Marian Glinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marian Witold Glinka
Marian Witold Glinka
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1943
Polska Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 2008
Polska Warszawa
Zawód aktor, kulturysta
Odznaczenia
Zasłużony dla Kultury Polskiej
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Marian Glinka w Wikicytatach
Grób Mariana Glinki na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie

Marian Witold Glinka (ur. 1 lipca 1943 w Warszawie, zm. 23 czerwca 2008 w Warszawie) – polski aktor i kulturysta.

Spis treści

Życiorys [edytuj]

Sportowiec [edytuj]

Wychowywał się na powojennym Mokotowie. Jako chłopiec uczęszczał do stołecznej szkoły baletowej. Jako że odnosił sukcesy w tańcu, rodzice (zawodowo związani z tańcem[1]) wiązali jego przyszłość z tą właśnie dziedziną. On sam zresztą świetnie odnajdywał się w tańcu. Uczeń szkoły baletowej od 10 roku życia, w 1961 roku zajął I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Tańca Klasycznego (razem z Iwoną Wakowską, za taniec Statkowskiego „Pieśń Wolności”[1]). Kiedyś podczas jednej z ulicznych bójek, zobaczył go jeden z asystentów Feliksa Stamma i zaproponował treningi boksu. Po nich zaczął uprawiać zapasy, dzięki którym zetknął się ze stawiającą w Polsce pierwsze kroki kulturystyką. Trenował w jednym z najstarszych klubów kulturystycznych w Polsce – TKKF "Syrenka", którego barwy reprezentował na imprezach kulturystycznych w Polsce w latach 60. (m.in. na zawodach w Sopocie, ówczesnych nieoficjalnych mistrzostwach Polski w kulturystyce). Był utalentowanym zawodnikiem i dobrze zapowiadającym się kulturystą – redaktor Stanisław Zakrzewski, prekursor kulturystyki w Polsce, pisał o nim na początku lat 70. jako o "czołowym kulturyście polskim w latach 1962-1970, posiadającym piękną sylwetkę"[2]. Autor wydanej w połowie lat 90. historii polskiej kulturystyki – Henryk Jasiak, uważał go za "jednego z najbardziej utalentowanych kulturystów na początku lat 60-tych[3]". Trzykrotny Mistrz Polski w kulturystyce, pięciokrotny mistrz świata weteranów w sportach siłowych[potrzebne źródło]. Wieloletni prezes Ogniska TKKF "Błyskawica" w Warszawie – jednego z najstarszych ośrodków kulturystycznych w Polsce.

Aktor [edytuj]

W 1963 Glinka porzucił karierę zawodniczą i rozpoczął studia aktorskie. W 1968 został absolwentem PWST w Warszawie. Jego debiut teatralny miał miejsce 28 stycznia 1968. Grał w teatrach warszawskich: w latach 1968-1972 w Teatrze Ludowym, w latach 1972-1975 w Teatrze Komedia, w latach 1975-1983 w Teatrze Dramatycznym, 1985-1987 w Teatrze Nowym. W latach 1989-1991 występował także w krakowskim Teatrze im. Słowackiego, a w 1994-1996 we Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Od 1997 był związany z warszawskim Teatrem Ateneum. W filmie zadebiutował w komedii Kochajmy syrenki z 1966 (jeszcze jako student). Był to jednak tak mało znaczący epizod, że jego nazwisko nie pojawiło się nawet w napisach końcowych. Najlepiej odnajdywał się w repertuarze komediowym. Aż do połowy lat 80. grywał role epizodyczne, które jednak zapadały w pamięć – w kultowej dziś Ziemi obiecanej Andrzeja Wajdy nie trudno go nie zauważyć, chociaż nie wypowiedział ani jednego słowa. W 1985 roku zagrał jedyną w swojej karierze główną rolę w filmie dla dzieci Tato, nie bój się dentysty. Nigdy nie porzucił sportu, ćwiczył regularnie na siłowni, a w jego rolach często wykorzystywano jego świetne fizyczne predyspozycje. Jak ubolewał w 1988 na łamach Atlety Aleksander Bilik chociaż szufladkowano go jako sportowca, proponując tę samą rolę twardego i nieustępliwego mięśniaka, nie potrafiono jednocześnie zrobić z niego w polskim kinie gwiazdy na miarę Schwarzeneggera[4]. Występował także w Podwieczorku przy mikrofonie i w kabarecie Jana Pietrzaka[5]. W 1993 aktor wystąpił w oscarowej Liście Schindlera Spielberga. Podczas realizacji W pustyni i w puszczy był konsultantem do spraw choreografii[6].

Śmierć [edytuj]

Zmarł na raka trzustki po dramatycznej walce z chorobą[7]. 1 lipca 2008 prochy aktora spoczęły na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Pośmiertnie został przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odznaczony odznaką honorową "Zasłużony dla Kultury Polskiej". Odznaczenie zostało przekazane małżonce artysty podczas pogrzebu aktora[8].

Filmografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Henryk Jasiak: Marian Glinka - uczeń Terpsychory - kulturystą (pol.). W: Jan Włodarek i Przyjaciele [on-line]. 2010-12-05. [dostęp 2011-01-08].
  2. ↑ Stanisław Zakrzewski: Siła, sprawność, piękno. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka" (wyd. II), 1974, s. 270.
  3. ↑ Henryk Jasiak: Magia ciała. Historia polskiej kulturystyki 1957-1994. Warszawa: Spar, brak roku wydania, s. 109. ISBN 83-86625-02-3.
  4. ↑ Aleksander Bilik. Marian Glinka: Życie bez ograniczeń. „Atleta”. nr 3/12 (czerwiec 1988), s. 10-11. Warszawa: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza. 
  5. ↑ PAP: Marian Glinka nie żyje (pol.). W: onet.pl [on-line]. 2008-06-24. [dostęp 2010-10-22].
  6. ↑ Marian Glinka (pol.). W: Wirtualna Polska > Film [on-line]. [dostęp 2010-10-22].
  7. ↑ Gwiazda "Klanu" nie żyje - Kultura - Dziennik.pl
  8. ↑ PAP: Marian Glinka odznaczony (pol.). W: Wirtualna Polska > Film [on-line]. 2008-07-01. [dostęp 2010-10-22].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Marian_Glinka&oldid=35345826”