Carey Mulligan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest dobry artykuł
Carey Mulligan
Mulligan w Denver, Colorado 2012
Mulligan w Denver, Colorado 2012
Imię i nazwisko Carey Hannah Mulligan
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1985
Londyn
Zawód Aktorka
Współmałżonek Marcus Mumford (od 2012)
Lata aktywności od 2004
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Carey Mulligan w Wikicytatach

Carey Hannah Mulligan (ur. 28 maja 1985 w Londynie) – brytyjska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna.

Na dużym ekranie debiutowała rolą Kitty Bennet w Dumie i uprzedzeniu (2005). Następnie wystąpiła w kilku brytyjskich serialach i filmach telewizyjnych. W 2008 roku zadebiutowała na Broadwayu w Mewie Antoniego Czechowa.

W 2009 roku zdobyła powszechne uznanie dzięki głównej roli Jenny w filmie Była sobie dziewczyna, za którą otrzymała nagrodę BAFTY dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a także nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym. Po tej przełomowej roli wystąpiła m.in. w Najlepszym (2009), Wall Street: Pieniądz nie śpi, Nie opuszczaj mnie (2010), Drive i Wstyd (2011). W 2013 roku na ekrany kin wejdzie Wielki Gatsby, filmowa adaptacja powieści pod tym samym tytułem Francisa Scotta Fitzgeralda, w której zagrała Daisy Buchanan, główną rolę żeńską.

Od kwietnia 2012 roku jest żoną muzyka Marcusa Mumforda.

Spis treści

Wczesne lata [edytuj]

Mulligan urodziła się 28 maja 1985 roku w Westminsterze, dzielnicy Londynu Wewnętrznego[1]. Jej ojciec, Stephen, pochodzi z Liverpoolu, a matka, Nano (z domu Booth), wykładowczyni uniwersytecka, z Llandeilo w zachodniej Walii[1][2]. Jej pradziadek ze strony ojca wyemigrował z Irlandii[3]. Ma jednego, starszego brata Owaina[1][2]. W wieku 3 lat wraz z rodziną przeprowadziła się z Londynu do Hanoweru, a później do Düsseldorfu, gdzie jej ojciec objął posadę dyrektora europejskiej filii międzynarodowej sieci hoteli InterContinental[1][4]. Ze względu na pracę ojca, jej rodzina przez 8 lat mieszkała w drogich hotelach[5]. Jak sama stwierdziła, w dzieciństwie była „trochę nieśmiała”[1], a do piętnastego roku życia była chłopczycą[4]. Przyznała się także do tego, że była „nieco zasadnicza” oraz do czternastego roku życia bardzo dużą wagę przykładała do nauki, ale później głębiej zainteresowała się aktorstwem[6].

Jej zainteresowanie aktorstwem rozpoczęło się, gdy miała 6 lat, od obejrzenia próby szkolnego przedstawienia musicalu Król i ja. „[Mój brat] był na scenie, a ja oglądałam. I zaczęłam płakać, bo byłam zbyt młoda by wystąpić na scenie, ale oni powiedzieli: Zgoda, możesz zagrać, bo jesteś młodszą siostrą Owaina. I zagrałam. Od tej pory wiedziałam, że zawsze chciałam to robić”[1]. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1996 roku uczyła się w katolickiej szkole żeńskiej z internatem (Woldingham School), gdzie brała udział w wielu tamtejszych przedstawieniach[7]. Od czternastego roku życia matka zabierała ją na sztuki wystawiane na Broadwayu, które rozwinęły jej zainteresowanie teatrem[8]. Mając 16 lat wysłała list do Kennetha Branagha, w którym poprosiła go o zostanie jej mentorem. Odpowiedź napisana przez siostrę Branagha, Joyce, była odmowna, ale zawierała równocześnie zachętę do wybrania zawodu aktorki. Mulligan do dziś przechowuje ten list[9].

