Andrzej Dzięga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Dzięga
Andrzej Dzięga
Herb Andrzej Dzięga Dominus Jesus
Panem jest Jezus
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1952
Radzyń Podlaski
Arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński
Okres sprawowania od 2009
Biskup diecezjalny sandomierski
Okres sprawowania 2002–2009
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 czerwca 1977
Nominacja biskupia 7 października 2002
Sakra biskupia 24 listopada 2002
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 listopada 2002
Miejscowość Sandomierz
Miejsce katedra sandomierska
Konsekrator Józef Kowalczyk
Współkonsekratorzy Józef Życiński
Wacław Świerzawski

Andrzej Dzięga (ur. 14 grudnia 1952 w Radzyniu Podlaskim) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego, biskup diecezjalny sandomierski w latach 2002–2009, arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński od 2009.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 grudnia 1952 w Radzyniu Podlaskim. Pochodzi z rodziny liczącej pięcioro dzieci, spośród których trzech braci zostało duchownymi. W 1971 ukończył liceum ogólnokształcące w Radzyniu Podlaskim i zdał egzamin dojrzałości[1].

W latach 1971–1977 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Święceń prezbiteratu udzielił mu 11 czerwca 1977 biskup diecezjalny siedlecki Jan Mazur[2].

Od 1978 do 1980 był słuchaczem Zaocznego Studium Pastoralnego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1982–1985 odbył studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył ze stopniem licencjata. Stopień doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego uzyskał w 1988 na podstawie dysertacji Recepcja myśli Giuseppe Chiovendy w kościelnym procesie ustnym, natomiast stopień doktora habilitowanego w 1995 na podstawie rozprawy Strony sporu w kanonicznym procesie o nieważność małżeństwa[3].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1989 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wykładowca przedmiotów z zakresu kościelnego prawa procesowego i polskiego prawa rodzinnego[3]. W 1998 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1].

W latach 1996–2008 pełnił funkcję kierownika Katedry Kościelnego Prawa Procesowego[3]. Od 1996 do 2001 był kuratorem Katedry Kościelnego Prawa Małżeńskiego i Rodzinnego, zaś w 2001 został kuratorem Katedry Kościelnego Prawa Karnego[4].

W latach 1996–1999 sprawował urząd prodziekana Wydziału Prawa Kanonicznego i Świeckiego, następnie w latach 1999–2003 był dziekanem Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji[4]. W 2009 został kierownikiem Katedry Prawa Rodzinnego i Praw Rodziny[5].

Został członkiem Stowarzyszenia Kanonistów Polskich[6]. Objął funkcję redaktora serii wydawniczej „Kościelne Prawo Procesowe. Materiały i studia”[7].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1977–1978 pracował jako wikariusz w parafii w Malowej Górze, następnie w latach 1978–1982 w Radoryżu Kościelnym[1][6].

W latach 1987–1989 był notariuszem Sądu Biskupiego Siedleckiego, następnie w latach 1989–2002 sędzią tego sądu. Ponadto w latach 1992–1995 pełnił funkcję kanclerza Kurii Biskupiej Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego w Warszawie, a w latach 1993–2002 wikariusza sądowego Biskupa Drohiczyńskiego. Od 1989 do 1991 był wicepostulatorem w procesie beatyfikacyjnym Męczenników Podlaskich, zaś od 1994 do 1997 promotorem I Synodu Diecezji Drohiczyńskiej[3].

Otrzymał godności kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej w Drohiczynie oraz kapelana honorowego Jego Świątobliwości[7].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

7 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej[8][6]. 24 listopada 2002 odbył ingres do katedry w Sandomierzu i otrzymał święcenia biskupie[9]. Konsekrował go arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, z towarzyszeniem Józefa Życińskiego, arcybiskupa metropolity lubelskiego, i Wacława Świerzawskiego, biskupa seniora sandomierskiego[2]. Na swoje dewizę biskupią wybrał słowa „Dominus Jesus” (Panem jest Jezus)[10], zaczerpnięte z 1. Listu do Koryntian[11]. Będąc biskupem sandomierskim, zainicjował środowiskowe pielgrzymki do sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. Angażował się w obronę świętości życia i rodziny m.in. poprzez ogłoszenie w diecezji w 2005 Roku Rodziny oraz udzielenie poparcia inicjatywie parlamentarnej mającej na celu wprowadzenie do Konstytucji RP zapisu o ochronie życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci[1].

