Alfred Jodl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alfred Jodl
Alfred Jodl
Alfred Jodl
generał-pułkownik – odpowiednik generała armii
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1890
Würzburg
Data i miejsce śmierci 16 października 1946
Norymberga
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Medal Anschlussu Austrii Złota Odznaka za Rany Czarna Odznaka za Rany
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Jodl (po lewej) podczas procesu norymberskiego
Zwłoki Jodla po egzekucji

Alfred Jodl (ur. 10 maja 1890 w Würzburgu, stracony 16 października 1946 w Norymberdze) – niemiecki dowódca wojskowy z czasów II wojny światowej w stopniu generała-pułkownika (Generaloberst – odpowiednik generała armii), zbrodniarz wojenny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

I wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Alfred Jodl rozpoczął swoją karierę jako podporucznik w bawarskim pułku artylerii. W czasie I wojnie światowej pełnił funkcje frontowe i sztabowe.

Republika Weimarska[edytuj | edytuj kod]

Od 1919 roku Jodl był członkiem Straży Narodowej Volkswehr. Został wcielony do Reichswehry, by w 1921 roku stać się kapitanem, od 1931- majorem i w tym samym roku dołączyć do Sztabu Generalnego w Ministerstwie Reichswehry. W 1933 roku Jodl został awansowany na stopień podpułkownika i odkomenderowany do armii tureckiej. W 1935 został pułkownikiem i szefem Wydziału Obrony Kraju w Urzędzie Sił Zbrojnych, podlegając bezpośrednio Ministerstwu Wojny. W 1938 został przeniesiony do Wiednia, by w 1939 zostać generałem-majorem (generałem brygady), a od sierpnia 1939 szefem Sztabu Dowodzenia Wehrmachtu w OKW.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Od sierpnia 1939 roku był szefem oddziału operacyjnego zarządu sztabu Wehrmachtu, a następnie szefem sztabu dowodzenia w Oberkommando der Wehrmacht[1]. Od tego momentu był głównym autorem planów militarnych III Rzeszy, oraz bliskim doradcą Hitlera. 7 maja 1945 roku generaloberst Jodl podpisał w Reims akt bezwarunkowej kapitulacji niemieckich sił zbrojnych (reprezentował Prezydenta Rzeszy Karla Dönitza)[2]. Po aresztowaniu marszałka Wilhelma Keitla został na krótko ostatnim szefem OKW.

Proces i wyrok[edytuj | edytuj kod]

W 1946 został osądzony przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze i skazany za udział w planowaniu wojny na karę śmierci. Został powieszony, chociaż prosił o egzekucję przez rozstrzelanie.

Ocena pośmiertna[edytuj | edytuj kod]

28 lutego 1953 roku sąd niemiecki uznał, że działalność Jodla w czasie wojny nie wykraczała poza ramy działania operacyjnego[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 211. ISBN 83-241-1998-1.
  2. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 212. ISBN 83-241-1998-1.
  3. John Lattimer: Śmiertelna Choroba Hitlera. Amber, 1999, s. 215. ISBN 83-241-1998-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]