Zanim zaczęła grać zawodowo, w wieku 17 lat, w tajemnicy przed rodzicami składała wnioski o przyjęcie do trzech akademii teatralnych, lecz wszystkie zostały odrzucone[1][4]. Po niezdaniu kolejnego przesłuchania, Mulligan zakwestionowała swoją przyszłość jako aktorki i przeszła, jak sama określiła, przez „skomplikowany okres”. Oprócz tego, jej rodzice nalegali, aby zrezygnowała z kariery w przemyśle rozrywkowym i rozpoczęła studia, najlepiej na University of Reading[4][8]. Po ukończeniu nauki w Woldingham School w 2003 roku krótko pracowała jako pomocnica sprzątaczki i goniec w studiu filmowym podczas powstawania Kupca weneckiego[10]. W wieku 18 lat została barmanką w lokalnym pubie[4]. Jak stwierdziła później, negatywne doświadczenia z tego okresu miały na nią pozytywny wpływ, ponieważ uświadomiły jej, jak bardzo chce grać[11]. W 2009 roku powiedziała, że podczas kręcenia zdjęć do Wall Street: Pieniądz nie śpi rozważała możliwość wstąpienia do szkoły aktorskiej, najprawdopodobniej do Juilliard School, ale ostatecznie nie podjęła tej decyzji[1]. W listopadzie tego samego roku Mulligan oświadczyła, że jej babcia cierpi na chorobę Alzheimera i jeżeli kiedykolwiek pójdzie na studia, to wybierze psychologię, aby lepiej zrozumieć tę chorobę[8].

Kariera [edytuj]

2004–2010 [edytuj]

W 2004 roku, w wieku 18 lat, rozpoczęła karierę filmową przez otrzymanie roli Kitty Bennet w Dumie i uprzedzeniu, filmowej adaptacji powieści Jane Austen. Rolę tę otrzymała dzięki pomocy dyrektorki swojej szkoły, po tym jak Mulligan napisała do niej list, w którym wyjaśniła swoją sytuację, przedstawiała zamiar nierozpoczęcia studiów i poprosiła o skontaktowanie jej z aktorem i scenarzystą Julianem Fellowesem. Po spotkaniu Fellowesa i jego żony, ta ostatnia uruchomiła swoje znajomości i umówiła ją na rozmowę kwalifikacyjną z osobą odpowiedzialną za casting, która szukała nieznanej aktorki do roli czwartej córki państwa Bennetów[4][12]. Zanim film wszedł na ekrany kin, zdążyła zadebiutować w teatrze, w sztuce Forty Winks wystawianej w Royal Court Theatre[13]. W 2005 roku wystąpiła w wielokrotnie nagradzanym serialu produkcji BBC pt. Samotnia, na podstawie powieści Karola Dickensa, w którym wcieliła się w rolę Ady Clary, jednej z sierot[9] oraz na scenie londyńskiego Almeida Theatre w sztuce Chory z urojenia Moliera[14]. W 2006 roku pojawiła się w miniserialu telewizyjnym The Amazing Mrs Pritchard oraz gościnnie w dwóch serialach ITV: Agatha Christie: Panna Marple i Trial & Retribution[15]. W tym samym roku zagrała w filmowej adaptacji pamiętnika Blake'a Morrisona And When Did You Last See Your Father?. W 2007 roku wystąpiła w dwóch filmach telewizyjnych produkcji ITV: Opactwie Northanger i Moim synu Jacku z Danielem Radcliffe'em. Zagrała także rolę Sally Sparrow w dziesiątym odcinku trzeciej serii Doktora Who, zatytułowanym Mrugnięcie[1], za którą otrzymała Constellation Award[16].

W tym samym roku wystąpiła w londyńskim wznowieniu sztuki Mewa Antoniego Czechowa, grając postać Niny u boku Kristin Scott Thomas i Chiwetela Ejiofora. Jej występy zostały docenione przez krytyków. „The Daily Telegraph” ocenił jej grę jako „całkiem niezwykle promieniującą”, a „The Observer” jako „prawie nieznośnie wstrząsającą”[9]. Podczas wystawiania Mewy przeszła przez zabieg usunięcia wyrostka robaczkowego. Zakładany okres rekonwalescencji wynosił od trzech do sześciu tygodni, jednak na scenę powróciła po zaledwie tygodniu, ale z powodu szwów pooperacyjnych nie mogła nosić gorsetu, który był częścią kostiumu jej postaci[9]. W 2008 roku zadebiutowała na deskach broadwayowskiego Walter Kerr Theatre w transferze Mewy[17]. Otrzymała nominację do Drama Desk Award, ale nagrodę tę zdobyła Angela Lansbury[18]. W czerwcu wystąpiła w dwóch słuchowiskach radiowych dla BBC Radio 4: Life Class i Arkadii[19].