21 lutego 2009 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą szczecińsko-kamieńskim[12][13]. Urząd objął kanonicznie 31 marca 2009[14], natomiast ingres do archikatedry św. Jakuba Apostoła w Szczecinie odbył 4 kwietnia 2009[15][16]. 29 czerwca 2009 odebrał z rąk Benedykta XVI paliusz metropolitalny[17]. Jako arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński objął również urząd wielkiego kanclerza Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego[1].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje przewodniczącego: Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Komisji Mieszanej Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni oraz Rady Prawnej. Ponadto został członkiem: Rady Stałej, Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP, Komisji Rewizyjnej, Rady ds. Rodziny, a także Zespołu ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja[3].

Współkonsekrował biskupa pomocniczego lubelskiego Artura Mizińskiego (2004), biskupa pomocniczego zielonogórsko-gorzowskiego Tadeusza Lityńskiego (2012) i biskupa pomocniczego szczecińsko-kamieńskiego Henryka Wejmana (2014)[2].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W okresie pracy w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz brązowym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”[7].

W 2014 otrzymał tytuł doctora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu im. Pétera Pázmánya w Budapeszcie[18].

W 2002 został mianowany podpułkownikiem[9], w 2009 został awansowany do stopnia pułkownika[19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 M. Kołodziejczyk. „Polska może być Boża i Radzyń może być Boży”. Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga. „Radzyński Rocznik Humanistyczny”. tom 8/2010, s. 297–305. RaSIL. ISSN 1643-4374. [dostęp 2013-06-19]. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Andrzej Dzięga w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-12-21].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Nota biograficzna Andrzeja Dzięgi na stronie diecezji sandomierskiej. sandomierz.opoka.org.pl (arch.). [dostęp 2015-01-21].
  4. 4,0 4,1 Kim jest abp Andrzej Dzięga?. ekai.pl, 2009-02-21. [dostęp 2013-06-19].
  5. Nota biograficzna Andrzeja Dzięgi na stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. kul.pl. [dostęp 2013-06-19].
  6. 6,0 6,1 6,2 Ks. Andrzej Dzięga nowym biskupem diecezji sandomierskiej (biogram). ekai.pl, 2002-10-07. [dostęp 2013-06-19].
  7. 7,0 7,1 7,2 M. Kołodziejczyk. Nowy biskup sandomierski. „Niedziela”. 47/2002. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-06-19]. 
  8. Rinuncia del Vescovo di Sandomierz (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2002-10-07. [dostęp 2014-05-04].
  9. 9,0 9,1 Nuncjusz konsekrował nowego biskupa sandomierskiego. ekai.pl, 2002-11-24. [dostęp 2013-06-19].
  10. Andrzej Dzięga na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkospat.pl. [dostęp 2013-06-19].
  11. Kościół budujemy każdego dnia – rozmowa z nowym biskupem sandomierskim Andrzejem Dzięgą. ekai.pl, 2002-11-23. [dostęp 2013-06-19].
  12. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Szczecin-Kamień (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2009-02-21. [dostęp 2014-05-04].
  13. Komunikat Nuncjatury – arch. szczecińsko-kamieńska. episkopat.pl (arch.), 2009-02-21. [dostęp 2014-05-04].
  14. Kanoniczne objęcie Archidiecezji przez nowego Arcybiskupa Metropolitę. szczecin.kuria.pl. [dostęp 2013-06-19].
  15. Ingres Arcybiskupa Metropolity Andrzeja Dzięgi. szczecin.kuria.pl. [dostęp 2013-06-19].
  16. Ingres abp. Andrzeja Dzięgi, metropolity szczecińsko-kamieńskiego. ekai.pl, 2009-04-04. [dostęp 2013-06-19].
  17. O posłudze kapłańskiej i biskupiej. ekai.pl, 2009-06-29. [dostęp 2013-06-19].
  18. Arcybiskup Andrzej Dzięga Doktorem Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu w Budapeszcie. szczecin.kuria.pl, 2014-09-16. [dostęp 2014-11-30].
  19. Abp Andrzej Dzięga otrzymał awans na stopień pułkownika. ekai.pl, 2009-06-08. [dostęp 2013-06-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]