Tango argentyńskie

Z Wikipedii

Tango argentyńskie – taniec ulicy miasta i rodzaj muzyki zapoczątkowany w Argentynie.

Historia tanga oraz historia polskiego tanga jest opisana w osobnym haśle. Ten artykuł dotyczy tańca i muzyki tanga argentyńskiego. Tango argentyńskie jest tańcem ulicy miasta podobnie jak portugalskie fado czy greckie rebetiko.

Spis treści 1 Etymologia 2 Style tańca i rodzaje muzyki 2.1 Tango de salon 2.2 Tango milonguero 2.3 Tango vals 2.4 Tango nuevo 2.5 Tango fusion 3 Tradycyjne podejście do muzyki tanga argentyńskiego 4 Nowe podejście do muzyki tanga argentyńskiego 5 Codigos 6 Tango w filmie 7 Linki zewnętrzne 8 Przypisy 9 Bibliografia

[edytuj] Etymologia

Pochodzenie słowa tango nie jest do końca znane. Definicja w słowniku Diccionario provincial de voces cubanas utworzonego przez Esteban Pichardo w roku 1836 opisuje je jako „zebranie nowo przybyłych murzynów afrykańskiego pochodzenia, w czasie którego tańczy się w rytm bębnów i pałek (tambores y atabales).“ Termin tango w obecnym znaczeniu znalazł zastosowanie dopiero w Europie od lat 20. ubiegłego wieku, kiedy zaczęto tańczyć nowo powstałe różnorodne tańce latynoskiego pochodzenia.

[edytuj] Style tańca i rodzaje muzyki

Istnieją różne odmiany tanga: tango amerykańskie, tango fińskie, tango międzynarodowe. Część tych odmian zostało zestandaryzowanych, dzięki czemu łatwiej jest sędziować zawody taneczne. Natomiast tango argentyńskie polega na improwizacji i stałym rozwoju. Mimo że podstawowe kroki, ozdobniki, sposób trzymania czy markowanie są obecnie (2007) uczone na lekcjach tanga argentyńskiego, to występują wariacje i to w szybkości wykonania jak i w sposobie wykonania.

Tango argentyńskie, z opisanymi poniżej stylami, obecnie zyskuje na popularności i podobnie jak Salsa staje się najpopularniejszym tańcem użytkowym tańczonym w klubach w rytm stale rozwijanej nowoczesnej muzyki granej przez didżejów.

[edytuj] Tango de salon

Najczęściej spotykany styl tańczenia tanga argentyńskiego z kontaktem po prawej stronie i z lekkim otwarciem trzymania po lewej – trzymanie jest w kształcie litery V. Figury są bardziej powolne, subtelne i odmierzane. Dla celów głównie nauczania wprowadzono podstawowy zestaw kroków (hiszp. basico), który składa się z ośmiu kroków, i zawiera sekwencję takich elementów jak salida, cruzada (krzyżyk) i resolucion (zakończenie). Innymi figurami tanga argentyńskiego są: calesita, boleo, gancho, kanapka, kwadrat, ocho, parada, volcada, traspié. Zwyczajowo używa się hiszpańskich nazw figur tanga argentyńskiego, chociaż sandwich jest tutaj wyjątkiem używanym także w Argentynie obok określenia mordida.

[edytuj] Tango milonguero

Styl charakteryzujący się krótkimi układami tańczonymi w szybkim tempie w rytmie o wesołym nastroju. Pomimo że charakteryzuje się delikatnym prowadzeniem i markowaniem kroków, umożliwiających swobodne prowadzenie się pomiędzy przepełnioną tańczącymi salą, w stylu tym możliwe jest stosowanie figur o dużej finezji. Styl ten zwany też jako apilado, tango club, confiterias jest tańczony z lekkim nachyleniem i stałym kontaktem górnej części ciał partnerów. Apilado ma stosunkowo ograniczony repertuar ze względu na bardzo bliski kontakt gdzie używa się małych kroczków. Charakterystycznym elementem milongi jest traspie.

[edytuj] Tango vals

Styl zawierający warstwę melodyczną w rytmie walca. W odróżnieniu od stylu de Salon charakteryzuje się zachowaniem ciągłości ruchów z unikaniem figur w pozycji stojącej.

[edytuj] Tango nuevo

Styl nowoczesnego podejścia do tanga z figurami wykorzystującymi dynamikę ruchu. Pionierem stylu była grupa "Tango Investigation Group" (później przekształcona w organizację "Cosmotango") stworzona przez Gustavo Naveira i Fabiana Salasa w latach 1990-tych w Buenos Aires.