Z Peterem Sarsgaardem na nowojorskiej premierze Była sobie dziewczyna, październik 2009

Następnie wystąpiła w dramacie o dorastaniu Była sobie dziewczyna (2009), w której zagrała tytułową postać Jenny Mellor. 22-letnia Mulligan wcieliła się w rolę 16-latki, która dorasta w Londynie w latach 60[20]. Film zebrał bardzo dobre recenzje i zarobił 26 milionów dolarów przy budżecie produkcji wynoszącym 7,5 miliona[21]. Mulligan otrzymała za swoją kreację bardzo entuzjastyczne recenzje. Zarówno Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly”, jak i Todd McCarthy z „Variety” porównali jej grę do gry Audrey Hepburn[20][22]. Peter Travers z „Rolling Stone” określił jej występ jako „sensacyjny i będący przepustką do sławy”[23], Claudia Puig z „USA Today” określiła go jako jeden z najlepszych w 2009 roku[24], a Toby Young z The Times uznał, że Mulligan jest ostoją filmu[25]. Recenzent „The Guardian”, Peter Bradshaw, podsumował, że dała „wspaniały występ”[26]. Za swoją rolę otrzymała m.in. nagrodę BAFTY dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym i Nagrody Gildii Aktorów Filmowych dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie w 2009 roku otrzymała tytuł Shooting Star[27]. Nominowano ją także do nagrody BAFTA dla wschodzącej gwiazdy, przyznawanej przez brytyjską publiczność[28].

Mulligan z resztą obsady filmu Nie opuszczaj mnie po jego pokazie na 54. Londyńskim Festiwalu Filmowym

Po sukcesie Była sobie dziewczyna wystąpiła obok Susan Sarandon w dramacie Najlepszy, w którym zagrała postać dziewczyny spodziewającej się dziecka z chłopakiem, który ginie w wypadku samochodowym. Reżyser Najlepszego stwierdziła, że udział Mulligan ogromnie pomógł filmowi[29]. Obraz spotkał się z chłodnymi recenzjami. Ty Burr z „The Boston Globe” skrytykował go za bycie „zbyt wyczerpującym i lekko naciąganym”, ale pochlebniej wyraził się o postaci granej przez Mulligan, którą określił jako „prawdziwą, rozdzierającą serce”[30]. Po dołączeniu do Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej w połowie 2010 roku[31], na ekranach kin pojawił się kolejny film z Mulligan – Nie opuszczaj mnie – adaptacja powieści Kazuo Ishiguro z 2005 roku, w której zagrała główną rolę oraz była narratorką. Wydano go we wrześniu 2010 roku, w tym samym czasie co inny obraz z udziałem Mulligan, Wall Street: Pieniądz nie śpi w reżyserii Olivera Stone'a[32]. Film ten, będący sequelem Wall Street z 1987 roku, opowiada o chciwości i żądzy władzy. Kiedy po raz pierwszy spotkała się ze Stone'em w celu omówienia koncepcji przewidzianej dla niej roli Winnie Gekko, nie zgodziła się na marginalizację jej bohaterki i wymogła jej rozbudowanie, na co reżyser wyraził zgodę[33]. Film, który był jej pierwszym zrealizowanym przez jedną z głównych wytwórni Hollywoodu, wyświetlano poza głównym konkursem podczas 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2010 roku[34]. Gościnnie zaśpiewała w piosence „Write About Love” zespołu Belle & Sebastian, pochodzącej z albumu Belle and Sebastian Write About Love z października 2011 roku[35].

Od 2011 [edytuj]

Od 13 maja do 3 czerwca 2011 roku występowała na scenie off-broadwayowskiego Atlantic Theater Company w sztuce Through a Glass, Darkly, będącej sceniczną adaptacją filmu Jak w zwierciadle Ingmara Bergmana[36]. Zagrała w niej pierwszoplanową rolę psychicznie niestabilnej kobiety, za którą zebrała entuzjastyczne opinie krytyków[37]. Ben Brantley, krytyk teatralny w „The New York Timesie” w swojej recenzji napisał, że „jej gra stała na najwyższym poziomie” oraz określił ją jako „zdumiewającą” i „jedną z najwspanialszych aktorek swojego pokolenia”[38]. W 2011 pojawiła się w niezależnym filmie akcji Drive, w którym zagrała drugoplanową rolę samotnej matki Irene[39]. W styczniu 2011 roku w Nowym Jorku rozpoczęło się kręcenie zdjęć do filmu Wstyd w reżyserii Steve'a McQueena, w którym zagrała drugoplanową rolę Sissy, siostry głównego bohatera granego przez Michaela Fassbendera[40]. Oba filmy były pokazywane na 36. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto, gdzie spotkały się z gorącym przyjęciem. Peter Travers, recenzent „Rolling Stone”, wypowiedział się o jej grze we Wstydzie jako o „pod każdym względem rewelacyjnej”[41]. 7 maja 2012 roku odbyła się gala Met Ball, którą współprowadziła[42].

