Andrzej Rzepliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Rzepliński
Andrzej Rzepliński Senat RP.JPG
Andrzej Rzepliński w Senacie RP
Data i miejsce urodzenia 26 listopada 1949
Ciechanów
Prezes Trybunału Konstytucyjnego
Okres urzędowania od 3 grudnia 2010
Poprzednik Bohdan Zdziennicki
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andrzej Rzepliński (ur. 26 listopada 1949 w Ciechanowie) – polski prawnik, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, kierownik Katedry Kryminologii i Polityki Kryminalnej IPSiR, były dziekan Wydziału Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji UW; sędzia, a od 3 grudnia 2010 także prezes Trybunału Konstytucyjnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1971 studia na Wydziale Prawa i Administracji UW. W 1978 obronił doktorat z zakresu kryminologii, a w 1990 habilitację.

Do 1981 należał do PZPR, z której został usunięty na początku stanu wojennego. Pod koniec lat 70. był II sekretarzem POP w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji UW. W latach 80. należał do „Solidarności”. Był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1]. Jest autorem licznych publikacji naukowych.

Należy do Komitetu Helsińskiego w Polsce, objął stanowisko sekretarza zarządu Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, członka rady programowej Programu Spraw Precedensowych w tej fundacji. Działał jako ekspert ONZ, Rady Europy i OBWE. Specjalizuje się w dziedzinie kryminologii, prawie karnym i prawach człowieka. Jako ekspert sejmowy współpracował nad ustawą o Instytucie Pamięci Narodowej, doradzał później prezesowi IPN, Leonowi Kieresowi.

W latach 1996–2001 był członkiem Rady Programowej, a od 2004 Rady Konsultacyjnej Centrum Monitoringu Wolności Prasy[2]. W 2005 kandydował, z rekomendacji PO, na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich w związku z upływem kadencji Andrzeja Zolla. W pierwszej próbie w czerwcu nie uzyskał zatwierdzenia Sejmu; zgłoszony ponownie w lipcu otrzymał rekomendację Sejmu, jednak jego kandydaturę odrzucił w tym samym miesiącu zdominowany przez SLD Senat.

18 grudnia 2007 został wybrany na urząd sędziego Trybunału Konstytucyjnego, który objął następnego dnia. 3 grudnia 2010 powołano go na prezesa TK.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1997)[3] oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Wielkiego Księcia Giedymina Republiki Litewskiej (2013)[4].

Przypisy

  1. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.
  2. Historia CMWP. freepress.org.pl. [dostęp 11 grudnia 2013].
  3. M.P. z 1998 r. Nr 6, poz. 110
  4. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). prezidente.lt. [dostęp 29 października 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]