II wyprawa krzyżowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
II wyprawa krzyżowa
Wyprawy krzyżowe
Arrivée des croisés à Constantinople.jpg
Krzyżowcy przybywają do Konstantynopola
Czas 1147-1149
Miejsce Anatolia, Królestwo Jerozolimskie, Półwysep Iberyjski
Terytorium Anatolia, Lewant, Półwysep Iberyjski
Przyczyna utrata Hrabstwa Edessy
Wynik przegrana Chrześcijan
Strony konfliktu
Chrześcijanie Sułtanat Rum, Zengidzi, Burydzi
Dowódcy
Ludwik VII Młody
Konrad III
i inni.
Zengi
Nur ad-Din
II wyprawa krzyżowa

BathysAl-KadmusAl-MazzaDamaszekTortosa

Bliski Wschód, pomiędzy pierwszą a drugą krucjatą

II wyprawa krzyżowa (1147-1149) – wyprawa wojenna rycerstwa zachodnioeuropejskiego skierowana przeciwko muzułmanom na terytorium Lewantu. Jej inicjatorami byli św. Bernard z Clairvaux i papież Eugeniusz III. Główną przyczyną jej zorganizowania było zdobycie hrabstwa Edessy przez muzułmanów.

Była to pierwsza krucjata prowadzona przez europejskich królów: francuskiegoLudwika VII i niemieckiegoKonrada III. Udział wziął też Fryderyk Barbarossa, późniejszy organizator III wyprawy krzyżowej.

Wyprawa zakończyła się porażką i upadkiem wśród muzułmanów mitu o "niepokonanych chrześcijanach".

Przebieg krucjaty[edytuj | edytuj kod]

Armie dwóch królów maszerowały oddzielnie przez Europę. Na terytorium Bizancjum osłaniane były przez cesarza Manuela I Komnena. Po opuszczeniu Bizancjum i wkroczeniu do Anatolii, armia Konrada III, osłabiona marszem do Konstantynopola, poniosła klęskę w bitwie pod Doryleum. Piechurzy niemieccy zostali całkowicie zaskoczeni atakiem tureckim. Doszło do masakry, w której Konrad utracił prawie 90% swojej armii. Reszta albo zawróciła albo dołączyła do Francuzów.

Po połączeniu sił chrześcijan z armią państw krzyżowych doszło do narady. Najprawdopodobniej pod wpływem nacisków nowo przybyłych krzyżowców podjęto decyzję o ataku na neutralny do tej pory Damaszek, zamiast na Mosul (rządzony przez Nur-ad Dina, który podbił hrabstwo Edessy). Oblężenie Damaszku trwało zaledwie pięć dni, po czym cała armia wycofała się w rozsypce na tereny Królestwa Jerozolimskiego. Wycofujących się krzyżowców nękało pragnienie i ciągłe ataki jazdy muzułmańskiej.

Klęska wyprawy była spowodowana głównie złą organizacją i nieustającymi kłótniami między królami. Zginęły tysiące ludzi, a mit niepokonanych armii krzyżowych minął bezpowrotnie. Nur ad-Din wykorzystał sytuację i zajął Damaszek.

Pomoc w rekonkwiście[edytuj | edytuj kod]

W drodze na Bliski Wschód, flamandzcy, fryzyjscy, normańscy, angielscy, szkoccy i cześć niemieckich krzyżowców pomogła Portugalczykom przy oblężeniu Lizbony (1147). Wzięli też udział w walkach o Santarém i pomogli zdobyć Sintrę, Almadę, Palmelę i Setúbal. Krzyżowcom pozwolono zostać na podbitych terytoriach, gdzie wielu z nich osiedliło się na stałe.

Chronologia drugiej krucjaty[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych. Tom II, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987.