Tadeusz Pieronek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Pieronek
Biskup tytularny Cufruty
Tadeusz Pieronek
Herb Tadeusz Pieronek In veritate
W prawdzie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 24 października 1934
Radziechowy
Biskup pomocniczy sosnowiecki
Okres sprawowania 1992–1998
Sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 1993–1998
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 26 października 1957
Nominacja biskupia 25 marca 1992
Sakra biskupia 26 kwietnia 1992
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Tadeusz Pieronek w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 kwietnia 1992
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Franciszek Macharski
Angelo Sodano

Tadeusz Władysław Pieronek (ur. 24 października 1934 w Radziechowach) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor kanonicznego prawa procesowego, biskup pomocniczy sosnowiecki w latach 1992–1998, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1993–1998, rektor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie w latach 1998–2004.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1951–1954 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po likwidacji wydziału w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1957. W latach 1956–1960 kontynuował studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie otrzymał doktorat. W latach 1961–1965 studiował na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie oraz ukończył 3-letnie Studium Roty Rzymskiej, uzyskując w 1965 dyplom adwokata rotalnego. W 1975 uzyskał habilitację, a w 1987 tytuł naukowy profesora. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1].

W 1992 otrzymał w Rzymie sakrę biskupią z rąk papieża Jana Pawła II i został biskupem tytularnym Cufruty. W latach 1992–1998 był biskupem pomocniczym diecezji sosnowieckiej. Od 1992 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski, a w latach 1993–1998 jej sekretarza generalnego. W 1998 nie został wybrany na drugą kadencję, zastąpił go Piotr Libera. 31 sierpnia 1998 złożył rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego diecezji sosnowieckiej.

W latach 1998–2004 pełnił funkcję rektora Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Od 1998 do 2010 był przewodniczącym Kościelnej Komisji Konkordatowej. Przewodniczył także pomocniczemu trybunałowi ds. beatyfikacji Jana Pawła II.

Jest członkiem Rady Patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera. Zasiada w Radzie Fundacji im. Stefana Batorego. Pomaga biskupom archidiecezji krakowskiej w czynnościach liturgicznych.

Tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

11 maja 2011 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie za „odwagę i wytrwałość w poszukiwaniu prawdy”[2].

12 maja 2008 otrzymał nagrodę Orła Jana Karskiego m.in. za krytykę „ekstremizmu Radia Maryja”. Wielokrotnie bardzo krytycznie wypowiadał się na temat o. Tadeusza Rydzyka, Radia Maryja i dzieł przy nim wyrosłych[3].

Przypisy

  1. K. Barczyk, S. Grodziski, S. Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.
  2. Bp Pieronek doktorem honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. ekai.pl, 2011-05-11. [dostęp 2011-05-11].
  3. K. Wiśniewska: Chrześcijan i Żydów sposób na J.R. Nowaka. wyborcza.pl, 2008-05-13. [dostęp 2010-10-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]