Ronaldinho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy piłkarza Ronaldo de Assis Moreira. Zobacz też: inne znaczenia Ronaldo.
Ronaldinho
Ronaldinho061115.jpg
Imię i nazwisko Ronaldo de Assis Moreira Junior
Data i miejsce
urodzenia
21 marca 1980
Porto Alegre, Brazylia
Pseudonim Ronnie, R10, El Maestro
Pozycja pomocnik, napastnik
Wzrost 182 cm[1]
Masa ciała 80 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Querétaro
Numer 49
Kariera juniorska
1987–1998 Grêmio
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1998–2001
2001–2003
2003–2008
2008–2011
2011–2012
2012–2014
2014–
Grêmio
Paris Saint-Germain
FC Barcelona
AC Milan
Flamengo
Atlético Mineiro
Querétaro
52 (21)
55 (17)
145 (70)
76 (20)
33 (15)
46 (17)
4 (2)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
1996
1999
2000–2003
1998–
 Brazylia U-17
 Brazylia U-20
 Brazylia U-23
 Brazylia
6 (2)
5 (3)
10 (3)
97 (33)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 16 października 2014.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 16 października 2014.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Ronaldinho[2] lub Ronaldinho Gaúcho[3] (wym. [ʁonawˈdʒĩɲu gaˈuʃu]; właśc. Ronaldo de Assis Moreira; ur. 21 marca 1980, Porto Alegre, Brazylia) – piłkarz brazylijski grający zazwyczaj na pozycji pomocnika lub napastnika, mistrz świata 2002, dwukrotny mistrz Ameryki Południowej, zwycięzca Ligi Mistrzów 2006. Posiada obywatelstwo brazylijskie i hiszpańskie.

Został dwukrotnie uznany Piłkarzem Roku przez FIFA (2004, 2005), a także UEFA w roku 2005, a magazyn France Football w 2005 roku nagrodził go Złotą Piłką.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ronaldo de Assis Moreira urodził się 21 marca 1980 roku w Porto Alegre. Dzieciństwo spędził w jednej z bezdomnych dzielnic tego miasta – Vila Nova. Koledzy ze szkoły nazywali go czarnym snajperem bramek, gdyż już w szkole podstawowej widoczny był jego talent piłkarski. Mieszkał tam z ojcem João, robotnikiem stoczniowym i byłym piłkarzem, matką Migeuliną, ekspedientką, z wykształcenia pielęgniarką oraz dwójką starszego rodzeństwa, bratem Roberto i siostrą Deisi. Grał wtedy również w futsal.

Brat Roberto de Assis Moreira był zawodowym piłkarzem. Grał m.in. we Francji. Dzięki jego zarobkom cała rodzina przeniosła się z dzielnicy biedoty do luksusowej willi z basenem. Właśnie w tym basenie João zmarł na atak serca. Ronaldinho prawdopodobnie nie pamięta dokładnie ojca, gdyż miał zaledwie 8 lat w chwili jego śmierci. Od tego momentu bardzo zżył się ze swoją matką Migueliną, natomiast rolę ojca rodziny przejął starszy brat, Roberto. Ten z kolei, gdy musiał przedwcześnie zakończyć karierę piłkarską z powodu kontuzji, został agentem utalentowanego młodszego brata.

25 stycznia 2005 roku na świat przyszedł Joāo – syn Ronaldinho i Janainy Natielle Viany Mendes. Dziecko dostało imię po zmarłym dziadku.

