Paweł Nastula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paweł Nastula
Paweł Nastula.jpg
Paweł Nastula w 2006 roku
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1970
Warszawa
Wzrost 185 cm
Dyscypliny judo
Dorobek medalowy

Paweł Marcin Nastula (ur. 26 czerwca 1970 w Warszawie) − polski judoka, mistrz olimpijski (Atlanta 1996), dwukrotny mistrz świata, trzykrotny mistrz Europy, trzynastokrotny Polski[1]. Od 2005 roku zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Absolwent wychowania fizycznego, trener[1].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Judo[edytuj | edytuj kod]

Nastula zaczął trenować judo w wieku 10 lat w AZS AWF Warszawa[2]. Jego długoletnim trenerem był Wojciech Borowiak[2].

W 1989 zdobył brązowy medal mistrzostw Europy juniorów w Atenach. Sukces ten powtórzył rok później w Ankarze.

W 1991 zdobył mistrzostwo Polski w kategorii wagowej do 95 kg oraz srebrny medal w kategorii "open". W tym samym roku został powołany do reprezentacji na mistrzostwa świata w Barcelonie, na których niespodziewanie zdobył srebrny medal[3].

Igrzyska Olimpijskie 1992[edytuj | edytuj kod]

W 1992 wystartował na igrzyskach olimpijskich w Barcelonie. Nastula dotarł do półfinału, w którym zmierzył się z doświadczonym Brytyjczykiem Raymondem Stevensem. Nastula z upływem czasu słabł szybciej niż Stevens, toteż w czasie pojedynku został trzykrotnie ukarany za brak aktywności i pasywną postawę, co spowodowało, że sędziowie uznali wyższość Brytyjczyka[2]. Walkę o brązowy medal Polak stoczył z Rosjaninem Dmitrijem Siergiejewem. Szybko ją przegrał z powodu zmęczenia po poprzednim pojedynku i ostatecznie zajął piąte miejsce w swojej kategorii.

W tym samym roku zwyciężył w turnieju Jigoro Kano Cup w Tokio[2]. Nastula był pierwszym Polakiem, który tryumfował w tym prestiżowym turnieju.

Mistrzostwa Europy 1994[edytuj | edytuj kod]

Paweł Nastula jako judoka (1998)

W lutym 1994 został finalistą turnieju w Paryżu (wygrał z nim wówczas Francuz Eric Fauroux), od tego czasu aż do 13 marca 1998 był niepokonany w walkach (wówczas pokonał go Stephane Traineau)[2]. Na sukcesy Nastuli pracował sztab szkoleniowy i medyczno-techniczny pod nazwą Nastula Judo Team[2].

W 1994 Nastula wystartował w mistrzostwach Europy, które odbywały się w Gdańsku. W półfinale wygrał wycieńczający pojedynek z Raymondem Stevensem, po którym wydawało się, że stracił przytomność. Nastula w finale pokonał Holendra Bena Sonnemansa i tym samym został mistrzem Europy[4].

Igrzyska Olimpijskie 1996[edytuj | edytuj kod]

Na igrzyska w Atlancie wyjechał jako faworyt. Startował w kat. do 95 kg. W pierwszym pojedynku szybko poddał broniącego olimpijskiego złota Węgra Antala Kovácsa. Następnym rywalem Polaka był Włoch Luigi Guidio, którego pokonał w niecałe cztery minuty. W półfinale Nastula zwyciężył Brazylijczyka Aurélio Miguela. W finale pokonał natomiast w niespełna półtorej minuty Koreańczyka Kim Min-soo i zdobył mistrzostwo olimpijskie[5].

Schyłek kariery i podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku Europejska Unia Judo przyznała mu tytuł najlepszego zawodnika Europy[2].

Pod koniec kariery startował w kategorii wagowej do 100 kg (federacja judo zlikwidowała kategorię do 95 kg). W 1999 zdobył jeszcze srebrny medal na mistrzostwach Europy w Bratysławie. Był to jego ostatni znaczący międzynarodowy sukces w judo[6].

Posiada 6. dan w judo[1].

W 2004 roku postanowił zakończyć karierę judoki.

Jest autorem książki Moje judo (2000), w której opisuje swoje ulubione techniki i ich kombinacje.

Łącznie jako jedyny Polak i nieliczny zawodnik na świecie zdobył złote medale na turniejach mistrzostw olimpijskich (1 raz), świata (2 razy), Europy (3 razy) i kraju (13 razy mistrz Polski)[1].

