Psy (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Psy
Gatunek sensacyjny
Data premiery 31 grudnia 1992
Kraj produkcji Polska
Język polski
oraz epizodycznie
niemiecki
rosyjski
Czas trwania 101 min
Reżyseria Władysław Pasikowski
Scenariusz Władysław Pasikowski
Główne role Bogusław Linda, Marek Kondrat, Janusz Gajos, Cezary Pazura, Agnieszka Jaskółka, Olaf Lubaszenko
Muzyka Michał Lorenc
Zdjęcia Paweł Edelman
Scenografia Andrzej Przedworski
Kostiumy Elżbieta Radke
Montaż Wanda Zeman, Zbigniew Niciński
Produkcja Juliusz Machulski
Kontynuacja Psy 2. Ostatnia krew
Wikicytaty Psy w Wikicytatach

Psy – polski film fabularny (sensacyjny) z 1992 w reżyserii Władysława Pasikowskiego. Polska premiera odbyła się 20 listopada. Oglądanie filmu dozwolone od 16 lat (według KRRiT).

Był najbardziej kasowym filmem lat 90.[1] Obecnie jest nazywany filmem kultowym, a cytaty z dialogów weszły na stałe do języka. Rola Franza Maurera wykreowała nowy wizerunek Bogusława Lindy[2]. Wywołał gwałtowne reakcje krytyki, zdobył kilka prestiżowych nagród i odniósł sukces finansowy. Kontynuacją jest produkcja Psy 2. Ostatnia krew z 1994.

W 2012 film przeszedł rekonstrukcję cyfrową obrazu i dźwięku[3].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Jest rok 1990. Grupa byłych oficerów PRL-owskiej Służby Bezpieczeństwa po przejściu weryfikacji zostaje wcielona do oddziałów policji w powstającej Rzeczypospolitej Polskiej. Jednym z nich jest Franz Maurer, SB-ek „po przejściach”, porzucony przez żonę, ma kłopoty z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości. Jego przyjaciel, Olgierd Żwirski, który nie przechodzi pomyślnie weryfikacji, zostaje bez pracy. W trakcie jednej z pierwszych policyjnej akcji skierowanej przeciwko międzynarodowej grupie przestępczej, w nowych służbach oddział Franza niespodziewanie spotyka się ze zbrojnym oporem przestępców – w strzelaninie zostaje zabitych dwóch funkcjonariuszy. Oficer domyśla się, że na tak brawurowy krok mogli się zdobyć tylko dawni pracownicy służb specjalnych. Maurer poprzysięga zemstę, postanawia pomścić swoich kolegów i jednocześnie pragnie pomóc Olgierdowi wrócić do czynnej służby. Nie wie jednak, że ten został już zwerbowany przez grupę przestępczą, z którą Maurera czeka rozgrywka.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Film wzbudził wiele kontrowersji, m.in. ze względu na brutalność niektórych scen i częste użycie wulgaryzmów w dialogach. Kontrowersyjne dla niektórych osób oceniających film były także wybór i sposób przedstawienia głównego bohatera – byłego funkcjonariusza SB. W tym kontekście krytykowana była zwłaszcza scena, w której pijani esbecy wynoszą na ramionach nieprzytomnego kolegę, śpiewając znaną m.in. z Człowieka z żelaza Andrzeja Wajdy Balladę o Janku Wiśniewskim opowiadającą o masakrze robotników w Grudniu 1970. Wywołało to sprzeciw uczestników protestów na Wybrzeżu oraz byłych działaczy opozycji solidarnościowej.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]