Nadchodzące przedsięwzięcia [edytuj]

Mulligan jest gwiazdą remake'u Wielkiego Gatsby'ego, w którym zagrała rolę Daisy Buchanan u boku Leonardo DiCaprio i Tobeya Maguire'a[43].

Po raz kolejny spotka się z reżyserem Nicolasem Winding Refnem na planie I Walk With the Dead[44]; zagra główną rolę żeńską w filmie braci Coen, zatytułowanym Inside Llewyn Davis oraz wystąpi w najbliższym obrazie Spike'a Jonze według scenariusza Charliego Kaufmana[45]. Inne planowany film z jej udziałem to remake musicalu My Fair Lady z 1964 roku, w którym wcieli się w postać Elizy Dolittle[46], a także film science fiction Outback[47].

Życie prywatne [edytuj]

Carey Mulligan we wrześniu 2009 roku na 34. Festiwalu Filmowym w Toronto

Od sierpnia 2009 roku spotykała się z aktorem Shią LaBeoufem, z którym zagrała w Wall Street: Pieniądz nie śpi[1]. „W ich oczach widziało się tę chemię i to było całkiem silne. Na planie zachowywali się w pełni profesjonalnie, ale można było zauważyć co się dzieje”, powiedział Stone, który ich sobie przedstawił[48]. W październiku 2010 roku magazyn „People” poinformował o zakończeniu ich związku[49]. W następnych miesiącach jej osobę łączono z aktorami Tomem Sturridge'em[50]. oraz Eddiem Redmayne'em[51].

Od 2012 roku jest żoną Marcusa Mumforda, frontmana zespołu folk rockowego Mumford & Sons. Mulligan i Mumford w dzieciństwie byli przyjaciółmi korespondencyjnymi[52], mimo to stracili ze sobą kontakt. Ich ponowne spotkanie miało miejsce w lutym 2011 roku w Nashville. Wkrótce później stali się parą[53]. Latem tego samego roku miały miejsce ich zaręczyny[54]. Pobrali się 21 kwietnia 2012 roku na farmie przyjaciół w angielskim hrabstwie Somerset. Kameralna ceremonia miała charakter religijny. Wśród gości weselnych znalazły się gwiazdy Hollywoodu[55].

Mulligan przyznała, że ucieszyła się z roli Elsie w Moim synu Jacku, ponieważ mogła się z nią „utożsamić pod każdym względem”. Jej postać w tym filmie zdecydowanie sprzeciwia się zamiarowi brata, który chce walczyć na wojnie. Podobne odczucia Mulligan miała w stosunku do swojego brata, który po zakończeniu nauki na Uniwersytecie Oksfordzkim ochotniczo zgłosił się do Armii Terytorialnej stacjonującej w Iraku[9]. Mulligan stwierdziła, że jej ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu jest narciarstwo, lecz w obawie przed kontuzją zdecydowała się rzadziej uprawiać ten sport[1]. Uczęszczała do katolickiej szkoły, mimo to obecnie uważa siebie za osobę duchową, niezwiązaną z Kościołem. Dorastanie w placówce wyznaniowej upewniło sceptyczną Mulligan w przekonaniu, że katolicyzm jest zbyt ortodoksyjny[56]. Suknię, którą miała na sobie podczas ceremonii wręczenia nagród BAFTA w 2010 roku, wystawiła na licytację, a uzyskane w ten sposób pieniądze przekazała organizacji charytatywnej Oxfam[57]. W tym samym roku wraz z kilkoma brytyjskimi aktorkami wzięła udział w akcji Safe Project, w ramach której została sfotografowana przez fotografa Nicka Haddowa w najbardziej bezpiecznym dla siebie miejscu, a stworzone zdjęcia trafiły na licytację. Celem projektu było podniesienie poziomu świadomości publicznej na temat handlu ludźmi w celach seksualnych[58].