Mieszane sztuki walki[edytuj | edytuj kod]

MMA pictogram.svg Paweł Nastula
Pseudonim Nastek
Masa ciała 108 kg
Kategoria wagowa ciężka
Klub Nastula Team
Zwycięstwa 5
Przez nokauty 4
Przez poddania 1
Porażki 5
Remisy 0
Nieodbyte 0
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Paweł Nastula w Wikicytatach

Po zakończeniu kariery judoki Nastula zaczął trenować mieszane sztuki walki. W latach 2005-2006 startował w prestiżowej organizacji PRIDE FC. Jego dwa pierwsze pojedynki z Brazylijczykiem Antônio Rodrigo "Minotauro" Nogueirą (byłym mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej) oraz Rosjaninem Aleksandrem Jemieljanienko zakończyły się porażką. 1 lipca 2006 roku Nastula wygrał z Edsonem Draggo, zakładając mu dźwignię na łokieć. Kolejna walka Nastuli odbyła się 21 października 2006 roku, podczas pierwszej gali PRIDE organizowanej w Stanach Zjednoczonych (PRIDE 32). Oponentem Polaka był Josh Barnett. Amerykanin wygrał przez poddanie (dźwignia na staw skokowy). Była to ostatnia walka Nastuli w PRIDE.

Przeprowadzone po walce z Barnettem badanie antydopingowe wykazało w próbce moczu Nastuli śladowe ilości sterydu anabolicznego nandrolonu oraz zakazanych stymulantów (fenylopropanolaminy, pseudoefedryny i efedryny). Pełnomocnik Polaka argumentował, że próbki zostały zanieczyszczone, później zaś, że niewielkie ilości zakazanych substancji wskazują na to, że znalazły się w organizmie zawodnika przypadkowo. Komisja rozpatrująca sprawę (Nevada State Athletic Commission) nie dała wiary tym wyjaśnieniom. Nastula został zawieszony na 9 miesięcy i obciążony karą finansową w wysokości $6500.[7]

Następny występ Nastuli planowany był na 31 maja 2008 roku w Warszawie. Jego przeciwnikiem miał być japoński zawodnik Koji Kanechika. Do tej walki, jak i całej gali, jednak nie doszło − jej organizator w ostatnim momencie wycofał się. Nastula powrócił więc na ring dopiero po niemal dwuletniej przerwie, w sierpniu 2008 roku, w walce przeciwko koreańskiemu zapaśnikowi Dongi Yang podczas gali Sengoku IV w Saitamie. Polak przegrał w kontrowersyjnych okolicznościach przez techniczny nokaut, gdy po nieudanej próbie założenia dźwigni rywalowi, nie podniósł się z maty, mimo komendy do powstania, co sędzia zinterpretował jako niezdolność do dalszej walki[8][9].

Po raz pierwszy przed polską widownią walczył we wrześniu 2010 roku na gali Fighters Arena, gdy pokonał w Łodzi Japończyka Yusuke Masudę przez TKO w 26. sekundzie walki. Rok później podczas gali w Koszalinie w podobny sposób pokonał dwukrotnego mistrza olimpijskiego w zapasach Andrzeja Wrońskiego[10].

1 października 2011 roku stoczył pojedynek na gali STC: Bydgoszcz vs. Toruń, a jego przeciwnikiem był Amerykanin Jimmy Ambriz. Nastula wygrał przez poddanie w pierwszej rundzie z powodu kontuzji Ambriza, który naderwał triceps.

Jesienią 2012 roku związał się z organizacją KSW. 16 marca 2013 roku zwyciężył Amerykanina Kevina Asplunda przez poddanie - klucz na łokieć. Pojedynek ten był również eliminatorem do walki o pas KSW w wadze ciężkiej.

