Maksyma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Maksyma (inaczej aforyzm, sentencja) – krótka, zwykle jednozdaniowa wypowiedź (prozaiczna lub rymowana), wyrażająca ogólną prawdę, mądrość dotyczącą życia człowieka. Myśl filozoficzna, etyczna zawierająca pewną zasadę postępowania.

Autorami maksym byli m.in. cesarz Marek Aureliusz (Rozmyślania), książę François de La Rochefoucauld (Maksymy i rozważania moralne), francuski moralista Nicolas Chamfort (Charaktery i anegdoty), beligijski pisarz Octave Pirmez, niemiecki poeta Johann Wolfgang von Goethe, hiszpański eseista José Bergamin, serbski poeta Jovan Dučić oraz polski pisarz polityczny i gospodarczy Andrzej Maksymilian Fredro (Przysłowia mów potocznych albo przestrogi: obyczajowe, radne, wojenne).

Znanym polskim aforystą był Stanisław Jerzy Lec (1909-1966), jego sentencje opublikowano między innymi w zbiorach: Myśli nieuczesane (1957), Myśli nieuczesane nowe (1964) oraz Myśli nieuczesane wszystkie (2007).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]