Pod koniec 2006 roku Ronaldinho otworzył w São Paulo "Instytut Ronaldinho" gdzie dzieci z ubogich rodzin mogą doskonalić swoje umiejętności piłkarskie.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Talent Brazylijczyka został zauważony przez działaczy Grêmio Porto Alegre i właśnie w tym klubie Ronaldinho zaczął stawiać swoje pierwsze piłkarskie kroki. Warto wspomnieć tu o dość niecodziennym zdarzeniu – w jednym ze spotkań drużyn młodzieżowych strzelił 23 bramki w tym 2 bezpośrednio z rzutów rożnych. Ronaldinho swoje pierwsze trofeum zdobył na Mistrzostwach Świata do lat 17, przy okazji zostając królem strzelców. Dzięki tak obiecującym początkom kariery, nie musiał długo czekać na debiut w seniorskiej reprezentacji. U boku największych gwiazd brazylijskiej piłki zagrał przeciwko Łotwie w wygranym przez Brazylijczyków meczu 3:0. W 1999 pojechał na turniej Copa America, wygrany przez Canarinhos, gdzie w 4 meczach strzelił jedną bramkę (bramka zdobyta w meczu przeciwko Wenezueli). Gaucho tak mocno oczarował fanów Grêmio swymi umiejętnościami i charakterem, że działacze klubu nie chcieli dopuścić do jego transferu w obawie przed fanatycznymi kibicami. Jednak w 2001 roku Ronaldinho przeszedł do Paris Saint-Germain za 9 mln euro. Brazylijczyk miał możliwość przejścia do klubów znacznie potężniejszych, choćby Barcelony, Realu czy Interu Mediolan. Decyzja jednak okazała się trafna, młody zawodnik grał na tyle dobrze, że uzyskał powołanie do reprezentacji od Luiza Felipe Scolariego, dzięki czemu mógł zadebiutować na mistrzostwach świata. Na boiskach Japonii i Korei canarinhos zostali mistrzami świata, a Ronaldinho znacząco przyczynił się do tego sukcesu.

Świetny występ na Mundialu spowodował, że o pozyskanie Brazylijczyka zaczęły starać się najlepsze wówczas kluby piłkarskie w Europie. Walkę o Ronaldinho stoczyły Manchester United, Real Madryt i FC Barcelona. Angielski klub potrzebował następcy dla Davida Beckhama, Real szukał kolejnej gwiazdy, a Barca musiała się wzmocnić po nieudanym sezonie. Ostatecznie Brazylijczyk zawitał w klubie ze stolicy Katalonii, a do kasy paryskiego klubu wpłynęło 32,25 mln euro[4]. Jak nietrudno było przewidzieć, szybko stał się gwiazdą drużyny. W swoim pierwszym sezonie (2003/2004) zdobył 15 goli, jednak to nie zdobywanie bramek było jego najważniejszym zadaniem, tylko finezja. W następnym sezonie prezes, Joan Laporta, dokonał transferów znacząco wzmacniających skład drużyny. Postawa Ronaldinho i całego zespołu doprowadziły do mistrzostwa Hiszpanii w sezonie 2004/2005.

W sezonie 2005/2006 FC Barcelona ponownie zdobyła mistrzostwo Hiszpanii oraz odniosła triumf w Lidze Mistrzów. Ronaldinho odegrał bardzo ważną rolę strzelając m.in. 2 bramki Realowi Madryt w derbach Hiszpanii (Real Madryt 0:3 FC Barcelona). W następnym sezonie (2006/2007) była bardzo zaciekła walka o mistrzostwo Hiszpanii i w pierwszej połowie sezonu ,,Roni" starał się jak mógł i nawet pod nieobecność Eto'o walczył o tytuł najlepszego strzelca, ale gdy wrócił Eto'o i dołączył Messi (około początku drugiej połowy sezonu), bardzo dobrze asystował kolegom z drużyny. W marcu doznał kontuzji i nie zagrał do końca sezonu 2007/2008. Sugerowano również, że brak Brazylijczyka w składzie spowodowany był słabą formą.

Od początku sezonu 2008/2009, Ronaldinho występował w zespole AC Milan. Pierwszą bramkę dla "rossonerich", strzelił w derbowym spotkaniu przeciwko drużynie Inter Mediolan – 28 września, wygranym 1:0.

W zimowej przerwie sezonu 2010/2011 Ronaldinho zmienił klub na Flamengo Rio de Janeiro. Wartość odstępnego wynosiła 3 mln euro. 31 maja 2012 z powodu zaległości finansowych klubu wobec niego, drogą sądową rozwiązał kontrakt[5]. Cztery dni później został zawodnikiem Atlético Mineiro[6]. 5 września 2014r. podpisał kontrakt z meksykańskim zespołem Querétaro FC.

Kluby[edytuj | edytuj kod]

Gremio Porto Alegre[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalna kariera Ronaldinho Gaúcho w barwach Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense rozpoczęła się w 1998 roku, ale młody Ronaldo zaczął występować w drużynach juniorskich tego klubu już w wieku sześciu lat. Tam jako trzynastolatek dokonał rzadkiego wyczynu: w jednym meczu strzelił 23 gole, w tym trzy bezpośrednio z rzutów rożnych.

