Leszek Drogosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leszek Drogosz
Drogosz Leszek.jpg
Leszek Drogosz w 2007 roku
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1933
Kielce
Data i miejsce śmierci 7 września 2012
Kielce
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Boxing pictogram.svg Leszek Drogosz
Kategoria wagowa waga półśrednia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 377
Zwycięstwa 363
Porażki 14
Wikicytaty Leszek Drogosz w Wikicytatach
Leszek Drogosz (z prawej) w walce z mistrzem olimpijskim, Jánem Zacharą, 4 lipca 1952

Leszek Melchior Drogosz (ur. 6 stycznia 1933 w Kielcach, zm. 7 września 2012 tamże[1]) – polski bokser, trzykrotny mistrz Europy, brązowy medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw Polski, zwany „Czarodziejem ringu”, aktor niezawodowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze treningi bokserskie rozpoczął w 1948 roku[2]. Dwa lata później został w Szczecinie mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej[3]. W wieku 19 lat zadebiutował w barwach narodowych podczas międzypaństwowego meczu w Budapeszcie pomiędzy reprezentacją Polski B a Węgrami. W nagrodę za dobrą postawę w walce z doświadczonym Solyomą otrzymał dzieła Włodzimierza Lenina i Karola Marksa[2].

W 1953 roku reprezentował Polskę podczas mistrzostw Europy w Warszawie. Walczył w wadze lekkopółśredniej – w pierwszym starciu pokonał po zaciętej walce Wiktora Miednowa, następnie zwyciężył Belga Marcela van der Keere i Rumuna Francisca Ambrusa[4]. W finale wygrał z Terrym Milliganem, zdobywając złoty medal[5]. Sukces ten powtórzył dwa lata później w Berlinie Zachodnim, kiedy to po raz drugi został mistrzem kontynentu, pokonując w decydującej walce Węgra Pala Budaiego[6]. Swój trzeci złoty medal mistrzostw Europy, tym razem już w wadze półśredniej, wywalczył w 1959 roku w Lucernie. W półfinale zwyciężył Bruno Guse, zaś w pojedynku finałowym wygrał z Carmelo Bossim[7].

Drogosz trzykrotnie reprezentował Polskę podczas igrzysk olimpijskich. W 1952 roku w Helsinkach dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z późniejszym finalistą, Włochem Sergio Caprarim[8]. Cztery lata później w Melbourne przegrał w pierwszej walce z Wladimirem Jengibarjanem[9]. W 1960 roku wywalczył w Rzymie brązowy medal olimpijski w wadze półśredniej, przegrywając w półfinale wskutek kontrowersyjnego werdyktu z Jurijem Radoniakiem[10].

W swojej karierze reprezentował barwy Stali SHL Kielce, Legii Warszawa, z którą trzykrotnie w latach 1954–1956 zdobył drużynowe mistrzostwo Polski, ŁTS Łabędy i Błękitnych Kielce. Ponadto osiem razy wywalczył tytuł indywidualnego mistrza kraju: 1953 (waga lekkopółśrednia), 1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964 i 1967 (waga średnia)[11].

W latach 1952–1960 wystąpił 33 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 31 razy i dwa razy przegrywając. W karierze pięściarskiej stoczył 377 walk, z których wygrał 363 i przegrał 14. Po jej zakończeniu był trenerem Błękitnych Kielce i Igloopolu Dębica. Jego wychowankami byli m.in. dwukrotny medalista mistrzostw Europy i olimpijczyk Witold Stachurski oraz Alfons Stawski, olimpijczyk, późniejszy trener Błękitnych Kielce. Ponadto w latach 1990–1994 Drogosz był radnym kieleckiej rady miasta[11].

Zwycięzca (nadzwyczajnego, gdyż odbytego dopiero w 1988) plebiscytu na najlepszego sportowca Polski „Przeglądu Sportowego” w 1953[11]. W 1954 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu[12], zaś w 1996 Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej[13]. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1953), Krzyżem Kawalerskim (1960) i Oficerskim (2001)[14] Orderu Odrodzenia Polski[11]. Siedmiokrotnie – w 1952, 1953, 1958, 1959, 1961, 1962 i 1966 – został wybrany najpopularniejszym sportowcem Kielecczyzny w plebiscycie „Słowa Ludu[15]. Na początku 2001 roku zajął pierwsze miejsce w konkursie „Echa Dnia” na najlepszego sportowca województwa kieleckiego XX wieku[16]. Jego brat, Henryk, był motocyklistą[17].

Zmarł w domu 7 września 2012 z powodu nowotworu[18]. 13 września 2012 prochy Leszka Drogosza spoczęły na Cmentarzu Nowym w Kielcach[19].

Kariera aktorska[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze w trakcie kariery sportowej zaczął występować w filmach. Zadebiutował w 1966 roku w filmie Bokser, w którym zagrał pięściarza Jacka Walczaka. Wystąpił także m.in. w dwóch produkcjach Andrzeja WajdyPolowaniu na muchy oraz Krajobrazie po bitwie. Zagrał również w serialach 6 milionów sekund i Dwie strony medalu[20].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[20].

Przypisy

  1. Nie żyje Leszek Drogosz, "czarodziej ringu". wprost.pl. [dostęp 2012-09-07].
  2. 2,0 2,1 Gwiazdy po latach: Czarodziej ringu błyszczał również przed kamerą. przegladsportowy.pl. [dostęp 2012-01-05].
  3. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: 70 lat pięściarstwa na Kielecczyźnie. Kielce: Okręgowy Związek Bokserski w Kielcach, 1999, s. 17.
  4. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 20.
  5. 10.European Championships - Warsaw, Poland - May 18-24 1953 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  6. 11.European Championships – West Berlin, FRG - May 27 - June 5 1955 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  7. 13.European Championships - Luzern, Switzerland - May 24-31 1959 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  8. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 19.
  9. Lech Drogosz (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-01-05].
  10. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 25.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 DROGOSZ LESZEK MELCHIOR. olimpijski.pl. [dostęp 2012-01-05].
  12. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 98.
  13. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 97.
  14. M.P. z 2007 r. Nr 17, poz. 290 – pkt 2.
  15. Wybierzemy najpopularniejszych - lista kandydatów. slowo.com.pl. [dostęp 2012-01-05].
  16. Marek Michniak, Antoni Pawłowski: Świętokrzyski Leksykon Sportowy. Kielce: Słowo Kibica, 2002, s. 44. ISBN 83-909812-7-0.
  17. Marek Michniak, Antoni Pawłowski: op.cit., s. 43.
  18. Nie żyje Leszek Drogosz - legenda świętokrzyskiego sportu. echodnia.eu, 7 września 2012.
  19. Dorota Kułaga: Pogrzeb Leszka Drogosza. echodnia.eu, 13 września 2012.
  20. 20,0 20,1 Leszek Drogosz. filmpolski.pl. [dostęp 2012-01-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]