José Mourinho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
José Mourinho
José Mourinho 48609.jpg
Imię i nazwisko José Mário dos Santos Félix Mourinho
Data i miejsce
urodzenia
26 stycznia 1963
Setúbal, Lizbona, Portugalia Portugalia
Pseudonim The Special One, Mou, Only One
Wzrost 176 cm[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Chelsea F.C. (menedżer)
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1980–1982
1982–1983
1983–1985
1985–1987
Rio Ave
Belenenses
GD Sesimbra
Comércio e Indústria
16 (2)
16 (2)
35 (1)
27 (8)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1990–1991
1993–1994
1996–2000
2000
2001–2002
2002–2004
2004–2007
2008–2010
2010–2013
2013-
Estrela Amadora (asystent)
Porto (asystent)
FC Barcelona (asystent)
SL Benfica
União Leiria
Porto
Chelsea FC
Inter Mediolan
Real Madryt
Chelsea FC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
José Mourinho w Wikicytatach José Mourinho w Wikicytatach

José Mário dos Santos Félix Mourinho (wym. [ʒuˈzɛ moˈɾiɲu], ur. 26 stycznia 1963 w Setúbal) – portugalski trener, piłkarz. Nazywany czasem „The Special One”. Tytuł ten wymyślił sam Mourinho, a później został on podchwycony przez brytyjskie media[2].

Mourinho jest synem byłego portugalskiego bramkarza Félixa Mourinho i tak jak ojciec postanowił spróbować sił jako piłkarz, jednakże nie odznaczał się zbyt wielkimi umiejętnościami i szybko zakończył karierę. Początkowo pracował jako asystent w Estreli Amadora, a później FC Porto. Na początku lat 90. Portugalczyk został tłumaczem trenera FC Barcelona sir Bobby’ego Robsona.

W 2000 roku podjął pierwszą samodzielną pracę jako trener i zaliczył udane okresy pracy w SL Benfica i União Leiria. W 2002 roku powrócił do Porto, tym razem jako trener i już w pierwszym sezonie zdobył z tym klubem mistrzostwo Portugalii, Puchar Portugalii oraz Puchar UEFA. Rok 2004 zakończył z jeszcze lepszymi wynikami. Porto obroniło tytuł mistrzowski i wygrało najważniejsze futbolowe rozgrywki w Europie, Ligę Mistrzów.

W 2004 roku Mourinho przeniósł się do angielskiego Chelsea FC, z którą dwukrotnie, w 2005 i 2006 roku, zdobył mistrzostwo Anglii oraz kilka innych krajowych trofeów. Często udzielał kontrowersyjnych wypowiedzi oraz wywiadów, lecz swoimi wynikami udowadniał, że należy do światowej czołówki szkoleniowców. W sezonach 2004/05 i 2005/06 Międzynarodowa Federacja Historyków i Statystyków Futbolu (IFFHS) uznała go za najlepszego trenera na świecie.

Po serii słabszych wyników Mourinho został zwolniony i przed sezonem 2008/09 podjął się pracy we włoskim Interze Mediolan, z którym podpisał trzyletni kontrakt. Już po trzech miesiącach pracy zdobył swoje pierwsze trofeum, Superpuchar Włoch, zaś całe rozgrywki 2008/09 zakończył z tytułem mistrzowskim. W następnym sezonie jako pierwszy menadżer w historii Włoch zdobył potrójną koronę, czyli wygrał ligę, krajowy puchar oraz Ligę Mistrzów. Stał się również trzecim menadżerem w historii futbolu, który dwukrotnie wygrał Ligę Mistrzów z dwoma różnymi zespołami. Wcześniej dokonali tego tylko Ernst Happel i Ottmar Hitzfeld.

28 maja 2010 roku, Mourinho objął drużynę Realu Madryt, podpisując z królewskimi 4-letni kontrakt, stając się jednocześnie najlepiej zarabiającym trenerem świata. 20 maja 2013, prezes Realu Madryt Florentino Pérez, ogłosił że Jose Mourinho odejdzie po sezonie 2012/2013.

3 czerwca 2013 podpisał 4-letni kontrakt z Chelsea. W sezonie 2013/2014 nie zdobył z klubem żadnego trofeum, mimo wysokich wygranych z takimi klubami jak Arsenal (6-0), Liverpool (2-0), czy Manchester United (3-1), zakonczył rozgrywki ligowe na 3 miejscu.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Szybko zrezygnował z kariery piłkarskiej i z zamiarem zgłębiania warsztatu trenerskiego wyjechał do Anglii. Po powrocie do kraju przez dwa sezony pracował jako asystent i trener młodzieży. Dobra znajomość języka angielskiego pozwoliła mu na rozpoczęcie współpracy z Bobby Robsonem, najpierw w Sportingu i później – z dużo większym powodzeniem – w FC Porto i FC Barcelona. Ich największe sukcesy z tego okresu to dwa tytuły mistrza Portugalii oraz po jednym Pucharze i Superpucharze tego kraju. W Barcelonie Mourinho już przy boku następcy Robsona Holendra Louisa van Gaala wywalczył także dwukrotnie mistrzostwo Hiszpanii.