Filmografia [edytuj]

Rok Tytuł Rola Uwagi/nagrody[59]
2005 Duma i uprzedzenie Kitty Bennet debiut filmowy
2005 Samotnia Ada Clare 15-odcinkowy serial telewizyjny
2006 The Amazing Mrs Pritchard Emily Pritchard 6-odcinkowy serial telewizyjny
2007 Trial & Retribution X: Sins of the Father Emily Harrogate wystąpiła w dwóch odcinkach.
2006 Agatha Christie: Panna Marple: Tajemnica Sittaford Violet Willett film telewizyjny
2007 And When Did You Last See Your Father? Rachel
2007 Budząc zmarłych Siostra Bridgid serial telewizyjny
Odcinek Wren Boys (seria 6, odcinek 1)
2007 Doktor Who Sally Sparrow serial telewizyjny
odcinek Mrugnięcie (seria 3, odcinek 10)
Constellation Award for Best Female Performance in a Science Fiction Television Episode
2007 Opactwo Northanger Isabella Thorpe film telewizyjny
2007 Mój syn Jack Elsie Kipling film telewizyjny
2009 Najlepszy Rose pierwszy film Mulligan zrealizowany w Stanach Zjednoczonych.
nominacja – Method Fest for Best Supporting Actress
2009 Wrogowie publiczni Carole Slayman
2009 Była sobie dziewczyna Jenny Mellor pierwsza główna rola w jej dorobku.
Nagroda Brytyjskiej Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej
Award for Best Performance by an Actress in a British Independent Film
Central Ohio Film Critics Association Award for Best Actress
Central Ohio Film Critics Association Award for Breakthrough Film Artist
Chicago Film Critics Association Award for Best Actress
Chicago Film Critics Association Award for Most Promising Performer
Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award for Best Actress
Hollywood Breakthrough Award for Actress of the Year
London Film Critics' Circle Award for British Actress of the Year
National Board of Review Award for Best Actress
Toronto Film Critics Association Award for Best Actress
Vancouver Film Critics Circle Award for Best Actress
Virtuoso Award for Best Actress
Washington D.C. Area Film Critics Association Award for Best Actress
Women in Film and Television Award for Best Performance[a]
nominacja – BAFTA Award for Best Newcomer
nominacja – Broadcast Film Critics Association Award for Best Actress
nominacja – Chlotrudis Award for Best Actress
nominacja – Empire Award for Best Actress
nominacja – Empire Award for Best Newcomer
nominacja – Evening Standard British Film Awards for Best Actress
nominacja – Nagroda Gildii Aktorów Filmowych za główną rolę kobiecą
nominacja – Nagroda Gildii Aktorów Filmowych dla najlepszej obsady filmowej
nominacja – London Film Critics' Circle Award for Actress of the Year
nominacja – Los Angeles Film Critics Association Award for Best Actress
nominacja – New York Film Critics Circle Award for Best Actress
nominacja – Online Film Critics Society Award for Best Actress
nominacja – Oscar dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej
nominacja – San Diego Film Critics Society Award for Best Actress
nominacja – Nagroda Satelita dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym
nominacja – Washington D.C. Area Film Critics Association Award for Best Breakthrough Performance
nominacja – Złoty Glob dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym
2009 Bracia Cassie Willis
2010 Wall Street: Pieniądz nie śpi Winnie Gekko Palm Springs International Film Festival for Breakthrough Performance Award[a]
2010 Nie opuszczaj mnie Kathy H. British Independent Film Award for Best Actress in a British Independent Film
Palm Springs International Film Festival for Breakthrough Performance Award[b]
Women in Film and Television Award for Best Performance[c]
nominacja – Detroit Film Critics Society Award for Best Actress
nominacja – Evening Standard British Film Awards for Best Actress
nominacja – Phoenix Film Critics Society Award for Best Actress in a Leading Role
nominacja – San Diego Film Critics Society Award for Best Actress
nominacja – Nagroda Saturn w kategorii najlepsza aktorka
2011 Drive Irene Hollywood Film Festival Award for Best Supporting Actress[d]
nominacja – Nagroda Brytyjskiej Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki drugoplanowej
nominacja – Empire Award for Best Actress
nominacja – London Film Critics' Circle Award for British Actress of the Year[d]
2011 Wstyd Sissy premiera podczas 68. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji
Detroit Film Critics Society Award for Best Supporting Actress
Hollywood Film Festival Award for Best Supporting Actress of the Year[e]
nominacja – Alliance of Women Film Journalists Award for Best Supporting Actress
nominacja – British Independent Film Award for Best Supporting Actress
nominacja – Broadcast Film Critics Association Award for Best Supporting Actress
nominacja – Central Ohio Film Critics Association Award for Best Supporting Actress
nominacja – Chicago Film Critics Association Award for Best Supporting Actress
nominacja – Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award for Best Supporting Actress
nominacja – Evening Standard British Film Award for Best Actress
nominacja – London Film Critics' Circle Award for British Actress of the Year[e]
nominacja – New York Film Critics Circle Award for Best Supporting Actress
nominacja – Online Film Critics Society Award for Best Supporting Actress
nominacja – San Diego Film Critics Society Award for Best Supporting Actress
nominacja – Nagroda Satelita dla najlepszej aktorki drugoplanowej
nominacja – Village Voice Film Poll for Best Supporting Actress
nominacja – Washington D.C. Area Film Critics Association Award for Best Supporting Actress
2013 Wielki Gatsby Daisy Buchanan film znajduje się w fazie postprodukcji.
2013 Inside Llewyn Davis Jean Berkey film znajduje się w fazie postprodukcji.

