Piotr Libera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Libera
Piotr Libera
Herb Piotr Libera Jesu, in Te confido – Deus Caritas est
Jezu, ufam Tobie – Bóg jest Miłością
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1951
Szopienice
Biskup diecezjalny płocki
Okres sprawowania od 2007
Biskup pomocniczy katowicki
Okres sprawowania 1997–2007
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 15 kwietnia 1976
Nominacja biskupia 23 listopada 1996
Sakra biskupia 6 stycznia 1997
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Piotr Libera w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1997
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Giovanni Battista Re
Myrosław Marusyn

Piotr Libera (ur. 20 marca 1951 w Szopienicach) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor literatury klasycznej i starochrześcijańskiej, biskup pomocniczy katowicki w latach 1997–2007, biskup diecezjalny płocki od 2007, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1998–2007.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 marca 1951 w Szopienicach[1]. Egzamin dojrzałości złożył w VI Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Długosza w Katowicach[2].

W latach 1969–1976 odbył studia w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie[2]. Studia był zmuszony przerwać na czas służby wojskowej, którą odbył w latach 1970–1972 w jednostce kleryckiej w Batalionie Ratownictwa Terenowego w Bartoszycach[3]. Uzyskał stopień wojskowy kapitana[4]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 15 kwietnia 1976 w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach biskup diecezjalny katowicki Herbert Bednorz[5][3].

Studia kontynuował w zakresie teologii pastoralnej na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie[2]. W latach 1980–1986 odbył studia na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie, które ukończył z doktoratem z literatury klasycznej i starochrześcijańskiej[3].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973–1976 pracował jako wikariusz w parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rudzie Śląskiej[6].

W latach 1979–1980 pełnił funkcję prefekta w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Od 1986 do 1989 prowadził wykłady z patrologii i lektorat języka łacińskiego w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach[3].

W 1989 został sekretarzem nuncjusza apostolskiego w Polsce arcybiskupa Józefa Kowalczyka[3].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

Biskup Libera podczas uroczystości Bożego Ciała w 2008

23 listopada 1996 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji katowickiej ze stolicą tytularną Centuria[3]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1997 w Bazylice św. Piotra w Rzymie[5]. Udzielił mu ich Jan Paweł II z towarzyszeniem arcybiskupa Giovanniego Battisty Re, substytuta ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, oraz arcybiskupa Myrosława Marusyna, sekretarza Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Deus caritas est” (Bóg jest miłością)[7], w 2011 zmienił ją na „Jesu, in Te confido – Deus Caritas est” (Jezu, ufam Tobie – Bóg jest Miłością)[8].

2 maja 2007 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji płockiej[9][10]. 31 maja 2007 kanoniczne przejął diecezję i odbył ingres do katedry płockiej[11]. W diecezji płockiej zainicjował obchody Światowego Dnia Młodzieży, odbywające się corocznie w Niedzielę Palmową. Ustanowił diecezjalny zespół historyczny z zadaniem kwerendy materiałów Instytutu Pamięci Narodowej. Zajął się również rozwiązaniem sprawy duchownych, wobec których sformułowano zarzuty natury moralnej. W 2012 otworzył 43. synod diecezjalny[12].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski w latach 1998–2007 pełnił funkcję sekretarza generalnego Konferencji[12]. Z urzędu wchodził w skład Rady Stałej[2]. Został członkiem Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu oraz Kościelnej Komisji Konkordatowej[7]. Wszedł w skład Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych, a także objął funkcję przewodniczącego Zespołu ds. Wspólnego Dziedzictwa Kultury KKK[13].

Należał do komitetu organizującego podróż apostolską Jana Pawła II do Polski w 1999. Brał udział w przygotowaniach obchodów Wielkiego Jubileuszu 2000 roku[7]. Był głównym organizatorem ze strony kościelnej podróży apostolskiej Benedykta XVI do Polski w 2006[3]. W trakcie pielgrzymki pełnił rolę lektora papieskich przemówień[4].

W 2005 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego gdańskiego Ryszarda Kasyny[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Piotr Libera w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-05-17].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bp Piotr Libera ordynariuszem płockim. episkopat.pl, 2007-05-02. [dostęp 2014-05-11].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Nota biograficzna Piotra Libery na stronie diecezji płockiej. diecezjaplocka.pl. [dostęp 2013-05-17].
  4. 4,0 4,1 Bp Piotr Libera – aktywność, dyplomacja i medytacja (sylwetka). ekai.pl, 2007-05-02. [dostęp 2013-05-18].
  5. 5,0 5,1 Bp Piotr Libera obchodził 15. rocznicę sakry biskupiej. ekai.pl, 2012-01-06. [dostęp 2013-05-17].
  6. Poprzedni księża wikarzy. jch-godula.katowice.opoka.org.pl. [dostęp 2013-05-17].
  7. 7,0 7,1 7,2 Bp Piotr Libera nowym biskupem płockim (aktual.). ekai.pl, 2007-05-02. [dostęp 2013-05-17].
  8. List Pasterski biskupa Piotra Libery z okazji 80. rocznicy objawień św. Siostry Faustyny, beatyfikacji Jana Pawła II oraz 20. rocznicy jego pielgrzymki do Płocka. diecezjaplocka.pl, 2011-02-14. [dostęp 2014-04-04].
  9. Nomina del Vescovo di Płock (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2007-05-02. [dostęp 2014-04-04].
  10. Bp Piotr Libera ordynariuszem płockim. episkopat.pl (arch.), 2007-05-02. [dostęp 2014-05-11].
  11. Bp Piotr Libera odbył ingres do katedry płockiej. ekai.pl, 2007-05-31. [dostęp 2013-05-17].
  12. 12,0 12,1 Płock: bp Piotr Libera obchodził 16. rocznicę sakry biskupiej. ekai.pl, 2013-01-06. [dostęp 2013-05-17].
  13. Piotr Libera na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-05-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]