Debiut w pierwszej drużynie Grêmio przypadł na mecz w ramach Copa Libertadores 1998. Miał już wówczas za sobą dobre występy w Mistrzostwach Świata U-17. Rok później zadebiutował w reprezentacji Brazylii.

Paris Saint-Germain[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku Ronaldinho przenosi się do Europy, aby grać we francuskim Paris Saint-Germain. Transfer do PSG kosztował Francuzów 9 milionów euro, a menedżerem piłkarza był jego brat Roberto. Pomimo usilnych starań piłkarzowi nie udaje się poprowadzić zespołu do sukcesów z powodu braku wsparcia u partnerów z boiska. W 2002 roku jako gracz paryskiego zespołu jedzie na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii w roku 2002. Z drużyną Brazylii prowadzoną przez Luiza Felipe Scolarego wygrywa turniej pokonując w finale Niemcy.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Z przejściem Ronaldinho do katalońskiego klubu było wiele spekulacji. Na początku mówiło się, że piłkarz jest już niemal na 100% piłkarzem Manchesteru United. Potem chciał go sprowadzić Real Madryt. Sam zawodnik mówił, że od dziecka marzył o grze w białych barwach. Wcześniej mówił podobnie o grze w Manchesterze. Ostateczna wiadomość o podpisaniu kontraktu z FC Barceloną ucieszyła kibiców tego klubu. Transfer piłkarza kosztował kataloński klub 32,25 miliona euro i odbył się w lecie 2003 roku[4]. Po przejściu do Barcelony, chciał go sprowadzić Roman Abramowicz do kupionej niedawno przez siebie Chelsea F.C. Ronaldinho szybko stał się najjaśniejszą gwiazdą Barcelony. Dzięki nieprawdopodobnej technice i finezji stał się ikoną światowego futbolu, a swoich kibiców doprowadza do szału radości niemal na każdym kontynencie. W grudniu 2004 został zwycięzcą plebiscytu FIFA na Piłkarza Roku. Już pierwszy sezon w nowym klubie jest udany. Dzięki wspaniałej grze Ronaldinho i całego zespołu Barça zakończyła sezon w Primera Division na drugiej pozycji. Następny sezon był jeszcze lepszy gdyż Ronaldinho, Deco, Carles Puyol, Samuel Eto'o mogli cieszyć się ze zdobycia mistrzostwa Hiszpanii. W roku 2005 Ronaldinho ponownie został wybrany na Piłkarza Roku a organizacja UEFA dała mu nagrodę. Sezon 2005/2006 był jego najlepszym sezonem w karierze. Z FC Barceloną zdobył mistrzostwo Hiszpanii i wygrał Ligę Mistrzów. Natomiast po zakończeniu sezonu zagrał w Mistrzostwach Świata w Niemczech i był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Brazylii. Ostatni podpisany kontrakt zawodnika z klubem zawierał klauzulę odejścia 150 milionów euro.

A.C. Milan[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat transferu Ronaldinho do Milanu

Od sezonu 2008/09 Brazylijczyk jest zawodnikiem zespołu z Mediolanu. Milan zapłacił za Ronaldinho 21 milionów euro. Kwota ta może zostać powiększona o kolejne 4 miliony, jeśli zespół z San Siro w przyszłym sezonie zakwalifikuje się do rozgrywek Ligi Mistrzów. Ronaldinho zadebiutował w nowym klubie 31 sierpnia 2008 roku w przegranym 2:1 meczu przeciwko Bologni, zaś swoją pierwszą bramkę w barwach "Rossonerich" strzelił po dośrodkowaniu swojego kolegi z kadry narodowej Kaki, w meczu derbowym przeciwko Interowi, w którym podopieczni Carla Ancelottiego wygrali 1:0. Łącznie w Milanie rozegrał 116 spotkań i strzelił 29 bramek. 17 stycznia 2010 roku w wygranym 4:0 meczu z AC Siena strzelił swojego pierwszego w nowym klubie hat-tricka.

Flamengo[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 2010 roku Ronaldinho został sprzedany do Flamengo za 3 mln euro, gdzie został od razu kapitanem drużyny. Ronaldinho zadebiutował w koszulce Flamengo 2 lutego 2011 w wygranym meczu z Novą Iguaçą (1:0). Jedynym sukcesem w drużynie z Rio de Janeiro jest wygranie mistrzostwa stanu Rio de Janeiro w 2011 roku.

