Daniel Passarella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Passarella
Imię i nazwisko Daniel Alberto Passarella
Data i miejsce
urodzenia
25 maja 1953
Chacabuco, Argentyna
Pozycja Obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1971–1973
1974–1982
1982–1986
1986–1988
1988–1989
Club Atlético Sarmiento
River Plate
Fiorentina
Inter Mediolan
River Plate
36 (9)
226 (90)
109 (26)
44 (9)
32 (9)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1974–1986  Argentyna 70 (22)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1989–1994
1994–1998
1999–2001
2001
2002–2004
2005
2006–2007
2009–
River Plate
 Argentyna
 Urugwaj
AC Parma
CF Monterrey
Corinthians Sao Paulo
River Plate
River Plate, prezes klubu
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Daniel Alberto Passarella (ur. 25 maja 1953 w Chacabuco) – argentyński piłkarz, występujący na pozycji obrońcy, trener i działacz piłkarski. Największe sukcesy sportowe odniósł w River Plate Buenos Aires - jako zawodnik zdobył z nim pięć tytułów mistrza kraju, jako szkoleniowiec ligowe rozgrywki wygrywał raz. Ponadto występował w Serie A (AC Fiorentina i Inter Mediolan). Z reprezentacją Argentyny, w której barwach w latach 1975–1986 rozegrał 69 meczów, triumfował na Mundialu 1978 (był kapitanem drużyny) oraz brał udział w dwóch kolejnych turniejach o Puchar Świata.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Najbardziej udane były dla niego lata 90. - z River Plate zdobył w 1990 roku mistrzostwo kraju, a z reprezentacją Argentyny (1994–1998) dotarł do ćwierćfinału Mundialu 1998. Później z mniejszymi sukcesami pracował w Urugwaju, Włoszech, Meksyku i Brazylii.

Na początku grudnia 2009 roku został prezesem River Plate, zespołu, z którym poprzednio związany był jako piłkarz i trener. Za jego kadencji klub - po raz pierwszy w swojej ponad stuletniej historii - spadł do drugiej ligi[1].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Włocha, prezesa klubu Racing Chacabuco, i Hiszpanki. Zaczynał karierę w amatorskim Argentino Chacabuco, skąd przeniósł się do trzecioligowego Club Atlético Sarmiento. W ciągu kolejnego sezonu dwudziestojednoletni zawodnik został kupiony przez River Plate Buenos Aires, w którego barwach przez osiem lat rozegrał 298 meczów i strzelił 99 goli. W tym czasie swoją kolekcję trofeów piłkarskich poszerzył o pięć tytułów mistrza Argentyny.

Na Mundialu 1978 był kapitanem reprezentacji i wraz z bramkarzem Ubaldo Fillolem i napastnikiem Mario Kempesem tworzył tzw. "terceto de oro", tj. "złoty tercet". Argentyńczycy zdobyli wówczas Puchar Świata, a Passarella był jednym z bardziej wyróżniających się postaci w drużynie. Brał udział również w Mundialu 1982. Cztery lata później w czasie turnieju w Meksyku zachorował na wirusową odmianę biegunki i nie wystąpił w żadnym meczu. Selekcjoner Carlos Bilardo odebrał Passarelli opaskę kapitana na rzecz Diego Maradony, co stało się przyczyną głośnego konfliktu między tymi dwoma piłkarzami.

W 1982 roku przeniósł się do Włoch, najpierw przez cztery lata grał w AC Fiorentinie, a potem w Interze Mediolan, ale nie odniósł z tymi klubami żadnych sukcesów. W 1986 roku przeżył osobistą tragedię, kiedy w wypadku samochodowym zginął jego syn Sebastian.

W wieku 35 lat powrócił do River Plate. Karierę sportową zakończył rok później.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

  • mistrzostwo Argentyny 1975, 1977, 1979, 1980 i 1981 z River Plate
  • zwycięstwo młodzieżowej reprezentacji Argentyny w turnieju w Tulonie w 1975 roku (Passarella był jej kapitanem)

W reprezentacji Argentyny od 1975 do 1986 roku rozegrał 69 meczów i strzelił 24 gole – mistrzostwo świata 1978, start w Mundialu 1982 (druga runda) i 1986 (mistrzostwo świata jako rezerwowy).

Charakterystyka zawodnika[edytuj | edytuj kod]

Był lewonożnym środkowym obrońcą, liderem i najczęściej kapitanem swoich zespołów, obdarzonym dużą charyzmą wykonawcą stałych fragmentów gry. Mimo niskiego wzrostu (173 cm) wyróżniał się skocznością i walecznością, wiele bramek zdobywał po strzałach głową. Jest jednym z najskuteczniejszych (w całej karierze strzelił ponad 200 bramek) obrońców w historii.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Zaraz po zakończeniu sportowej kariery został szkoleniowcem River Plate Buenos Aires, z którym w 1990 roku zdobył tytuł mistrza Argentyny.

W 1994 roku po zdymisjonowaniu Alfio Basile został powołany na stanowisko selekcjonera reprezentacji Argentyny. Już na początku kadencji wydał oświadczenie, w którym zapowiadał regularne przeprowadzanie badań antynarkotykowych wśród swoich zawodników. Wiele kontrowersji wywołała kolejna wypowiedź szkoleniowca, w której stwierdził, że nie widzi miejsca w reprezentacji dla zawodników z długimi włosami. Fernando Redondo, dotąd podstawowy zawodnik kadry, kiedy nie zgodził się na obcięcie włosów, nie został powołany na Mundial 1998. Argentyńczycy na mistrzostwach doszli do ćwierćfinału, w którym przegrali z Holandią. Po turnieju Passarella podał się do dymisji.

Przez półtora roku był selekcjonerem reprezentacji Urugwaju. Mimo iż zapowiadał, że jest w stanie przywrócić drużynie "Urusów" utracony blask, to szybko, po konflikcie z szefami związku, zrezygnował z posady. Jeszcze gorzej wiodło mu się we włoskiej Parmie. Na przełomie listopada i grudnia 2001 roku przegrał z nią pięć kolejnych meczów i został zwolniony.

Przez kolejne trzy lata pracował w Meksyku, gdzie z klubem CF Monterrey udało mu się w 2003 roku wywalczyć mistrzostwo kraju.

Fiaskiem zakończyła się przygoda z brazylijskim Corinthians Sao Paulo. Passarella otrzymał wypowiedzenie już po dwóch miesiącach pracy, w ciągu których jego zespół nie wygrał ani jednego meczu. Od stycznia 2006 do grudnia 2007 - bez większych osiągnięć - ponownie był szkoleniowcem River Plate.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrzostwo Argentyny 1990 z River Plate
  • mistrzostwo Meksyku 2003 z CF Monterrey
  • awans do Mundialu 1998 i start w tym turnieju (ćwierćfinał) z reprezentacją Argentyny
  • srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich 1996 z olimpijską reprezentacją Argentyny

Przypisy