II wyprawa krzyżowa
| II wyprawa krzyżowa Wyprawy krzyżowe |
|||||||||
 Krzyżowcy przybywają do Konstantynopola
|
|||||||||
| Czas | 1147-1149 | ||||||||
| Miejsce | Anatolia, Królestwo Jerozolimskie, Półwysep Iberyjski | ||||||||
| Terytorium | Anatolia, Lewant, Półwysep Iberyjski | ||||||||
| Przyczyna | utrata Hrabstwa Edessy | ||||||||
| Wynik | przegrana Chrześcijan | ||||||||
|
|||||||||
 Wyprawy krzyżowe Bitwy łacinników |
|---|
|
I ludowa: Zemun • Wieselberg • Kserigordon • Civetot |
II wyprawa krzyżowa (1147-1149) – wyprawa wojenna rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium Lewantu. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania było zdobycie hrabstwa Edessy przez muzułmanów.
Była to pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiego – Ludwika VII i niemieckiego – Konrada III. Udział wziął też Fryderyk Barbarossa, późniejszy organizator III wyprawy krzyżowej.
Wyprawa zakończyła się porażką i upadkiem wśród muzułmanów mitu o "niepokonanych chrześcijanach".
Spis treści |
Przebieg krucjaty[edytuj]
Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę. Na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii, armia Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę w bitwie pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 90% swojej armii. Reszta albo zawróciła albo dołączyła do Francuzów.
Po połączeniu sił chrześcijan z armią państw krzyżowych doszło do narady. Najprawdopodobniej pod wpływem nacisków nowo przybyłych krzyżowców podjęto decyzję o ataku na neutralny do tej pory Damaszek, zamiast na Mosul (rządzony przez Nur-ad Dina, który podbił hrabstwo Edessy). Oblężenie Damaszku trwało zaledwie pięć dni, po czym cała armia wycofała się w rozsypce na tereny Królestwa Jerozolimskiego. Wycofujących się krzyżowców nękało pragnienie i ciągłe ataki jazdy muzułmańskiej.
Klęska wyprawy była spowodowana głównie złą organizacją i nieustającymi kłótniami między królami. Zginęły tysiące ludzi, a mit niepokonanych armii krzyżowych minął bezpowrotnie. Nur ad-Din wykorzystał sytuację i zajął Damaszek.
Pomoc w rekonkwiście[edytuj]
W drodze na Bliski Wschód, flamandzcy, fryzyjscy, normańscy, angielscy, szkoccy i cześć niemieckich krzyżowców pomogła Portugalczykom przy oblężeniu Lizbony (1147). Wzięli też udział w walkach o Santarém i pomogli zdobyć Sintrę, Almadę, Palmelę i Setúbal. Krzyżowcom pozwolono zostać na podbitych terytoriach, gdzie wielu z nich osiedliło się na stałe.
Chronologia drugiej krucjaty[edytuj]
- 1147 Druga bitwa pod Doryleum (Bitwa nad rzeką Bathys)
- 1148 Bitwa pod Al-Kadmus (walki o zamek Al-Kadmus)
- 1148 Bitwa pod Al-Mazza
- 1148 Oblężenie Damaszku
- 1148 Oblężenie Tortosy
Bibliografia[edytuj]
- Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych. Tom II, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987.
|
||||||||||