Atlético Mineiro[edytuj | edytuj kod]

4 czerwca 2012 Ronaldinho podpisał półroczny kontrakt z Atlético Mineiro, w nowej drużynie zadebiutował 10 czerwca w wygranym 1:0 meczu przeciwko Palmeiras[7]. Swojego pierwszego hat-tricka w nowym klubie strzelił 6 października 2012 w meczu przeciwko Figueirense[8]. 29 listopada przedłużył kontrakt z klubem do końca 2013 roku[9]. 24 lipca 2013 wygrał Copa Libertadores pokonując w dwumeczu paragwajski zespół Club Olimpia[10].

Querétaro[edytuj | edytuj kod]

5 września 2014 Ronaldinho jako wolny zawodnik podpisał dwuletnią umowę z meksykańskim Querétaro FC, o czym poinformował na Twitterze Olegario Vázquez Aldir, prezes właściciela klubu – przedsiębiorstwa Grupo Imagen. W nowym klubie zagwarantowano mu roczną pensję w wysokości dwóch milionów dolarów[11]. W drużynie Querétaro zawodnik wybrał numer 49 na koszulce[12].

W Querétaro Ronaldinho zadebiutował 17 września 2014 w przegranym 0:1 spotkaniu z Tigres UANL w ramach krajowego pucharu (Copa MX), kiedy to wystąpił w pełnym wymiarze czasowym i nie wykorzystał rzutu karnego[13]. W lidze meksykańskiej (Liga MX) pierwszy mecz rozegrał natomiast cztery dni później, przeciwko Chivas de Guadalajara, strzelając gola z rzutu karnego i notując asystę przy trafieniu Camilo Sanvezzo, a Querétaro wygrało ostatecznie 4:1[14].

Występy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Klub Sezon Liga Puchary Kontynentalne Inne[a] Ogółem
Występy Gole Asysty Występy Gole Asysty Występy Gole Asysty Występy Gole Asysty Występy Gole Asysty
Grêmio 1998 14 1 0 2 0 0 15 3 2 17 4 -- 48 8 2
1999 17 6 0 3 0 0 4 2 -- 24 15 -- 48 23 0
2000 21 14 0 6 6 0 -- -- -- 22 21 -- 49 41 0
Ogółem 52 21 0 11 6 0 19 5 2 63 40 -- 145 72 2
Paris Saint-Germain 2001–02 28 9 8 6 2 0 14 2 2 -- -- -- 48 13 10
2002–03 27 8 6 7 3 0 4 1 2 -- -- -- 38 12 8
Ogółem 55 17 11 13 5 0 20 3 4 -- -- -- 86 25 18
Barcelona 2003–04 32 15 11 6 3 1 7 4 2 13 2 -- 58 24 14
2004–05 35 9 16 0 0 0 7 4 4 -- -- -- 42 13 20
2005–06 29 17 15 4 1 1 12 7 5 14 4 -- 59 29 21
2006–07 32 21 10 6 0 3 11 3 3 8 5 -- 57 29 16
2007–08 17 8 7 6 0 0 8 1 2 7 3 -- 38 12 9
Ogółem 145 70 59 22 4 5 45 19 16 42 14 -- 254 107 80
Milan 2008–09 29 8 5 1 0 1 6 2 2 7 1 -- 43 11 8
2009–10 36 12 16 0 0 0 7 3 1 14 2 -- 57 17 17
2010–11 11 0 3 0 0 0 5 1 1 -- -- -- 16 1 4
Ogółem 76 20 24 1 0 1 18 6 4 21 3 -- 116 29 29
Flamengo 2011 31 14 7 5 1 1 3 2 0 13 4 0 52 21 8
2012 2 1 0 0 0 0 8 2 7 9 4 0 19 7 7
Ogółem 33 15 7 5 1 1 11 4 7 21 8 0 71 28 15
Atlético Mineiro 2012 8 7 5 0 0 0 0 0 0 0 0 0 24 7 5
Ogółem 8 7 5 0 0 0 0 0 0 0 0 0 24 7 5
Ogółem w karierze 385 154 109 73 16 7 113 37 31 156 65 0 693 269 149

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Z reprezentacją Brazylii U-17 zdobył mistrzostwo świata do lat 17 (został także królem strzelców tego turnieju). Już w 1999 debiutował w dorosłej reprezentacji w meczu przeciwko Łotwie (3:0), a pierwszego gola zdobył w meczu z Wenezuelą. Niezwykle udany dla niego był turniej finałowy Copa América w 1999 roku, gdzie drużyna Brazylii zdobyła tytuł mistrzowski.

