Tadeusz Pieronek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Pieronek
Biskup tytularny Cufruty
Tadeusz Pieronek
Herb Tadeusz Pieronek In veritate
W prawdzie
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 24 października 1934
Radziechowy
Biskup pomocniczy sosnowiecki
Okres sprawowania 1992–1998
Sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski
Okres sprawowania 1993–1998
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 26 października 1957
Nominacja biskupia 25 marca 1992
Sakra biskupia 26 kwietnia 1992
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Tadeusz Pieronek w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 kwietnia 1992
Miejscowość Watykan
Miejsce Bazylika św. Piotra
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Angelo Sodano
Franciszek Macharski

Tadeusz Władysław Pieronek[1] (ur. 24 października 1934 w Radziechowach) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor prawa kanonicznego, biskup pomocniczy sosnowiecki w latach 1992–1998, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1993–1998, rektor Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie w latach 1998–2004.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 października 1934 w Radziechowach[1]. Kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Żywcu[2], gdzie w 1951 uzyskał świadectwo dojrzałości[3].

W latach 1951–1956 odbył formację kapłańską w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. Do 1954 studiował jednocześnie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego – wtedy to wydział został usunięty ze struktur uniwersytetu. Święcenia subdiakonatu i diakonatu otrzymał przez posługę biskupa Franciszka Jopa, wikariusza kapitulnego archidiecezji krakowskiej. Święceń prezbiteratu udzielił mu 26 października 1957 w kościele św. Michała w Krakowie miejscowy administrator apostolski Eugeniusz Baziak, arcybiskup metropolita lwowski[1].

Dalsze studia odbył w latach 1956–1960 na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które na podstawie dysertacji Organizacja prawna kapituły kolegiaty św. Anny w Krakowie ukończył z doktoratem. W latach 1961–1965 kontynuował studia na Wydziale Prawa Cywilnego Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie. W międzyczasie odbył 3-letnie Studium Roty Rzymskiej, uzyskując w 1965 dyplom adwokata rotalnego. Habilitację otrzymał w 1975 na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie po przedłożeniu rozprawy «Duplex sententia conformis» w sprawach o nieważność małżeństwa w prawie kanonicznym. Studium historyczno-prawne[1].

W 1987 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego prawa kanonicznego[1][4].

Działalność naukowo-akademicka[edytuj | edytuj kod]

W latach 1965–1967 prowadził wykłady z prawa kanonicznego i był prefektem w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W 1965 podjął wykłady i seminarium z prawa kanonicznego na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie (od 1981 Papieskiej Akademii Teologicznej). Tamże w 1968 objął stanowisko zastępcy profesora, a w 1976 docenta. W latach 1974–1980 sprawował urząd prodziekana Papieskiego Wydziału Teologicznego w Krakowie[1], a w latach 1998–2004 rektora Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie[5]. Ponadto od 1967 do 1976 był zatrudniony jako adiunkt na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a w 1985 prowadził gościnne wykłady na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Świętego Krzyża w Rzymie[1].

W 1965 wszedł w skład Polskiego Towarzystwa Teologicznego, w którym to gremium w latach 1966–1968 pełnił funkcję sekretarza generalnego. W 1990 został członkiem-założycielem Stowarzyszenia Kanonistów Polskich oraz członkiem Consiglio Direttivo Międzynarodowego Stowarzyszenia dla Rozwoju Prawa Kanonicznego[1]. Wszedł w skład Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności. Należał do Rady Fundacji im. Stefana Batorego[6].

Został członkiem kolegiów redakcyjnych periodyków: „Prawo Kanoniczne”, „Collectanea Theologica”, „Analecta Cracoviensia”, a także Rady Wydawniczej ATK[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W 1958 pracował jako wikariusz w parafii Opatrzności Bożej w Bielsku Białej[4].

W latach 1960–1961 był notariuszem w Kurii Metropolitalnej w Krakowie, a w latach 1965–1990 obrońcą węzła małżeńskiego w Sądzie Metropolitalnym w Krakowie. Od 1971 do 1979 pełnił funkcję sekretarza Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej (1972–1979[7]), a w latach 1975–1983 sekretarza I Synodu Prowincji Krakowskiej[4].

Uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[8]. Od 1990 brał udział w rozmowach dyplomatycznych z rządem RP w sprawie zawarcia konkordatu[1].

W Episkopacie Polski został w 1975 członkiem Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego (od 1984 Komisji Prawnej), a w 1983 zespołu mającego zadanie przełożenia na język polski nowego kodeksu prawa kanonicznego. W 1987 objął funkcję krajowego duszpasterza prawników[1]. Również w 1987 został sekretarzem II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego w Polsce (1991–1999[5])[1]. W 1989 wszedł w skład Papieskiej Rady ds. Interpretacji Tekstów Ustawodawczych (od 1999 Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych[9])[1].

W 1979 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Pieronek podczas Przystanku Woodstock w 2012

25 marca 1992, wraz z reorganizacją podziału administracyjnego Kościoła w Polsce, Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym nowo utworzonej diecezji sosnowieckiej i przydzielił mu stolicę tytularną Cufruta[1][5]. Święcenia biskupie otrzymał 26 kwietnia 1992 w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Udzielił mu ich Jan Paweł II, któremu asystowali kardynał Angelo Sodano, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, i kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In veritate” (W prawdzie)[10]. W diecezji objął urząd wikariusza generalnego[1]. 31 sierpnia 1998 Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji sosnowieckiej[5].