Spektakle [edytuj]

Rok/lata Tytuł Autor/reżyser Rola/-e Teatr Uwagi/nagrody
2004 Forty Winks Kevin Eylot/Katie Mitchell Hermia i Celia Royal Court Theatre, Londyn
2004 Towerblock Dreams Joe Hutton Fran Riverside Studios, Londyn
2005–06 Chory z urojenia Molier/Lindsay Posner Angelika Almeida Theatre, Londyn
2007 Mewa Christopher Hampton[f]/Ian Rickson Nina Royal Court Theatre, Londyn wyróżnienie – Ian Charleson Awards
2008 Mewa Christopher Hampton[f]/Ian Rickson Nina Walter Kerr Theater, Nowy Jork debiut na Broadwayu.
nominacja – Drama Desk Award for Outstanding Featured Actress in a Play
2011 Through a Glass Darkly Jenny Worton[g]/David Leveaux Karin Atlantic Theater Company, Nowy Jork nominacja – Drama Desk Award for Outstanding Actress in a Play
nominacja – Drama League Award for Distinguished Performance
nominacja – Lucille Lortel Award for Outstanding Lead Actress

Słuchowiska radiowe [edytuj]

  • Life Class (2007) – autor: Pat Barker, rola: Elinor, BBC Radio 4
  • Arkadia (2007) – autor: Tom Stoppard, rola: Chloe, BBC Radio 4

Uwagi

  1. ↑ 1,0 1,1 Także za Nie opuszczaj mnie.
  2. ↑ Także za Wall Street: Pieniądz nie śpi.
  3. ↑ Także za Była sobie dziewczyna.
  4. ↑ 4,0 4,1 Także za Wstyd.
  5. ↑ 5,0 5,1 Także za Drive.
  6. ↑ 6,0 6,1 Na podstawie tekstu Antona Czechowa.
  7. ↑ Na podstawie tekstu Ingmara Bergmana.

