Carlo Ancelotti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carlo Ancelotti
Carlo Ancelotti 2012-01-02 (1).jpg
Imię i nazwisko Carlo Ancelotti
Data i miejsce
urodzenia
10 czerwca 1959
Reggiolo, Włochy
Pozycja Pomocnik
Wzrost 180 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Real Madryt (trener)
Kariera juniorska
1973–1975
1975–1976
Reggiolo
Parma
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1976–1979
1979–1987
1987–1992
Parma
Roma
Milan
55 (13)
171 (12)
112 (10)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1981–1991  Włochy 26 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1995–1996
1996–1998
1999–2001
2001–2009
2009–2011
2011–2013
2013–
Reggiana
Parma
Juventus
Milan
Chelsea
Paris Saint-Germain
Real Madryt

Carlo Ancelotti (ur. 10 czerwca 1959 w Reggiolo) – włoski trener oraz były piłkarz, obecnie trener Realu Madryt.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

49-latek przeniósł się do Londynu latem 2009 roku po ośmiu sezonach spędzonych w Mediolanie, gdzie jego największymi sukcesami były dwa zwycięstwa Ligi Mistrzów i jedno Serie A.

Były gracz Milanu, Carlo Ancelotti rozpoczął karierę trenerską w Reggianie, klubie położonym w pobliżu swojego miejsca urodzenia w północnych Włoszech, gdzie szybki awans zespołu do Serie A oznaczał szybki awansu jego kariery i podjęcie pracy w Parmie – pierwszym klubie Carlo jako piłkarza.

W połowie lat 1990, Parma była jedną z najlepszych włoskich drużyn i zdobyła Puchar UEFA w 1995 roku.

W swoim pierwszym sezonie jako trener na Stadio Ennio Tardini (1996/97), Ancelotti sprzedał do Chelsea Gianfranco Zolę, gdyż preferował grę innych napastnikami, Enrico Chiesa i Hernánem Crespo.

Zola przeniósł się do Chelsea, gdzie zaliczył niezapomnianą karierę, podczas gdy Parma cieszyła się z ich najlepszego w historii wyniku w lidze – drugiego miejsca, dwa punkty za mistrzem Juventusem.

W następnym sezonie wylądowali na szóstym miejscu i Ancelotti został zwolniony.

Jednak Carlo zrobił wystarczająco dużo, aby zostać zauważonym przez Juventus, który potrzebował nowego człowieka za sterem włoskiej drużyny, po odejściu Marcello Lippiego do Interu w lecie 1999 roku.

Juve nie obroniło trofeum, w sezonie 1998/99, zajęli dopiero szóstą lokatę. Lippi odszedł przed końcem sezonu, w lutym 1999 roku i Ancelotti znalazł pracę wcześniej niż planowano, przejął również Ligę Mistrzów, którą ostatecznie zakończył z zespołem na etapie półfinału, wyeliminowany przez Manchester United.

Początkowo powołanie byłego gracza Milanu i Romy nie było popularne wśród części tifosi Juve i było widać nastroje anty-Ancelotti, mimo tego Carlo zaczął od czyszczenia składu. Ofiarą jego polityki był m.in. Didier Deschamps, który przeszedł do Chelsea na jeden sezon. Ancelotti oprócz pozbywania się graczy dodał nowe twarze, takie jak Gianluca Zambrotta i Edwin van der Sar.

Z Zinedinem Zidanem, Filippo Inzaghim oraz Alessandro Del Piero dostarczył nową jakość, Juventus pod wodzą Ancelottiego poprawił się w wystarczającym stopniu, by kolejny sezon skończyć na drugim miejscu (tracąc tylko punkt do lidera Lazio), aczkolwiek nie zdobyli żadnego trofeum.

W połowie sezonu 2000/1, kiedy tytuł był możliwy do zgarnięcia, zostało publicznie ogłoszone, że Lippi powróci na stanowisko trenera.

Na początku następnego sezonu Ancelotti był o krok od powrotu do Parmy, gdy Milan przedstawił mu ofertę kontraktu. To była propozycja nie do odrzucenia.

Po strzeleniu dwóch bramek, które dały awans do Serie B Parmie w 1979 roku, młody pomocnik, którym był Ancelotti przeniósł się do Romy, gdzie jego cechy przywódcze świeciły jasnym blaskiem. Był kapitanem klubu ze stolicy, zdobył swój drugi mistrzowski tytuł i pierwszy dla Romy od ponad 40 lat. W czasie swojej ośmioletniej kariery w Rzymie zdobył z tym klubem także cztery Puchary Włoch w piłce nożnej.

Jego kolejne dni – w Milanie – zbiegły się z najbardziej złotym okresem na San Siro – z erą Gullita, Van Bastena i Rijkaarda, kiedy to Milan wywalczył dwa trofea Ligi Mistrzów i jeden krajowy tytuł mistrzowski.

