Al Pacino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Al Pacino
Al Pacino (2004)
Al Pacino (2004)
Imię i nazwisko Alfredo James Pacino
Data
i miejsce urodzenia
25 kwietnia 1940
Nowy Jork
Zawód aktor, producent filmowy
Lata aktywności od 1968
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Al Pacino w Wikicytatach

Al Pacino, właśc. Alfredo James Pacino (ur. 25 kwietnia 1940 we Wschodnim Harlemie, w Nowym Jorku) – amerykański aktor.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie pochodzenia włoskiego, jego dziadkowie przyjechali do Ameryki z Corleone na Sycylii.

Al Pacino, 1996
Al Pacino, 2008

Uczęszczał na zajęcia z aktorstwa do Herbert Berghof Studio, później do Actors Studio prowadzone przez Lee Strasberga. W latach 60. stał się uznanym aktorem teatralnym, wygrywając nagrodę Obie za rolę w spektaklu The Indian Wants The Bronx i nagrodę Tony za Does the Tiger Wear a Necktie? Jego debiutem filmowym była epizodyczna rola w filmie Me, Natalie (1969), a po popisie aktorskim w następnym filmie Panic in Needle Park (1971), gdzie zagrał narkomana, został zauważony przez reżysera Francisa Forda Coppolę.

Rola w filmie Ojciec chrzestny otworzyła mu drogę do kariery. Został wybrany przez Coppolę na odtwórcę Michaela Corleone, pomimo że o tę rolę walczyły takie gwiazdy jak Robert Redford, Warren Beatty czy mało jeszcze wówczas znany Robert De Niro. Otrzymał wtedy nominację do nagrody Oscara za najlepszą rolę drugoplanową. Był ośmiokrotnie nominowany do Oscara, ale otrzymał go dopiero w 1992, za rolę niewidomego podpułkownika Franka Slade'a w filmie Zapach kobiety. Al Pacino odebrał również (7 czerwca 2007) nagrodę Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt kariery aktorskiej.

Mimo że na początku lat 80. wystąpił w serii filmów, które poniosły porażki kasowe i zostały negatywnie ocenione przez krytyków (w tym w Człowieku z blizną), nie przyczyniło się to do zmniejszenia jego popularności. Wówczas zdecydował się powrócić na deski scen teatralnych, gdzie występował przez prawie cztery lata. Do kina powrócił w ciepło przyjętym filmem Sea of Love, od tego czasu wystąpił w wielu produkcjach, zdobywając znakomite recenzje – Życiu Carlita, Gorączce, Donnie Brasco czy w miniserialu Anioły w Ameryce, za tę rolę otrzymał Złotego Globa. Pacino odrzucił szereg ról, między innymi nie przyjął m.in. roli Hana Solo w Gwiezdnych wojnach, kapitana Willarda w Czasie apokalipsy, Edwarda Lewisa w Pretty Woman czy Teda Kramera w Sprawa Kramerów.

Jest też reżyserem i producentem dwóch niezależnych filmów fabularnych opartych na sztukach teatralnych: The Local Stigmatic (1990) i Chinese Coffee (2000) oraz fabularyzowanych filmów dokumentalnych: Sposób na Szekspira (1996) i Wilde Salome (2010).

W 2011 został odznaczony amerykańskim Narodowym Medalem Sztuki.

Kawaler, ma troje dzieci: córkę Julię (ur. 1989) z wykładowczynią aktorstwa, Jan Tarrant, oraz bliźniaki Antona i Olivię (ur. 2001) z aktorką Beverly D'Angelo.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]