Tadeusz Pieronek
| Tadeusz Pieronek | |||
.jpg&filetimestamp=20090926071635) |
|||
|
|||
| Kraj działania | Polska | ||
| Data i miejsce urodzenia | 24 października 1934 Radziechowy |
||
| biskup pomocniczy sosnowiecki | |||
| Okres sprawowania | 1992–1998 | ||
| sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski | |||
| Okres sprawowania | 1993–1998 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 26 października 1957 | ||
| Nominacja biskupia | 25 marca 1992 | ||
| Sakra biskupia | 26 kwietnia 1992 | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
 Tadeusz Pieronek w Wikicytatach |
|||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 26 kwietnia 1992 |
| Konsekrator | Jan Paweł II |
| Współkonsekratorzy | Franciszek Macharski Angelo Sodano |
Tadeusz Władysław Pieronek (ur. 24 października 1934 w Radziechowach) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy sosnowiecki w latach 1992–1998, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1993–1998, profesor kanonicznego prawa procesowego.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
W latach 1951–1954 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a po likwidacji wydziału w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1957. W latach 1956–1960 kontynuował studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie otrzymał doktorat. W latach 1961–1965 studiował na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie oraz ukończył 3-letnie Studium Roty Rzymskiej, uzyskując w 1965 dyplom adwokata rotalnego. W 1975 uzyskał habilitację, a w 1987 tytuł naukowy profesora. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1].
W 1992 otrzymał w Rzymie sakrę biskupią z rąk papieża Jana Pawła II i został biskupem tytularnym Cufruty. W latach 1992–1998 był biskupem pomocniczym diecezji sosnowieckiej. Od 1992 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski, a w latach 1993–1998 jej sekretarza generalnego. W 1998 nie został wybrany na drugą kadencję, zastąpił go Piotr Libera. 31 sierpnia 1998 złożył rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego diecezji sosnowieckiej.
W latach 1998-2004 pełnił funkcję rektora Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Od 1998 do 2010 był przewodniczącym Kościelnej Komisji Konkordatowej. Przewodniczył także pomocniczemu trybunałowi ds. beatyfikacji Jana Pawła II.
Jest członkiem Rady Patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera. Zasiada w Radzie Fundacji im. Stefana Batorego. Pomaga biskupom archidiecezji krakowskiej w czynnościach liturgicznych.
[edytuj] Nagrody i wyróżnienia
12 maja 2008 otrzymał nagrodę Orła Jana Karskiego m.in. za krytykę „ekstremizmu Radia Maryja”. Wielokrotnie bardzo krytycznie wypowiadał się na temat o. Tadeusza Rydzyka, Radia Maryja i dzieł przy nim wyrosłych[2].
11 maja 2011 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie za „odwagę i wytrwałość w poszukiwaniu prawdy”[3].
Przypisy
- ↑ Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.
- ↑ Katarzyna Wiśniewska: Chrześcijan i Żydów sposób na J.R. Nowaka. wyborcza.pl, 2008-05-13. [dostęp 2010-10-21].
- ↑ led: Bp Pieronek doktorem honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. ekai.pl, 2011-05-11. [dostęp 2011-05-11].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Tadeusz Pieronek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [dostęp 2010-10-21]
- Tadeusz Pieronek w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-10-21]
|
||||||||
|
|||||||||||
