Andrzej Dzięga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Dzięga
Andrzej Dzięga
Herb Andrzej Dzięga Dominus Jesus
Panem jest Jezus
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1952
Radzyń Podlaski
Arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński
Okres sprawowania od 2009
Biskup diecezjalny sandomierski
Okres sprawowania 2002–2009
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 11 czerwca 1977
Nominacja biskupia 7 października 2002
Sakra biskupia 24 listopada 2002
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Andrzej Dzięga w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 24 listopada 2002
Miejscowość Sandomierz
Miejsce katedra sandomierska
Konsekrator Józef Kowalczyk
Współkonsekratorzy Józef Życiński
Wacław Świerzawski

Andrzej Dzięga (ur. 14 grudnia 1952 w Radzyniu Podlaskim) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego, biskup diecezjalny sandomierski w latach 2002–2009, arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński od 2009.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 grudnia 1952 w Radzyniu Podlaskim. Pochodzi z rodziny liczącej pięcioro dzieci, spośród których trzech braci zostało duchownymi. W 1971 ukończył liceum ogólnokształcące w Radzyniu Podlaskim i zdał egzamin dojrzałości[1].

W latach 1971–1977 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Święceń prezbiteratu udzielił mu 11 czerwca 1977 biskup diecezjalny siedlecki Jan Mazur[2].

Od 1978 do 1980 był słuchaczem Zaocznego Studium Pastoralnego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1982–1985 odbył studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, które ukończył ze stopniem licencjata. Stopień doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego uzyskał w 1988 na podstawie dysertacji Recepcja myśli Giuseppe Chiovendy w kościelnym procesie ustnym, natomiast stopień doktora habilitowanego w 1995 na podstawie rozprawy Strony sporu w kanonicznym procesie o nieważność małżeństwa[3].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1989 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wykładowca przedmiotów z zakresu kościelnego prawa procesowego i polskiego prawa rodzinnego[3]. W 1998 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1].

W latach 1996–2008 pełnił funkcję kierownika Katedry Kościelnego Prawa Procesowego[3]. Od 1996 do 2001 był kuratorem Katedry Kościelnego Prawa Małżeńskiego i Rodzinnego, zaś w 2001 został kuratorem Katedry Kościelnego Prawa Karnego[4].

W latach 1996–1999 sprawował urząd prodziekana Wydziału Prawa Kanonicznego i Świeckiego, następnie w latach 1999–2003 był dziekanem Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji[4]. W 2009 został kierownikiem Katedry Prawa Rodzinnego i Praw Rodziny[5].

Został członkiem Stowarzyszenia Kanonistów Polskich[6]. Objął funkcję redaktora serii wydawniczej „Kościelne Prawo Procesowe. Materiały i studia”[7].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1977–1978 pracował jako wikariusz w parafii w Malowej Górze, następnie w latach 1978–1982 w Radoryżu Kościelnym[1][6].

W latach 1987–1989 był notariuszem Sądu Biskupiego Siedleckiego, następnie w latach 1989–2002 sędzią tego sądu. Ponadto w latach 1992–1995 pełnił funkcję kanclerza Kurii Biskupiej Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego w Warszawie, a w latach 1993–2002 wikariusza sądowego Biskupa Drohiczyńskiego. Od 1989 do 1991 był wicepostulatorem w procesie beatyfikacyjnym Męczenników Podlaskich, zaś od 1994 do 1997 promotorem I Synodu Diecezji Drohiczyńskiej[3].

Otrzymał godności kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej w Drohiczynie oraz kapelana honorowego Jego Świątobliwości[7].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

7 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej[8][6]. 24 listopada 2002 odbył ingres do katedry w Sandomierzu i otrzymał święcenia biskupie[9]. Konsekrował go arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, z towarzyszeniem Józefa Życińskiego, arcybiskupa metropolity lubelskiego, i Wacława Świerzawskiego, biskupa seniora sandomierskiego[2]. Na swoje dewizę biskupią wybrał słowa „Dominus Jesus” (Panem jest Jezus)[10], zaczerpnięte z 1. Listu do Koryntian[11]. Będąc biskupem sandomierskim, zainicjował środowiskowe pielgrzymki do sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. Angażował się w obronę świętości życia i rodziny m.in. poprzez ogłoszenie w diecezji w 2005 Roku Rodziny oraz udzielenie poparcia inicjatywie parlamentarnej mającej na celu wprowadzenie do Konstytucji RP zapisu o ochronie życia człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci[1].

