Leszek Drogosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leszek Drogosz
Drogosz Leszek.jpg
Leszek Drogosz w 2007 roku
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1933
Kielce
Data i miejsce śmierci 7 września 2012
Kielce
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Rzym 1960 waga półśrednia
Mistrzostwa Europy
Złoto
Warszawa 1953 waga lekkopółśrednia
Złoto
Berlin Zach. 1955 waga lekkopółśrednia
Złoto
Lucerna 1959 waga półśrednia
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej
Boxing pictogram.svg Leszek Drogosz
Kategoria wagowa waga półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 377
Zwycięstwa 363
Porażki 14
Leszek Drogosz (z prawej) w walce z mistrzem olimpijskim, Jánem Zacharą, 4 lipca 1952

Leszek Melchior Drogosz (ur. 6 stycznia 1933 w Kielcach, zm. 7 września 2012 tamże[1]) – polski bokser, trzykrotny mistrz Europy, brązowy medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw Polski, zwany „Czarodziejem ringu”, aktor niezawodowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze treningi bokserskie rozpoczął w 1948 roku[2]. Dwa lata później został w Szczecinie mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej[3]. W wieku 19 lat zadebiutował w barwach narodowych podczas międzypaństwowego meczu w Budapeszcie pomiędzy reprezentacją Polski B a Węgrami. W nagrodę za dobrą postawę w walce z doświadczonym Solyomą otrzymał dzieła Włodzimierza Lenina i Karola Marksa[2].

W 1953 roku reprezentował Polskę podczas mistrzostw Europy w Warszawie. Walczył w wadze lekkopółśredniej – w pierwszym starciu pokonał po zaciętej walce Wiktora Miednowa, następnie zwyciężył Belga Marcela van der Keere i Rumuna Francisca Ambrusa[4]. W finale wygrał z Terrym Milliganem, zdobywając złoty medal[5]. Sukces ten powtórzył dwa lata później w Berlinie Zachodnim, kiedy to po raz drugi został mistrzem kontynentu, pokonując w decydującej walce Węgra Pala Budaiego[6]. Swój trzeci złoty medal mistrzostw Europy, tym razem już w wadze półśredniej, wywalczył w 1959 roku w Lucernie. W półfinale zwyciężył Bruno Guse, zaś w pojedynku finałowym wygrał z Carmelo Bossim[7].

Drogosz trzykrotnie reprezentował Polskę podczas igrzysk olimpijskich. W 1952 roku w Helsinkach dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z późniejszym finalistą, Włochem Sergio Caprarim[8]. Cztery lata później w Melbourne przegrał w pierwszej walce z Wladimirem Jengibarjanem[9]. W 1960 roku wywalczył w Rzymie brązowy medal olimpijski w wadze półśredniej, przegrywając w półfinale wskutek kontrowersyjnego werdyktu z Jurijem Radoniakiem[10].

W swojej karierze reprezentował barwy Stali SHL Kielce, Legii Warszawa, z którą trzykrotnie w latach 1954–1956 zdobył drużynowe mistrzostwo Polski, ŁTS Łabędy i Błękitnych Kielce. Ponadto osiem razy wywalczył tytuł indywidualnego mistrza kraju: 1953 (waga lekkopółśrednia), 1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964 i 1967 (waga średnia)[11].

W latach 1952–1960 wystąpił 33 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 31 razy i dwa razy przegrywając. W karierze pięściarskiej stoczył 377 walk, z których wygrał 363 i przegrał 14. Po jej zakończeniu był trenerem Błękitnych Kielce i Igloopolu Dębica. Jego wychowankami byli m.in. dwukrotny medalista mistrzostw Europy i olimpijczyk Witold Stachurski oraz Alfons Stawski, olimpijczyk, późniejszy trener Błękitnych Kielce.

W latach 1952–1956 należał do ZMP, a od 1956 roku należał do PZPR[12]. Ponadto w latach 1990–1994 Drogosz był radnym kieleckiej rady miasta[11].

Zwycięzca (nadzwyczajnego, gdyż odbytego dopiero w 1988) plebiscytu na najlepszego sportowca Polski „Przeglądu Sportowego” w 1953[11]. W 1954 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu[13], zaś w 1996 Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej[14]. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1953), Krzyżem Kawalerskim (1960) i Oficerskim (2001)[15] Orderu Odrodzenia Polski[11] oraz Medalem 30-lecia Polski Ludowej[12]. Siedmiokrotnie – w 1952, 1953, 1958, 1959, 1961, 1962 i 1966 – został wybrany najpopularniejszym sportowcem Kielecczyzny w plebiscycie „Słowa Ludu[16]. Na początku 2001 roku zajął pierwsze miejsce w konkursie „Echa Dnia” na najlepszego sportowca województwa kieleckiego XX wieku[17]. Jego brat, Henryk, był motocyklistą[18].

Zmarł w domu 7 września 2012 z powodu nowotworu[19]. 13 września 2012 prochy Leszka Drogosza spoczęły na Cmentarzu Nowym w Kielcach[20].

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w trakcie kariery sportowej zaczął występować w filmach. Zadebiutował w 1966 roku w filmie Bokser, w którym zagrał pięściarza Jacka Walczaka. Wystąpił także m.in. w dwóch produkcjach Andrzeja WajdyPolowaniu na muchy oraz Krajobrazie po bitwie. Zagrał również w serialach 6 milionów sekund i Dwie strony medalu[21].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[21].

Przypisy

  1. Nie żyje Leszek Drogosz, "czarodziej ringu". wprost.pl. [dostęp 2012-09-07].
  2. 2,0 2,1 Gwiazdy po latach: Czarodziej ringu błyszczał również przed kamerą. przegladsportowy.pl. [dostęp 2012-01-05].
  3. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: 70 lat pięściarstwa na Kielecczyźnie. Kielce: Okręgowy Związek Bokserski w Kielcach, 1999, s. 17.
  4. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 20.
  5. 10.European Championships - Warsaw, Poland - May 18-24 1953 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  6. 11.European Championships – West Berlin, FRG - May 27 - June 5 1955 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  7. 13.European Championships - Luzern, Switzerland - May 24-31 1959 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  8. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 19.
  9. Lech Drogosz (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-01-05].
  10. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 25.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 DROGOSZ LESZEK MELCHIOR. olimpijski.pl. [dostęp 2012-01-05].
  12. 12,0 12,1 12,2 Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 177. ISBN 8322320736.
  13. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 98.
  14. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 97.
  15. M.P. z 2007 r. Nr 17, poz. 290 – pkt 2.
  16. Wybierzemy najpopularniejszych - lista kandydatów. slowo.com.pl. [dostęp 2012-01-05].
  17. Marek Michniak, Antoni Pawłowski: Świętokrzyski Leksykon Sportowy. Kielce: Słowo Kibica, 2002, s. 44. ISBN 83-909812-7-0.
  18. Marek Michniak, Antoni Pawłowski: op.cit., s. 43.
  19. Nie żyje Leszek Drogosz - legenda świętokrzyskiego sportu. echodnia.eu, 7 września 2012.
  20. Dorota Kułaga: Pogrzeb Leszka Drogosza. echodnia.eu, 13 września 2012.
  21. 21,0 21,1 Leszek Drogosz. filmpolski.pl. [dostęp 2012-01-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]