenhamem w roku
2007.
Ciekawostką jest, że kadra Hiszpanii nigdy nie przegrała na tym stadionie – na 22 rozegrane spotkania 19 zostało wygranych, a 3 zakończyły się remisem. Sama Sevilla przegrała u siebie w rozgrywkach europejskich dopiero w sezonie 2006/2007 w fazie grupowej Pucharu UEFA w meczu przeciw AZ Alkmaar. Z okazji Mistrzostw Świata w 1982, przy okazji remontu stadionu stworzono mozaikę przy stadionie upamiętniającą to wydarzenie oraz zmniejszając pojemność stadionu do 70 500, a potem 66 tysięcy. Ostatni remont stadionu został przeprowadzony w latach 90', by uzyskać certyfikat FIFA – zmniejszono wtedy liczbę miejsc do 45 500 (liczbę tą utrzymując to dzisiaj), czyniąc Estadio Ramón Sánchez Pizjuán ósmym co do wielkości obiektem sportowym w Hiszpanii, po Camp Nou w Barcelonie, Santiago Bernabéu w Madrycie, Estadio de la Cartuja w Sewilli, Estadio Mestalla w Walencji, Vicente Calderón w Madrycie, Benito Villamarín z Sewilli oraz Estadi Olímpic Lluís Companys w Barcelonie.
Pierwsza zwrotka Cuentan las lenguas antiguas que un 14 de octubre nacio una ilusion su madre fue sevilla y le presto su nombre y para defenderlo le dio a una aficion
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
|
Sevilla FC - skład na sezon 2012/2013 |
|
|
|
|
José María del Nido
Multimedia w Wikimedia Commons
