Psy (film)
| Psy | |
| Gatunek | sensacyjny |
| Data premiery | 20 listopada 1992 |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Czas trwania | 95 min. |
| Reżyseria | Władysław Pasikowski |
| Scenariusz | Władysław Pasikowski |
| Główne role | Bogusław Linda, Marek Kondrat, Janusz Gajos, Cezary Pazura, Agnieszka Jaskółka, Olaf Lubaszenko, Edward Lubaszenko, Tadeusz Huk |
| Muzyka | Michał Lorenc |
| Zdjęcia | Paweł Edelman |
| Scenografia | Andrzej Przedworski |
| Kostiumy | Elżbieta Radke |
| Montaż | Wanda Zeman, Zbigniew Niciński |
| Produkcja | Juliusz Machulski |
| Kontynuacja | Psy 2. Ostatnia krew |
 Psy w Wikicytatach |
|
Psy – polski film fabularny (sensacyjny) z 1992 roku w reżyserii Władysława Pasikowskiego. Polska premiera odbyła się 20 listopada. Oglądanie filmu dozwolone od 16 lat (wg KRRiT).
Był najbardziej kasowym filmem lat 90.[1] Obecnie jest nazywany filmem kultowym, a cytaty z dialogów weszły na stałe do języka. Rola Franza Maurera wykreowała nowy wizerunek Bogusława Lindy[2]. Wywołał gwałtowne reakcje krytyki, zdobył kilka prestiżowych nagród i odniósł sukces finansowy. Kontynuacją jest produkcja Psy 2. Ostatnia krew z 1994 roku.
Spis treści |
[edytuj] Obsada
- Bogusław Linda (por. Franciszek Maurer, Franz)
- Marek Kondrat (por. Olgierd Żwirski, "Olo")
- Janusz Gajos (mjr Gross)
- Cezary Pazura (ppor. Waldemar Morawiec, Nowy)
- Agnieszka Jaskółka (Angela Wenz)
- Maciej Kozłowski (Barański, człowiek Grossa)
- Jan Machulski (mjr Walenda)
- Edward Linde-Lubaszenko (kpt. Tadeusz Stopczyk)
- Zbigniew Zapasiewicz (senator Wencel, członek komisji weryfikacyjnej)
- Ryszard Pietruski (adwokat Jaromił, członek komisji weryfikacyjnej)
- Sławomir Orzechowski (poseł Rutecki, członek komisji weryfikacyjnej)
- Olaf Lubaszenko (Młody)
- Tadeusz Szymków (Jerzyk)
- Marek Frąckowiak (Kazek)
- Zbigniew Bielski (Kaniewski)
- Aleksander Bednarz (major Bień)
- Jerzy Bończak (Roman Bluszcz "Chemik")
- Tadeusz Huk (Marian "Wielki" Słaby, producent amfetaminy)
- Dariusz Odija (Zenon Słaby, producent amfetaminy)
- Artur Żmijewski (Radek Wolf, kolega Franza)
- Andrzej Jurczak
- Jerzy Zass (Rewizor)
- Andrzej Musiał (Ochocki, człowiek Grossa)
- Edyta Olszówka (pielęgniarka w szpitalu)
- Tomasz Dedek (funkcjonariusz UB)
- Mariusz Pilawski (wychowawca w domu dziecka)
- Tadeusz Falana (Holender zabity przez Grossa)
- Marek Kasprzyk
- Jolanta Fraszyńska
[edytuj] Opis fabuły
Jest rok 1990. Grupa byłych oficerów SB po przejściu weryfikacji zostaje wcielona do oddziałów policji. Franz Maurer jest jednym z nich. Esbek "po przejściach", porzucony przez żonę, ma kłopoty z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości. Jego przyjaciel, Olgierd Żwirski, który nie przechodzi pomyślnie weryfikacji, zostaje bez pracy. W trakcie jednej z pierwszych akcji skierowanej przeciwko międzynarodowej grupie przestępczej, w nowych służbach oddział Franza niespodziewanie spotyka się ze zbrojnym oporem przestępców - w strzelaninie dwóch policjantów zostaje zabitych. Oficer domyśla się, że na tak brawurowy krok mogli się zdobyć tylko dawni pracownicy SB. Maurer poprzysięga zemstę, postanawia pomścić swoich kolegów i jednocześnie pragnie pomóc Olgierdowi wrócić do czynnej służby. Nie wie jednak, że został on już zwerbowany przez grupę przestępczą, złożoną z byłych esbeków.
[edytuj] Kontrowersje
Film wzbudził wiele kontrowersji, m.in. ze względu na brutalność niektórych scen i częste użycie wulgaryzmów w dialogach. Kontrowersyjne dla niektórych osób oceniających film były także wybór i sposób przedstawienia głównego bohatera - byłego funkcjonariusza SB. W tym kontekście krytykowana była zwłaszcza scena, w której pijani esbecy wynoszą na ramionach nieprzytomnego kolegę, śpiewając znaną m.in. z Człowieka z żelaza Andrzeja Wajdy Balladę o Janku Wiśniewskim opowiadającą o masakrze robotników w Grudniu 1970. Wywołało to sprzeciw uczestników protestów na Wybrzeżu oraz byłych działaczy opozycji solidarnościowej.
[edytuj] Nagrody
- 17. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 1992:
- Wanda Zeman najlepszy montaż
- Zbigniew Niciński najlepszy montaż
- Agnieszka Jaskółka: najlepsza drugoplanowa rola kobieca
- Michał Lorenc: najlepsza muzyka
- Władysław Pasikowski: najlepszy reżyser
- Bogusław Linda: najlepsza główna rola męska
- Władysław Pasikowski: Złota Kaczka najlepszy film polski 1993
- Władysław Pasikowski: najlepszy reżyser Festival du Film D'Aventures Valenciennes 1994
- Bogusław Linda: nagroda aktorska Festival du Film D'Aventures Valenciennes 1994
- Złota Kaczka w 2012 w kategorii: najlepszy film sensacyjny po 1945 roku
Przypisy
- ↑ Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-326-1.
- ↑ http://rozrywka.dziennik.pl/plotki/artykuly/412850,boguslaw-linda-mial-romans-z-monika-jaruzelska.html
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Psy w bazie filmpolski.pl
- Psy w bazie stopklatka.pl
- Psy w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- "Psy" w film.onet.pl
- "Psy" w filmweb.pl
|
||||||||||||||