Lista walk MMA[edytuj | edytuj kod]

5 zwycięstw (3 przez (T)KO, 2 przez poddanie) − 5 porażek (3 przez (T)KO, 2 przez poddanie) − 0 remisów

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 5-5-0 Polska Karol Bedorf TKO (niezdolność do walki) 2 2:25 KSW 24: Starcie Gigantów 28.09.2013 Polska Łódź walka o międzynarodowe mistrzostwo KSW w wadze ciężkiej, walka wieczoru
Wygrana 5-4-0 Stany Zjednoczone Kevin Asplund Poddanie (klucz na rękę - americana) 1 2:33 KSW 22: Czas Dumy 16.03.2013 Polska Warszawa eliminator do walki o pas KSW w wadze ciężkiej
Wygrana 4-4-0 Stany Zjednoczone Jimmy Ambriz TKO (kontuzja ręki) 1 1:50 STC: Bydgoszcz vs. Toruń 01.10.2011 Polska Bydgoszcz zdobył pas STC w wadze ciężkiej
Wygrana 3-4-0 Polska Andrzej Wroński TKO (ciosy pięściami) 1 1:09 Wieczór Mistrzów 20.08.2011 Polska Koszalin
Wygrana 2-4-0 Japonia Yusuke Masuda TKO (ciosy pięściami) 1 0:26 Fighters Arena Łódź 03.09.2010 Polska Łódź
Przegrana 1-4-0 Korea Południowa Dongi Yang TKO (niezdolność do walki) 2 2:15 Sengoku - Fourth Battle 24.08.2008 Japonia Saitama
Przegrana 1-3-0 Stany Zjednoczone Josh Barnett Poddanie (dźwignia na staw skokowy) 2 3:04 PRIDE 32: The Real Deal 21.10.2006 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 1-2-0 Brazylia Edson Drago Poddanie (dźwignia na łokieć) 1 4:33 PRIDE Critical Countdown Absolute 01.06.2006 Japonia Saitama
Przegrana 0-2-0 Rosja Aleksandr Jemieljanienko Poddanie (duszenie zza pleców) 1 8:45 PRIDE Shockwave 2005 31.12.2005 Japonia Saitama
Przegrana 0-1-0 Brazylia Antônio Rodrigo Nogueira TKO (ciosy pięściami) 1 8:38 PRIDE Critical Countdown 2005 26.06.2005 Japonia Saitama

Udział w programach rozrywkowych[edytuj | edytuj kod]

Od 8 marca do 19 kwietnia 2009 roku brał udział w 9. edycji programu Taniec z gwiazdami, zajął 6 miejsce odpadając w 7 odcinku. Jego partnerką była Magdalena Soszyńska-Michno. Od 3 listopada 2012 prowadzi wraz z Agnieszką Rylik program rozrywkowy pt. MMAster, który jest emitowany przez stację telewizyjną TVN Turbo[11].

Inna działalność[edytuj | edytuj kod]

W wyborach samorządowych w roku 2010 Paweł Nastula został wybrany radnym na VI Kadencję (2010-2014) do Rady Miejskiej miasta Łomianki, kandydując z ramienia stowarzyszenia "Twoje Łomianki"[12]. W roku 2011 wystartował w wyborach do Sejmu z listy PSL[13][14].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Paweł Nastula (pol.). nastula.pl. [dostęp 2013-12-03].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Biografia (pol.). nastula.pl. [dostęp 2013-12-03].
  3. Wojciech Borowiak - wspomnienia (pol.). www.kodokan.pl.
  4. Medaliści mistrzostw Europy (pol.). www.judo.federacjasportu.pl.
  5. Wyniki Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996 - Judo (pol.). www.users.pjwstk.edu.pl.
  6. Biografia Pawła Nastuli (pol.). www.nastula.pl.
  7. Ivan Trembow: Vitor Belfort & Pawel Nastula suspended (ang.). [dostęp 13 października 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-20)].
  8. Daniel Herbertson: Gomi, Trigg Get Wins; Schultz Knocked Out (ang.). [dostęp 13 października 2008].
  9. Dong-yi Yang i Paweł Nastula wypowiedzi po walce!. 25 sierpnia 2008. [dostęp 2011-10-03].
  10. Wieczór Mistrzów: „Nastula vs Wroński” – wyniki. 21 sierpnia 2011. [dostęp 2011-10-06].
  11. MMAster (pol.). tvnturbo.pl. [dostęp 2012-11-02].
  12. Jest skład Rady // Burmistrz w II turze. Łomianki.info, 2010-11-22. [dostęp 2011-09-22].
  13. Radny Paweł Nastula ...posłem?. Lomianki.info, 2011-06-20. [dostęp 2011-09-22].
  14. Paweł Nastula wchodzi poprzez PSL do polityki!. fightsport.pl, 2011-07-11. [dostęp 2011-09-22].
  15. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 września 1996 r. o nadaniu orderów i odznaczeń. monitorpolski.gov.pl. [dostęp 6 czerwca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]