Grote Reber

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grote Reber
Radioteleskop skonstruowany przez Rebera (Wheaton, 1937)

Grote Reber (ur. 22 grudnia 1911 w Wheaton, zm. 20 grudnia 2002 na Tasmanii) – amerykański astronom amator, jeden z pionierów radioastronomii.

W 1933 ukończył studia inżynieryjne na Armour Institute of Technology. W tym samym roku zetknął się z publikacją Karla Jansky'ego, który zaobserwował szumy zakłócające łączność radiową i stwierdził, że pochodzą one z obszaru Galaktyki. W 1937 roku Reber poświęcił swoje półroczne dochody i skonstruował antenę o średnicy 9,4 m (który aż do końca II wojny światowej był używany jako jedyny na świecie radioteleskop)[1] oraz detektor, wykrywający sygnały o częstotliwości 160 megaherców. Systematyczne pomiary rozpoczął w 1939 roku. Jego artykuły, które opublikował w czasopiśmie Astrophysical Journal w 1940 i 1944 uważa się za początek radioastronomii.

W 1944 roku sporządził pierwsze radiowe mapy nieba na częstotliwościach 160 oraz 64 MHz, na których jasne obszary odpowiadały intensywnemu promieniowaniu. Najjaśniejsze było centrum Drogi Mlecznej. W tym samym czasie opublikował także wyniki udanych pomiarów natężenia promieniowania radiowego Słońca.

Był pierwszym badaczem, który udowodnił, że promieniowanie galaktyczne nie ma charakteru cieplnego.

W latach 40. pracował w National Bureau of Standards (obecnie National Institute of Standards and Technology). Potem wyjechał na Hawaje oraz na Tasmanię, gdzie wykonywał obserwacje promieniowania radiowego jonosfery.

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Planetoida (6886) Grote została nazwana jego imieniem.

Przypisy

  1. Encyklopedia Britannica. Ziemia i Wszechświat. Poznań: Wydawnictwo KURPISZ S.A., 2006, s. 114. ISBN 978-83-60563-25-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]