Został rezydentem archidiecezji krakowskiej, gdzie objął funkcję delegata Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego do spraw nauki i kultury[11]. W 2005 został mianowany kanonikiem Kapituły Metropolitalnej na Wawelu[12].

W ramach prac Konferencji Episkopatu Polski był w latach 1992–1993 zastępcą sekretarza generalnego, a w latach 1993–1998 sekretarzem generalnym Konferencji[4]. Został członkiem Rady Głównej (od 1996 Rady Stałej) i Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej[1]. Z nominacji Jana Pawła II od 11 maja 1998 do 21 czerwca 2010 pełnił funkcję przewodniczącego Kościelnej Komisji Konkordatowej[13][14]. Jako sekretarz generalny Konferencji koordynował całość prac organizacyjnych podróży apostolskiej Jana Pawła II do Polski w 1997, zainicjował wydawanie „Akt Konferencji Episkopatu Polski”, a także przyczynił się do założenia Katolickiej Agencji Informacyjnej i Fundacji „Opoka”. W okresie, kiedy przewodniczył Kościelnej Komisji Konkordatowej, unormowano m.in.: kwestie małżeństw konkordatowych, problemy kościelnego szkolnictwa wyższego i wydziałów teologicznych na uniwersytetach państwowych, sprawy związane z ubezpieczeniem duchownych oraz zagadnienie statusu prawnego kapelanów szpitali i więzień[5].

Uczestniczył w przygotowaniach papieskiej podróży apostolskiej w 1999, a po jej zakończeniu przyczynił się do powołania Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” i został członkiem Rady Fundacji[5]. Objął przewodniczenie w kapitule Nagrody Totus w kategorii propagowanie nauczania Jana Pawła II[5] oraz Radzie Programowej Instytutu Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II w Krakowie[15]. W 2000 został przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowych Konferencji „Rola Kościoła Katolickiego w procesie integracji europejskiej”, odbywających się pod patronatem Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej[5]. Wszedł w skład Rady Patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera[16].

Brał udział w procesie beatyfikacyjnym Jana Pawła II, przewodnicząc w latach 2005–2006 trybunałowi rogatoryjnemu w Krakowie[5].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta Polski Bronisława Komorowskiego z 17 kwietnia 2014 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[17].

W 2011 otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie[18].

Został wyróżniony: Medalem Świętego JerzegoTygodnika Powszechnego” (1998)[4], Polską Nagrodę Europejską Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana (1998)[4][19], Medalem Europejskim przyznanym przez Komitet Integracji Europejskiej i Business Centre Club (2001)[20], Nagrodą Orła Jana Karskiego (2008)[21] oraz Laurem Krakowa XXI wieku (2014)[22].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 113–114. ISBN 83-7052-900-3.
  2. Historia szkoły. lo-zywiec.pl. [dostęp 2014-07-23]. s. 2.
  3. Absolwenci liceum dziennego. lo-zywiec.pl. [dostęp 2014-07-23].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 283–284. ISBN 83-911554-0-4.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 75-lecie urodzin bp. Tadeusza Pieronka. episkopat.pl, 2009-10-21. [dostęp 2014-07-23].
  6. Tadeusz Pieronek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska. nauka-polska.pl. [dostęp 2014-07-24].
  7. Kraków: sesja o Synodzie Archidiecezji Krakowskiej. ekai.pl, 2004-06-07. [dostęp 2014-07-24].
  8. K. Barczyk, S. Grodziski, S. Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2014-07-24].
  9. Papieska Rada ds. Tekstów Prawnych w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). [dostęp 2014-07-24].
  10. Tadeusz Pieronek na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2014-07-22].
  11. Nota biograficzna Tadeusza Pieronka na stronie archidiecezji krakowskiej. diecezja.pl. [dostęp 2014-07-24].
  12. Kraków: nowi członkowie Kapituły Metropolitalnej na Wawelu. ekai.pl, 2005-09-19. [dostęp 2014-07-24].
  13. Nowy przewodniczący Kościelnej Komisji Konkordatowej. episkopat.pl, 2010-06-21. [dostęp 2014-07-23].
  14. Nominacja bp. Stanisława Budzika na przewodniczącego Kościelnej Komisji Konkordatowej. episkopat.pl (arch.), 2010-06-21. [dostęp 2014-07-24].
  15. Powołanie Rady Programowej Instytutu Dialogu Międzykulturowego. diecezja.pl. [dostęp 2014-07-23].
  16. Organy statutowe. hospicjumtischnera.org. [dostęp 2014-07-24].
  17. M.P. z 2014 r. poz. 697 – pkt 1. [dostęp 2014-09-14].
  18. Bp Pieronek doktorem honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. ekai.pl, 2011-05-11. [dostęp 2014-07-23].
  19. Polska Nagroda Europejska. schuman.pl. [dostęp 2014-07-24].
  20. Bp Pieronek nagrodzony Medalem Europejskim. ekai.pl, 2001-03-27. [dostęp 2014-07-24].
  21. Kraków: bp Tadeusz Pieronek odebrał Nagrodę Orła Jana Karskiego. ekai.pl, 2008-05-12. [dostęp 2013-07-23].
  22. Laur dla biskupa Tadeusza Pieronka. krakow.pl, 2014-10-30. [dostęp 2014-10-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]