Ancelotti brał udział w obu finałach Ligi Mistrzów: w 1989 i 1990, w 1989 zdobył bramkę przeciwko Realowi Madryt. Grał w kraju, który był gospodarzem Mistrzostw Świata w 1990 roku i w sumie zagrał w 26 meczach dla Włochów.

Do Milanu powrócił jako trener, nie odniósł jednak sukcesów przez dwa pierwsze sezony i skończył na szóstym miejscu. Sezon wcześniej byli na dnie grupy Ligi Mistrzów, która została uzupełniona przez Chelsea.

Milan w Serie A pod jego wodzą notował stały postęp, w pierwszym sezonie zajęli czwarte miejsce, w następnym sezonie, w którym Ancelotti prowadził Milan od początku, zajęli 3 miejsce, aż do Scudetto, które wznieśli w sezonie 2003/4, mając nad drugą Romą potężną przewagę 11 punktów.

To pozostało jedynym tytułem mistrzowskim trenera Chelsea, chociaż może się usprawiedliwić tym, że w połowie tej dekady grał w 'ciemnej Serie A’, wtedy Juventus został pozbawiony dwóch tytułów mistrzowskich z powodu ustawiania meczów przez klubowych oficjeli, Milan zajął drugie miejsce w sezonie 2004/5, w którym nie przyznano mistrzostwa.

Rossoneri byli wplątani w znacznie mniejszym stopniu niż Juve, gracze i pracownicy nie byli w to zaangażowani. Skutkiem tego było odjęcie ośmiu punktów na sezon 2006/7, w którym zajęli czwarte miejsce.

To był sezon, w którym drugi raz wygrali Ligę Mistrzów pod wodzą Ancelottiego. Po raz pierwszy Carlo zemścił się na klubie, który bezpardonowo się go pozbył, kiedy na Old Trafford, w pierwszym pełnym sezonie w Mediolanie w 2003 r. wygrał Ligę Mistrzów kosztem Juventusu. Andrij Szewczenko strzelił decydującego karnego, a tym samym sprawił, że Ancelotti został jednym z sześciu ludzi, którzy Puchar Europy wznieśli zarówno jako gracze i trenerzy.

Wszyscy we Włoszech wciąż zadają sobie pytanie, dlaczego ten wyczyn nie został powtórzony w Stambule dwa lata później, do przerwy prowadzili 3-0, natomiast w końcówce remisowali 3-3, by w karnych Schevczenko nie strzelił swojej finałowej jedenastki.

Znowu jednak Ancelotti śmiał się jako ostatni, gdy po kolejnych dwóch sezonach oczekiwania kapitan (i były kolega z boiska) Paolo Maldini podniósł trofeum w Atenach po zwycięstwie 2-1 nad Liverpoolem.

W sumie w Milanie zdobył jeden tytuł mistrza Włoch, dwa razy zdobył Ligę Mistrzów, dwa razy Superpuchar UEFA, raz Puchar Włoch, Superpuchar Włoch i raz wygrał klubowe Mistrzostwa Świata.

W sezonie 2007/08 zajęli piąte miejsce, jedyny raz poza Ligą Mistrzów (w tym i w poprzednim sezonie Milan zajął trzecie).

Przez lata sprowadzano różnych kreatywnych piłkarzy: Manuel Rui Costa, Kaka, Andrea Pirlo, Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho i Alexandre Pato, który był często uważany za bardzo ryzykowny transfer w Serie A.

31 maja 2009 roku, po ostatnim meczu rozgrywek z Fiorentiną ogłoszono, że Carlo Ancelotti kończy pracę z Milanem i przechodzi do Chelsea.

Ancelotti jest twórcą ustawienia 4-1-2-1-2 (czterech obrońców, jeden defensywny pomocnik, dwóch pomocników, dwóch napastników, za nimi jeden bardzo ofensywnie usposobiony gracz). Taktyka była oparta na aktywnych bocznych obrońcach[potrzebne źródło]. Takie ustawienie sprawiało, że w ataku na bramkę mogło uczestniczyć nawet siedmiu piłkarzy. Po raz pierwszy zastosował je w Milanie.

Dnia 22 maja 2011 po porażce z Evertonem (0:1) został zwolniony z funkcji trenera drużyny Chelsea FC.

30 grudnia 2011 został trenerem Paris Saint Germain. Jako drugi trener (po José Mourinho) doprowadził do ćwierćfinału Ligi Mistrzów cztery różne kluby.

25 czerwca 2013 roku podpisał trzyletni kontrakt z Realem Madryt.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zawodnik[edytuj | edytuj kod]

Roma
Milan

Trener[edytuj | edytuj kod]

Juventus
Milan
  • Mistrzostwo Włoch: 2004
  • Puchar Włoch: 2003
  • Superpuchar Włoch: 2004
  • Liga Mistrzów: 2003, 2007
  • Superpuchar Europy: 2007
  • Klubowie Mistrzostwo Świata: 2007
Chelsea
Paris Saint-Germain
Real Madryt

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest ojcem Katii i Davide. Ojciec Carlo zmarł dnia 30 września 2010 roku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]