Damian Zimoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Damian Zimoń
Damian Zimoń
Herb Damian Zimoń Praedicamus Christum crucifixum
Głosimy Chrystusa Ukrzyżowanego
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 25 października 1934
Niedobczyce
Biskup diecezjalny katowicki
Okres sprawowania 1985-2011 (od 1992 arcybiskup metropolita)
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 21 grudnia 1957
Nominacja biskupia 3 czerwca 1985
Sakra biskupia 29 czerwca 1985
Odznaczenia
Krzyż Wielki „pro piis meritis” MelitensiKomandor z Gwiazdą Orderu Bożogrobców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Damian Zimoń w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 czerwca 1985
Miejscowość Katowice
Miejsce archikatedra Chrystusa Króla
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Franciszek Macharski
Józef Kurpas

Damian Zimoń (ur. 25 października 1934 w Niedobczycach) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny katowicki w latach 1985–2011 (od 1992 jako arcybiskup metropolita), od 2011 arcybiskup senior archidiecezji katowickiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie średnie uzyskał w Państwowym Liceum im. Powstańców Śląskich w Rybniku. Wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa Juliusza Bieńka w 1957.

Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował jako wikariusz kolejno w parafiach: św. Marii Magdaleny w Tychach (1958–1962), Narodzenia NMP w Pszowie (1962–1967), św. Piotra i Pawła w Katowicach (1966–1967), a następnie jako proboszcz w parafii mariackiej w Katowicach (1967–1969). W latach 1969–1975 pełnił funkcję wicerektora Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Od 1975 do nominacji na biskupa katowickiego był proboszczem parafii mariackiej w Katowicach[1]. W latach 1970–1977 kontynuował studia specjalistyczne z zakresu teologii pastoralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i historii liturgii w Papieskiej Akademii Teologii w Krakowie na seminarium ks. prof. Wacława Schenka, gdzie w 1977 uzyskał doktorat. W 1970 został powołany w skład Diecezjalnej Rady Pastoralnej. W październiku 1975 został członkiem Diecezjalnej Rady Pro Disciplina Seminarii. W 1976 został przewodniczącym Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, w tym okresie pełnił także funkcję sekretarza Rady Kapłańskiej Diecezji Katowickiej. Brał czynny udział w pracach I Synodu Diecezji Katowickiej (1972–1975) i Synodu Krakowskiej Prowincji Kościelnej. W styczniu 1975 otrzymał nominację na członka Komisji Episkopatu Polski do Spraw Duchowieństwa. W 1974 wszedł w skład redakcji „Gościa Niedzielnego”. Wykładał w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach, Studium Pastoralnym, Studium Teologicznym, a obecnie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

3 czerwca 1985 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji katowickiej. 29 czerwca 1985 odbyła się konsekracja i ingres do katowickiej katedry[2]. Po reorganizacji Kościoła w Polsce 25 marca 1992 został mianowany arcybiskupem metropolitą katowickim.

W Episkopacie Polski zasiadał w Radzie Stałej (od 1992), był przewodniczącym Komisji Duszpasterstwa. Jest członkiem Komisji Duszpasterstwa, Rady Ekumenicznej, a także opiekunem Duszpasterstwa Głuchoniemych. Z racji pełnienia funkcji arcybiskupa metropolity katowickiego był wielkim kanclerzem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego.

W sierpniu 2009 Benedykt XVI poprosił, aby arcybiskup w związku ze złożoną rezygnacją kontynuował funkcję metropolity katowickiego jeszcze przez kolejne dwa lata po osiągnięciu wieku emerytalnego, o ile pozwoli na to stan zdrowia[3]. Rezygnacja została przyjęta 29 października 2011, kiedy papież mianował jego następcą Wiktora Skworca, dotychczasowego biskupa diecezjalnego tarnowskiego.

Herb biskupi[edytuj | edytuj kod]

W jego biskupim herbie znajduje się hasło: „Głosimy Chrystusa ukrzyżowanego"[4], znak ryby oraz Odrowąż – herb rodu, z którego wywodził się jeden z patronów archidiecezji katowickiej – św. Jacek.

Tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Jest honorowym obywatelem Rybnika (2000)[5], Chorzowa (2004)[6], Tychów (2004)[7], Piekar Śląskich (2005)[8], Rudy Śląskiej (2011)[9] i Katowic (2011)[10].

W 2007 przyznano mu tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego[11].

W 2002 odebrał Wielki Krzyż Pro Piis Meritis zakonu maltańskiego[12]. W zakonie bożogrobców otrzymał rangę komandora z gwiazdą[13].

Przypisy

  1. Jerzy Myszor: Historia diecezji katowickiej. Katowice: Kuria Metropolitalna, 1999, s. 426–427. ISBN 83-86922-60-5.
  2. Henryk Olszar. Apostolska sukcesja arcybiskupa Damiana Zimonia. „Z tej ziemi. Śląski kalendarz katolicki”, s. 69–71, 2005. Katowice: Księgarnia św. Jacka. 
  3. Abp Zimoń metropolitą katowickim jeszcze dwa lata. ekai.pl, 2009-08-17. [dostęp 2011-03-01].
  4. Zaczerpnięte z 1 Kor 1,23.
  5. Abp Zimoń honorowym obywatelem Rybnika. ekai.pl, 2000-12-18. [dostęp 2011-12-22].
  6. Abp Zimoń honorowym obywatelem Chorzowa. ekai.pl, 2004-05-05. [dostęp 2011-12-22].
  7. Ksiądz Arcybiskup Doktor Damian Zimoń. umtychy.pl. [dostęp 2011-12-22].
  8. Abp Damian Zimoń honorowym obywatelem Piekar Śląskich. gazeta.pl, 2005-10-27. [dostęp 2011-12-22].
  9. Abp Damian Zimoń odebrał honorowe obywatelstwo Rudy Śląskiej. gazeta.pl, 2011-12-22. [dostęp 2011-12-22].
  10. Apb Damian Zimoń Honorowym Obywatelem Miasta Katowice. katowice.eu, 2011-05-12. [dostęp 2011-05-16].
  11. Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. us.edu.pl. [dostęp 2011-02-21].
  12. Odznaczenia zakonu kawalerów maltańskich. wp.pl, 2002-01-13. [dostęp 2014-07-21].
  13. Noworoczny Dzień Skupienia Bożogrobców. katowice.caritas.pl. [dostęp 2014-07-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]