Andrzej Dzięga
| Andrzej Dzięga | ||
 |
||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 14 grudnia 1952 Radzyń Podlaski |
|
| biskup diecezjalny sandomierski | ||
| Okres sprawowania | 2002–2009 | |
| arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński | ||
| Okres sprawowania | od 2009 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Prezbiterat | 11 czerwca 1977 | |
| Nominacja biskupia | 7 października 2002 | |
| Sakra biskupia | 24 listopada 2002 | |
 Andrzej Dzięga w Wikicytatach |
||
| Sukcesja apostolska | |||||
| Data konsekracji | 24 listopada 2002 | ||||
| Konsekrator | Józef Kowalczyk | ||||
| Współkonsekratorzy | Józef Życiński Wacław Świerzawski |
||||
|
|||||
Andrzej Dzięga (ur. 14 grudnia 1952 w Radzyniu Podlaskim) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor nadzwyczajny KUL-u w zakresie kościelnego prawa procesowego i polskiego prawa rodzinnego, biskup diecezjalny sandomierski w latach 2002–2009, arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński od 2009.
[edytuj] Życiorys
Urodził się w rodzinie rolniczej. W latach 1971–1977 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach, które ukończył 11 czerwca 1977 przyjęciem święceń kapłańskich z rąk biskupa Jana Mazura. Następnie podjął posługę wikariusza parafialnego w Malowej Górze i w Radoryżu. W 1980 ukończył dwuletnie Studium Pastoralne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1985 na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL-u uzyskał licencjat na podstawie rozprawy Proces ustny w prawie kanonicznym Katolickich Kościołów Wschodnich, pisanej pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Edmunda Przekopa. W 1988 zdobył stopień naukowy doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego w oparciu o pracę Recepcja myśli Giuseppe Chiovendy w kościelnym procesie ustnym, przygotowaną pod kierunkiem ks. prof. dr. hab. Jerzego Grzywacza. W 1995 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego za rozprawę habilitacyjną Strony sporu w kanonicznym procesie o nieważność małżeństwa.
W latach 1987–1989 pracował jako notariusz Sądu Biskupiego Siedleckiego. W latach 1989–1991 był wicepostulatorem w procesie beatyfikacyjnym Męczenników Podlaskich. W latach 1989–2002 pełnił funkcję sędziego Sądu Biskupiego Siedleckiego. 1 września 1989 został skierowany do pracy naukowo-dydaktycznej na KUL-u. W latach 1992–1995 był kanclerzem Kurii Biskupiej Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego w Warszawie. W latach 1993–2002 sprawował urząd wikariusza sądowego biskupa drohiczyńskiego. W latach 1994–1997 był promotorem pierwszego synodu diecezji drohiczyńskiej.
Od 1998 jest profesorem nadzwyczajnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, na którym prowadzi zajęcia z zakresu kościelnego prawa procesowego oraz polskiego prawa rodzinnego. W latach 1996–2008 był kierownikiem Katedry Kościelnego Prawa Procesowego KUL-u. Od 1996 sprawował funkcję prodziekana, następnie do 2003 dziekana Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL-u.
7 października 2002 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji sandomierskiej. 24 listopada 2002 odbył ingres do katedry w Sandomierzu oraz przyjął sakrę biskupią.
Inicjator pielgrzymki osób konsekrowanych na Święty Krzyż[1]. Zaangażowany obrońca świętości życia i interesów rodziny. W 2005 ogłosił w diecezji sandomierskiej Rok Rodziny[2]. Zdecydowanie popierał parlamentarną inicjatywę zmierzającą do wprowadzenia konstytucyjnego zapisu chroniącego życie człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci, jesienią 2006 w tej intencji zalecił modlitwy w swojej diecezji. Wiosną 2007 do manifestujących tłumów przybyłych z całej Polski wygłosił homilię wyrażającą poparcie dla tej inicjatywy ustawodawczej[3].
21 lutego 2009 mianowany został przez papieża Benedykta XVI arcybiskupem archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, zastępując Zygmunta Kamińskiego. Urząd objął 31 marca 2009, a jego ingres do bazyliki archikatedralnej św. Jakuba w Szczecinie odbył się 4 kwietnia 2009[4]. 29 czerwca 2009 odebrał na Watykanie paliusz z rąk Benedykta XVI.
W Konferencji Episkopatu Polski pełni funkcje: przewodniczącego Rady Prawnej KEP, członka Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu Rzeczypospolitej Polskiej i Konferencji Episkopatu Polski, członka Rady Stałej KEP, członka Zespołu ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja, członka Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni, członka Komisji Rewizyjnej, członka Rady ds. Rodziny.
Jest autorem monografii Kościelny proces ustny (Lublin 1992) i Strony sporu w kanonicznym procesie o nieważność małżeństwa (Warszawa 1994), a także artykułów i referatów oraz promotorem prac doktorskich[5].
Przypisy
- ↑ Bp Andrzej Dzięga metropolitą szczecińsko-kamieńskim . opoka.pl, 2009-02-21. [dostęp 2009-03-02].
- ↑ List Pasterski Biskupa Sandomierskiego na rozpoczęcie Diecezjalnego Roku Rodziny. sandomierz.opoka.org.pl (arch.). [dostęp 2010-11-27].
- ↑ Abp Andrzej Dzięga, metropolita szczeciński. niedziela.pl, 2009-02-21. [dostęp 2009-03-02].
- ↑ Nowy Arcybiskup Metropolita Szczecińsko-Kamieński. szczecin.kuria.pl, 2009-02-21. [dostęp 2009-03-02].
- ↑ Andrzej Dzięga na stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. kul.lublin.pl. [dostęp 2009-03-02].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Nota biograficzna Andrzeja Dzięgi na stronie archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej [dostęp 2010-11-27]
- Nota biograficzna, wykaz publikacji i wystąpień naukowych Andrzeja Dzięgi na stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego [dostęp 2009-03-02]
- Andrzej Dzięga w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-11-27]
- Andrzej Dzięga w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [dostęp 2010-11-27]
| Poprzednik Wacław Świerzawski |
 |
Biskup diecezjalny sandomierski 2002–2009 |
|
Następca Krzysztof Nitkiewicz |
|
||||||||