[edytuj] Tango fusion

Styl nowoczesnego tańczenie tanga charakteryzujący się odważnymi formami do muzyki odmiennej od klasycznych tradycyjnych tanecznych tang argentyńskich, która jest tworzona bądź miksowana na żywo przez didżejów z utworów muzyki House, Jazz, Techno i innych.

[edytuj] Tradycyjne podejście do muzyki tanga argentyńskiego

Charakterystycznym instrumentem tanga argentyńskiego jest bandoneon, który używa się zwykle wraz z fortepianem, skrzypcami i kontrabasem. Do tego słychać często wokal męski lub kobiecy o romantycznym zabarwieniu. Znaczna ilość utworów zaaranżowana została przez orkiestry, aby uczynić łatwiejszym przetańczenie tańczącym parom całonocnych milong. Wyróżnia się cztery szkoły tego podejścia do muzyki: Di Sarli, D’Arienzo, Troiloi i Pugliese, gdzie Astor Piazzolla był czołowym reprezentantem. Zobacz też: Tango (muzyka).

[edytuj] Nowe podejście do muzyki tanga argentyńskiego

Obecnie istnieje wiele popularnych zespołów muzycznych specjalizujących się w wykonywaniu nowoczesnej muzyki do tańczenia tanga argentyńskiego. Do najbardziej popularnych zespołów można zaliczyć Gotan Project, Bajofondo Tango Club, Tanghetto. Działa również wielu didżejów tworzących składanki z utworów muzyki House, Jazz, Techno i innych.

[edytuj] Codigos

Tango argentyńskie ma swoją etykietę do której należą m.in. cabeceo – sposób zapraszania do tańca za pomocą tylko kontaktu wzrokowego i ruchu głowy, poruszanie się wokół linii tańca przeciwnej do wskazówek zegara i inne.

[edytuj] Tango w filmie

W 1921 roku Rudolph Valentino był pierwszym, który tańczył tango w USA w filmie Czterech jeźdźców Apokalipsy (ang. The Four Horsemen of the Apocalypse na podstawie noweli Los Cuatros Jinetes del Apocalipsis hiszpańskiego autora Vicente Blasco Ibáñez)^[1]. Jego partnerką była Beatrice Dominguez. Valentino tańczył także tango w filmie Blood and Sand (1922). Styl Valentino, z wyprostowaną ręką i długimi krokami do tej pory jest nazywany (pejoratywnie) w Argentynie a la Valentino.

The Gaucho (1926) – w reżyserii Richarda Jonesa z Douglasem Fairbanksem i Lupe Celez było filmem niemym ze sceną tanga. Pierwszym filmem po wprowadzeniu dźwięku gdzie tańczono tango był film Flying down to Rio (RKO, 1933). Występowali w nim Fred Astaire oraz Ginger Rogers. Reżyserem był Thorton Freeland. W filmie The Pirate (MGM, 1948) Gene Kelly tańczy tango La Cumparsita. W filmie Sunset Boulevard (Paramount, 1950), którego reżyserem był Billy Wilder. Film Tempest (Columbia, 1982) z Gena Rowlands i Susan Sarandon kończy się tangiem Tango del fuego japońskiego kompozytora Stomu Yamashta. Woody Allen wykorzystuje tango La Cumparsita w filmie Alice (Orion, 1990) z Mia Farrow. W filmie Some Like It Hot (reżyseria Billy Wilder, z Marilyn Monroe, jest także taniec tanga. Al Pacino tańczy tango Gardela Por una cabeza w filmie Scent of a Woman (Universal, 1992). To samo tango jest tańczone przez Arnolda Schwarzeneggera oraz przez Jamie Lee Curtis w filmie True Lies (Fox, 1994). Muzyka Astora Piazzoli Punta del este Suite jest wykorzystana w filmie z Bruce Willis'em pod tytułem 12 Monkeyes. W filmie Evita (Hollywood, 1996) Madonna śpiewa tango napisane przez Andrew Lloyd Webbera

Tango w filmie Moulin Rouge! El Tango de Roxanne (Jacek Koman, Ewan McGregor, José Feliciano).

[edytuj] Linki zewnętrzne

• M.in. słownik tanga argentyńskiego

Przypisy

[edytuj] Bibliografia