Ronaldinho miał znaczący wkład w zdobycie przez Brazylię tytułu mistrza świata w roku 2002. Wystąpił w 5 meczach i strzelił 2 bramki (w meczach przeciwko Chinom i Anglii). W meczu z Anglią – prócz zdobycia fenomenalnej bramki z około 40 m (przelobował bramkarza) – został również ukarany czerwoną kartką, co wykluczyło go z udziału w półfinale. Jednak Ronaldinho wystąpił już w meczu finałowym przeciwko Niemcom i pomógł kolegom pokonać finałowych rywali 2:0. Zagrał też na Mistrzostwach Świata w Niemczech. Jednak tego turnieju nie może uznać za udany. Od czasu gdy trenerem Brazylii został Dunga, Ronaldinho był powoływany znacznie rzadziej niż za czasów trenera Carlosa Alberto Parreiry. W towarzyskim meczu z Chile 24 marca 2007 wygranym przez Brazylię 4:0 zdobył dwie bramki. W 2008 roku został dodatkowo włączony do kadry U-23 prowadzonej przez Carlosa Dungę na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie, gdzie razem z reprezentacją Brazylii zdobył brązowy medal. Trener Dunga pominął Ronaldinho przy ustalaniu kadry na Mistrzostwa Świata 2010 w RPA. Odkąd trenerem canarinhos jest Mano Menezes Ronaldinho znowu regularnie gra w reprezentacji, pierwszy mecz pod wodzą nowego trenera zagrał, po ponad półtorarocznej przerwie, 17 listopada 2010 w meczu przeciwko Argentynie.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Do 1998 r. używał przydomka Ronaldinho Gaúcho, gdyż Ronaldinho był zajęty przez Ronalda Luísa Nazário de Limę. Kiedy ten został Ronaldem, Ronaldinho skrócił swój przydomek.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Atlético Mineiro[edytuj | edytuj kod]

Flamengo[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Brazylii[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Kolumna zawiera stanowe mistrzostwa rozgrywane w Brazylii oraz krajowe superpuchary.

Przypisy

  1. Profil zawodnika na stronie klubu A.C. Milan (ang.). [dostęp 21 marca 2010].
  2. port. Mały Ronaldo
  3. Nazwą Gaúchos określa się mieszkańców stanu Rio Grande do Sul
  4. 4,0 4,1 Ronaldinho – Spielerwechsel, Spielertransfers (niem.). Transfermarkt. [dostęp 2010-07-28].
  5. Sambafoot.com (ang.). [dostęp 2012-06-01].
  6. Guardian.co.uk (ang.). [dostęp 2012-06-15].
  7. Anythingpalmeiras.com (ang.). [dostęp 2012-06-15].
  8. Soccerway.com (ang.). [dostęp 2013-09-02].
  9. Sky Sports (ang.). [dostęp 2013-09-02].
  10. 10,0 10,1 Ronaldinho leads Atletico Mineiro to Copa Libertadores triumph (ang.). CNN.com. [dostęp 2013-09-02].
  11. Ronaldinho se viste de gallo (hiszp.). El Universal. [dostęp 2014-09-06].
  12. Ronaldinho se vistió de Gallo (hiszp.). MedioTiempo. [dostęp 2014-09-06].
  13. Ronaldinho tuvo un debut 'volado' en México (hiszp.). MedioTiempo. [dostęp 2014-09-18].
  14. De la mano de Ronaldinho, Gallos 'bailó' a Chivas (hiszp.). MedioTiempo. [dostęp 2014-09-22].
  15. Os eleitos do Prêmio Craque do Brasileirão! (port.). Lance Activo. [dostęp 2011-12-06].
  16. Flu e Galo dominam seleção do Brasileiro, e Fred é eleito o craque. (port.). Globo Esporte. [dostęp 2013-03-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]