21 lutego 2009 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą szczecińsko-kamieńskim[12][13]. Urząd objął kanonicznie 31 marca 2009[14], natomiast ingres do archikatedry św. Jakuba Apostoła w Szczecinie odbył 4 kwietnia 2009[15][16]. 29 czerwca 2009 odebrał z rąk Benedykta XVI paliusz metropolitalny[17]. Jako arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński objął również urząd wielkiego kanclerza Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego[1].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje przewodniczącego: Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Komisji Mieszanej Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni oraz Rady Prawnej. Ponadto został członkiem: Rady Stałej, Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP, Komisji Rewizyjnej, Rady ds. Rodziny, a także Zespołu ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja[3].

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego lubelskiego Artura Mizińskiego (2004) i biskupa pomocniczego zielonogórsko-gorzowskiego Tadeusza Lityńskiego (2012)[2].

W 2002 został mianowany podpułkownikiem[9], w 2009 został awansowany do stopnia pułkownika[18].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W okresie pracy w Ordynariacie Polowym Wojska Polskiego został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz brązowym medalem „Za zasługi dla obronności kraju”[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 M. Kołodziejczyk. „Polska może być Boża i Radzyń może być Boży”. Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga. „Radzyński Rocznik Humanistyczny”. tom 8/2010, s. 297–305. RaSIL. ISSN 1643-4374. [dostęp 2013-06-19]. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Andrzej Dzięga w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-06-19].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Nota biograficzna Andrzeja Dzięgi na stronie diecezji sandomierskiej. sandomierz.opoka.org.pl. [dostęp 2013-06-19].
  4. 4,0 4,1 Kim jest abp Andrzej Dzięga?. ekai.pl, 2009-02-21. [dostęp 2013-06-19].
  5. Nota biograficzna Andrzeja Dzięgi na stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. kul.pl. [dostęp 2013-06-19].
  6. 6,0 6,1 6,2 Ks. Andrzej Dzięga nowym biskupem diecezji sandomierskiej (biogram). ekai.pl, 2002-10-07. [dostęp 2013-06-19].
  7. 7,0 7,1 7,2 M. Kołodziejczyk. Nowy biskup sandomierski. „Niedziela”. 47/2002. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-06-19]. 
  8. Rinuncia del Vescovo di Sandomierz (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2002-10-07. [dostęp 2014-05-04].
  9. 9,0 9,1 Nuncjusz konsekrował nowego biskupa sandomierskiego. ekai.pl, 2002-11-24. [dostęp 2013-06-19].
  10. Andrzej Dzięga na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkospat.pl. [dostęp 2013-06-19].
  11. Kościół budujemy każdego dnia – rozmowa z nowym biskupem sandomierskim Andrzejem Dzięgą. ekai.pl, 2002-11-23. [dostęp 2013-06-19].
  12. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Szczecin-Kamień (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2009-02-21. [dostęp 2014-05-04].
  13. Komunikat Nuncjatury – arch. szczecińsko-kamieńska. episkopat.pl (arch.), 2009-02-21. [dostęp 2014-05-04].
  14. Kanoniczne objęcie Archidiecezji przez nowego Arcybiskupa Metropolitę. szczecin.kuria.pl. [dostęp 2013-06-19].
  15. Ingres Arcybiskupa Metropolity Andrzeja Dzięgi. szczecin.kuria.pl. [dostęp 2013-06-19].
  16. Ingres abp. Andrzeja Dzięgi, metropolity szczecińsko-kamieńskiego. ekai.pl, 2009-04-04. [dostęp 2013-06-19].
  17. O posłudze kapłańskiej i biskupiej. ekai.pl, 2009-06-29. [dostęp 2013-06-19].
  18. Abp Andrzej Dzięga otrzymał awans na stopień pułkownika. ekai.pl, 2009-06-08. [dostęp 2013-06-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]