Damian Zimoń
| Damian Zimoń | |||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania | Polska | ||
| Data i miejsce urodzenia | 25 października 1934 Niedobczyce |
||
| biskup diecezjalny katowicki | |||
| Okres sprawowania | 1985-2011 (od 1992 arcybiskup metropolita) | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 21 grudnia 1957 | ||
| Nominacja biskupia | 3 czerwca 1985 | ||
| Sakra biskupia | 29 czerwca 1985 | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Sukcesja apostolska | |||||||||
| Data konsekracji | 29 czerwca 1985 | ||||||||
| Miejscowość | Katowice | ||||||||
| Miejsce | Archikatedra Chrystusa Króla | ||||||||
| Konsekrator | Józef Glemp | ||||||||
| Współkonsekratorzy | Franciszek Macharski Józef Kurpas |
||||||||
|
|||||||||
|
|||||||||
Damian Zimoń (ur. 25 października 1934 w Niedobczycach) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny katowicki od 1985 do 2011 (od 1992 jako arcybiskup metropolita), od 2011 arcybiskup senior archidiecezji katowickiej.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Wykształcenie średnie uzyskał w Państwowym Liceum im. Powstańców Śląskich w Rybniku. Wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa Juliusza Bieńka w 1957.
Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował jako wikariusz kolejno w parafiach: św. Marii Magdaleny w Tychach (1958–1962), Narodzenia NMP w Pszowie (1952–1967), św. Piotra i Pawła w Katowicach (1966–1967), a następnie jako proboszcz w parafii mariackiej w Katowicach (1967–1969). W latach 1969–1975 pełnił funkcję wicerektora Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Od 1975 do nominacji na biskupa katowickiego był proboszczem parafii mariackiej w Katowicach[1]. W latach 1970–1977 kontynuował studia specjalistyczne z zakresu teologii pastoralnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i historii liturgii w Papieskiej Akademii Teologii w Krakowie na seminarium ks. prof. Wacława Schenka, gdzie w 1977 uzyskał doktorat. W 1970 został powołany w skład Diecezjalnej Rady Pastoralnej. W październiku 1975 został członkiem Diecezjalnej Rady Pro Disciplina Seminarii. W 1976 został przewodniczącym Diecezjalnej Komisji Liturgicznej, w tym okresie pełnił także funkcję sekretarza Rady Kapłańskiej Diecezji Katowickiej. Brał czynny udział w pracach I Synodu Diecezji Katowickiej (1972–1975) i Synodu Krakowskiej Prowincji Kościelnej. W styczniu 1975 otrzymał nominację na członka Komisji Episkopatu Polski do Spraw Duchowieństwa. W 1974 wszedł w skład redakcji „Gościa Niedzielnego”. Wykładał w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach, Studium Pastoralnym, Studium Teologicznym, a obecnie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
3 czerwca 1985 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji katowickiej. 29 czerwca 1985 odbyła się konsekracja i ingres do katowickiej katedry[2]. Po reorganizacji Kościoła w Polsce 25 marca 1992 został mianowany arcybiskupem metropolitą katowickim.
W Episkopacie Polski zasiadał w Radzie Stałej (od 1992), był przewodniczącym Komisji Duszpasterstwa. Jest członkiem Komisji Duszpasterstwa, Rady Ekumenicznej, a także opiekunem Duszpasterstwa Głuchoniemych. Z racji pełnienia funkcji arcybiskupa metropolity katowickiego był wielkim kanclerzem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego.
W sierpniu 2009 Benedykt XVI poprosił, aby arcybiskup w związku ze złożoną rezygnacją kontynuował funkcję metropolity katowickiego jeszcze przez kolejne dwa lata po osiągnięciu wieku emerytalnego, o ile pozwoli na to stan zdrowia[3]. Rezygnacja została przyjęta 29 października 2011, kiedy papież mianował jego następcą Wiktora Skworca, dotychczasowego biskupa diecezjalnego tarnowskiego.
[edytuj] Herb biskupi
W jego biskupim herbie znajduje się hasło: „Głosimy Chrystusa ukrzyżowanego"[4], znak ryby oraz Odrowąż – herb rodu, z którego wywodził się jeden z patronów archidiecezji katowickiej – św. Jacek.
[edytuj] Tytuły
Uchwałą Senatu Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach z 26 czerwca 2007 za wkład w kulturę Śląska i propagowanie godności ludzi pracy otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego[5].
Jest honorowym obywatelem Rybnika (2000)[6], Chorzowa (2004)[7], Tychów (2004)[8], Piekar Śląskich (2005)[9], Rudy Śląskiej (2011)[10] i Katowic (2011)[11].
Przypisy
- ↑ Jerzy Myszor: Historia diecezji katowickiej. Katowice: Kuria Metropolitalna, 1999, s. 426–427. ISBN 83-86922-60-5.
- ↑ Henryk Olszar. Apostolska sukcesja arcybiskupa Damiana Zimonia. „Z tej ziemi. Śląski kalendarz katolicki”, s. 69–71, 2005. Katowice: Księgarnia św. Jacka.
- ↑ Abp Zimoń metropolitą katowickim jeszcze dwa lata. ekai.pl, 2009-08-17. [dostęp 2011-03-01].
- ↑ Zaczerpnięte z 1 Kor 1,23.
- ↑ Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. us.edu.pl. [dostęp 2011-02-21].
- ↑ Abp Zimoń honorowym obywatelem Rybnika. ekai.pl, 2000-12-18. [dostęp 2011-12-22].
- ↑ Abp Zimoń honorowym obywatelem Chorzowa. ekai.pl, 2004-05-05. [dostęp 2011-12-22].
- ↑ Ksiądz Arcybiskup Doktor Damian Zimoń. umtychy.pl. [dostęp 2011-12-22].
- ↑ Abp Damian Zimoń honorowym obywatelem Piekar Śląskich. gazeta.pl, 2005-10-27. [dostęp 2011-12-22].
- ↑ Abp Damian Zimoń odebrał honorowe obywatelstwo Rudy Śląskiej. gazeta.pl, 2011-12-22. [dostęp 2011-12-22].
- ↑ Apb Damian Zimoń Honorowym Obywatelem Miasta Katowice. katowice.eu, 2011-05-12. [dostęp 2011-05-16].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Damian Zimoń na stronie archidiecezji katowickiej [dostęp 2011-03-01]
- Damian Zimoń w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-03-01]
|
||||||||