Przypisy

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 James Mottram: Carey Mulligan's in a class of her own (ang.). W: The Independent [on-line]. Independent Print Limited, 2010-11-06. [dostęp 2010-11-26].
  2. ↑ 2,0 2,1 Claire Rees: Mum keeps my feet on ground, says Oscar hopeful Carey Mulligan (ang.). Wales Online, 2010-02-07. [dostęp 2010-11-27].
  3. ↑ Anna Carey: Life lessons captured on film (ang.). W: The Irish Times [on-line]. The Irish Times Trust, 2009-10-28. [dostęp 2010-11-26].
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Eunice Oh: Who Is Shia LaBeouf's New Gal Pal Carey Mulligan? (ang.). W: People [on-line]. Time Warner Inc, 2009-09-04. [dostęp 2009-12-20].
  5. ↑ Late Show With David Letterman. CBS. 7 października 2009.
  6. ↑ Rob Carnevale: An Education – Carey Mulligan interview (ang.). Orange.co.uk, 2009-11-03. [dostęp 2010-11-27].
  7. ↑ Anita Singh: Carey Mulligan: her journey from school stage to Bafta's red carpet (ang.). Telegraph.co.uk, 2010-02-20. [dostęp 2012-05-08].
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 Mary Murphy. Carey Mulligan on her acting journey. „The Hollywood Reporter”, 2009-11-11 (ang.). 
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 Chloe Fox: Carey Mulligan: All or nothing (ang.). W: The Daily Telegraph [on-line]. Telegraph Media Group, 2007-10-10. [dostęp 2010-11-28].
  10. ↑ Joan Juliet Buck: The Talented Miss Mulligan (ang.). W: Vogue [on-line]. Condé Nast Publications. [dostęp 2010-11-27].
  11. ↑ Camilla Tominey, Mike Parker: Oscars? They'll be so scary says Carey Mulligan (ang.). Express.co.uk, 2010-03-07. [dostęp 2012-01-02].
  12. ↑ Dominic Wills: Carey Mulligan – Biography (ang.). TalkTalk. [dostęp 2010-12-05].
  13. ↑ Dominic Wills: Carey Mulligan – Biography (ang.). TalkTalk. [dostęp 2010-12-05].
  14. ↑ Susannah Clapp. They'll be weeping in the aisles. „The Guardian”, 2005-11-20. Guardian Media Group (ang.). 
  15. ↑ Carey Mulligan and Shia LeBeouf (ang.). Puggal. [dostęp 2010-11-28].
  16. ↑ 2008 Constellation Awards (ang.). Constellation Awards. [dostęp 2010-11-28].
  17. ↑ Frank Scheck: Scott Thomas superb in "Seagull" (ang.). Agencja Reutera, 2008-10-03. [dostęp 2010-12-04].
  18. ↑ Paul Cozby: 'Billy Elliot' Nabs Drama Desk Best Musical (ang.). About.com. [dostęp 2010-11-28].
  19. ↑ Dominic Wills: Carey Mulligan – Biography (ang.). TalkTalk. [dostęp 2010-12-05].
  20. ↑ 20,0 20,1 Todd McCarthy: An Education (ang.). W: Variety [on-line]. Reed Business Information, 2009-01-21. [dostęp 2010-11-28].
  21. ↑ An Education (ang.). W: Box Office Mojo [on-line]. IMDb Inc. [dostęp 2010-11-28].
  22. ↑ Lisa Schwarzbaum: An Education (2009) (ang.). W: Entertainment Weekly [on-line]. Time Warner Inc, 2009-10-07. [dostęp 2010-11-28].
  23. ↑ Peter Travers. An Education. „Rolling Stone”. Wenner Media LLC (ang.). 
  24. ↑ Claudia Puig: 'An Education' teaches a vivid lesson in life, love (ang.). USA Today, 2009-10-09. [dostęp 2010-11-28].
  25. ↑ Toby Young: An Education (ang.). The Times, 2009-10-30. [dostęp 2010-11-28].
  26. ↑ Peter Bradshaw: An Education (ang.). W: The Guardian [on-line]. Guardian News and Media, 2009-10-29. [dostęp 2010-11-28].
  27. ↑ Carey Mulligan (ang.). European Film Promotion. [dostęp 2010-11-28].
  28. ↑ The Orange Rising Star Award 2010 (ang.). Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych, 2010-12-01. [dostęp 2012-02-07].
  29. ↑ Melissa Silverstein: Interview with Shana Feste -- Writer and Director of The Greatest (ang.). W: The Huffington Post [on-line]. HuffingtonPost.com, Inc, 2010-04-02. [dostęp 2010-11-28].
  30. ↑ Ty Burr: The Greatest (ang.). W: The Boston Globe [on-line]. New York Times Company, 2010-04-09. [dostęp 2010-11-28].
  31. ↑ Dave Karger: Academy Invites 135 New Members (ang.). W: Entertainment Weekly [on-line]. Time Warner Inc, 2010-06-25. [dostęp 2010-11-28].
  32. ↑ Ann Homaday: After her breakout year, Carey Mulligan still garnering praise for acting (ang.). The Washington Post, 2010-09-24. [dostęp 2010-11-28].
  33. ↑ Carey Mulligan: I wanted a strong Wall Street character (ang.). Musicrooms.net, 2010-09-12. [dostęp 2010-11-28].
  34. ↑ Mike Leigh film in running for Palme D'Or (ang.). W: The Independent [on-line]. Independent Print Limited, 2010-04-15. [dostęp 2010-11-28].
  35. ↑ New Belle and Sebastian: "Write About Love" (ang.). Pitchfork.com, 2010-09-07. [dostęp 2010-11-28].
  36. ↑ Carey Mulligan to Play Woman Battling Psychiatric Illness on New York Stage (ang.). The Hollywood Reporter, 2011-01-13. [dostęp 2011-02-18].
  37. ↑ Maria Milano: Carey Mulligan gets rave reviews for new play (ang.). InStyle, 2011-06-07. [dostęp 2012-01-06].
  38. ↑ Brantley Ben: Under Pretty Skin, Madness Lurks (ang.). The New York Times, 2011-06-06. [dostęp 2012-05-08].
  39. ↑ Christy Grosz: Carey Mulligan ready to walk the red carpet again (ang.). W: Los Angeles Times [on-line]. Tribune Company, 2010-11-18. [dostęp 2012-05-08].
  40. ↑ Cathy Hayes: Michael Fassbender to star with Carey Mulligan in New York movie about sex. W: Irish Central [on-line]. Irish Centrall LLC. [dostęp 2010-11-28].
  41. ↑ Peter Travers: Shame (ang.). The Rolling Stone, 2011-12-01. [dostęp 2012-05-08].
  42. ↑ Newlywed Carey Mulligan steps out at MET Ball (ang.). Express.co.uk, 2012-05-08. [dostęp 2012-05-08].
  43. ↑ Adam B. Vary: Carey Mulligan lands lead role in Baz Luhrmann's film of 'The Great Gatsby' (ang.). W: Entertainment Weekly [on-line]. Time Warner Inc, 2010-11-15. [dostęp 2010-11-28].
  44. ↑ Adam Chitwood: Carey Mulligan to Star in Nicolas Winding Refn’s Sex Film I Walk With the Dead (ang.). Collider, 2011-09-03. [dostęp 2012-01-06].
  45. ↑ Adam Chitwood: Carey Mulligan to Star in Coen Bros.’ Inside Llewyn Davis and Spike Jonze’s Next Film (ang.). Collider, 2011-10-20. [dostęp 2012-01-06].
  46. ↑ Carey Mulligan set to play Eliza Doolittle in My Fair Lady remake (ang.). W: The Daily Telegraph [on-line]. Telegraph Media Group Limited, 2010-03-25. [dostęp 2010-11-28].
  47. ↑ Carey Mulligan and Gary Ross Plan Outback (ang.). Coming soon, 2011-06-27. [dostęp 2012-01-06].
  48. ↑ Dana Kennedy: Director Played Cupid for Shia LaBeouf & Carey Mulligan (ang.). W: People [on-line]. Time Warner Inc, 2010-05-16. [dostęp 2010-11-29].
  49. ↑ Julie Jordan: Carey Mulligan and Shia LaBeouf End Their Relationship (ang.). W: People [on-line]. Time Warner Inc, 2010-10-26. [dostęp 2010-11-29].
  50. ↑ The boy from the Britpack helping Carey to smile again (ang.). Daily Mail.co.com, 2010-10-31. [dostęp 2011-02-18].
  51. ↑ Carey Mulligan moves on from Shia LaBeouf with new British actor boyfriend Eddie Redmayne (ang.). Daily Mail.co.com, 2011-02-02. [dostęp 2011-02-18].
  52. ↑ Carey Mulligan and Marcus Mumford to marry in April (ang.). Elle Canada, 2012. [dostęp 2012-05-08].
  53. ↑ Peerce Donna: Marcus Mumford & Carey Mulligan fall in love in Nashville and get married today! (ang.). Examiner.com, 2012-04-21. [dostęp 2012-05-08].
  54. ↑ Matthew Perpetua: Marcus Mumford Gets Engaged to Carey Mulligan (ang.). Rolling Stone, 2011-08-04. [dostęp 2012-01-07].
  55. ↑ Mulligan and Mumford marry in country ceremony (ang.). Express.co.uk, 2012-04-22. [dostęp 2012-05-08].
  56. ↑ Hannah Swerling. Love At First Sight. „Elle”, 2010-12-08. Hachette Filipacchi Media (ang.). 
  57. ↑ Carey Mulligan donates Bafta dress to Oxfam (ang.). BBC News, 2010-05-09. [dostęp 2010-12-06].
  58. ↑ Emily Cronin: Black Lace Benefit For The Safe Project (ang.). W: Elle magazine [on-line]. Hachette Filipacchi Media, 2010-11-24. [dostęp 2010-12-17].
  59. ↑ Awards for Carey Mulligan (ang.). IMDb. [dostęp 2011-05-26].

Linki zewnętrzne [edytuj]

Nagrody
Poprzednik
Kate Winslet
za Lektor		 BAFTA dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej
2010
za Była sobie dziewczyna		 Następca
Natalie Portman
za Czarny łabędź

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Carey_Mulligan&oldid=36037351”