União Leiria[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku objął posadę pierwszego trenera Benfiki, ale po miesiącu został wyrzucony po kłótni z prezesem. Do młodego szkoleniowca nie zrazili się jednak działacze União Leiria. W kwietniu 2001 roku zaproponowali mu pracę, która zakładała szeroką autonomię w podejmowaniu decyzji. Właśnie w Leirii Mourinho odniósł swój pierwszy sukces. Jose objął Leirie na 7. kolejek przed końcem sezonu, gdy zespół był 7. w tabeli. W tych meczach Mourinho uzyskał bilans 5-1-1 ostatecznie zajmując z drużyną 5. miejsce, najlepsze w historii tego klubu. Miejsce to dawało prawo gry w Pucharze UEFA. W połowie sezonu 2001-2002, gdy z Leirią zajmował 4. miejsce Mourinho przyjął ofertę FC Porto. Bez Mourinho drużyna nie grała już tak dobrze i ostatecznie zakończyła sezon na 7. pozycji.

FC Porto[edytuj | edytuj kod]

Niedługo później został szkoleniowcem FC Porto i w ciągu zaledwie dwóch lat z dotychczasowego lidera jedynie na krajowych boiskach, uczynił najlepszą drużynę Starego Kontynentu; zdobył z nią dwa najważniejsze trofea w europejskim futbolu – Puchar UEFA i Puchar Europy. W tamtej drużynie występowali m.in. bramkarz Vítor Baía oraz młodzi Ricardo Carvalho i Paulo Ferreira, których potem zabrał do Chelsea, oraz Brazylijczyk z portugalskim paszportem Deco, późniejszy lider drugiej linii Barcelony i reprezentacji Portugalii.

Chelsea F.C.[edytuj | edytuj kod]

Dla Mourinho praca ze „Smokami” okazała się trampoliną do klubu znacznie potężniejszego, zarówno pod względem ekonomicznym, jak i sportowym. 2 czerwca 2004 podpisał kontrakt z Chelsea Londyn, która rok wcześniej znalazła nowego finansowego mecenasa w osobie rosyjskiego miliardera Romana Abramowicza. Pierwszym sukcesem portugalskiego szkoleniowca było odzyskanie w 2005 roku, po pięćdziesięcioletniej przerwie, tytułu mistrza Anglii. Rok później powtórzył to osiągnięcie. Na arenie międzynarodowej podopieczni Mourinho, wśród których znajdowali się m.in. Frank Lampard, Petr Čech, Didier Drogba, czy sprowadzeni przez niego z Porto Ricardo Carvalho i Paulo Ferreira, dwukrotnie dotarli do półfinałów Ligi Mistrzów, gdzie za każdym razem ulegali Liverpoolowi. Szkoła Mourinho, nastawiona na zespołowość (trener nie sprowadzał uznanych piłkarzy, ale raczej mniej ogranych i nieznanych – vide Drogba – którzy dopiero w Chelsea awansowali do piłkarskiej elity) i prymat skuteczności nad efektownym stylem gry, stała się jedną z najsilniej oddziałujących metod szkoleniowych początku XXI wieku. Rozstanie szkoleniowca z londyńską drużyną nastąpiło 20 września 2007 roku; w nocy z 19 na 20 w siedzibie Chelsea zebrał się zarząd klubu, który po słabszym początku sezonu w lidze i Lidze Mistrzów (1:1 z Rosenborgiem Trondheim), zdecydował o rozwiązaniu kontraktu z Mourinho.

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

2 czerwca 2008 został trenerem Interu Mediolan. W ciągu dwóch lat pracy zdobył z nim dwa tytuły mistrza i jeden Puchar Włoch, a także doprowadził go do – pierwszego od 45 lat – zwycięstwa w Lidze Mistrzów i pierwszej w historii Włoch potrójnej korony. W finale Inter pokonał 2:0 Bayern Monachium, prowadzony wówczas przez Louisa van Gaala, z którym Mourinho współpracował w okresie pobytu w Barcelonie.

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

28 maja 2010 roku Inter Mediolan osiągnął porozumienie z Realem Madryt w sprawie przejścia Mourinho do tego klubu. 31 maja został oficjalnie zaprezentowany jako nowy szkoleniowiec Realu[3][4]. Podpisał czteroletni kontrakt. 29 sierpnia 2010 nastąpił jego debiut w Primera Division z którym jego Real Madryt zremisował bezbramkowo 0:0 z RCD Mallorca. 2 kwietnia 2011 porażka Realu 0:1 ze Sportingiem Gijón na Estadio Santiago Bernabéu zakończyła serię 150 meczów ligowych drużyn prowadzonych przez „The Special One” bez porażki na własnym stadionie, seria trwała od porażki 2:3 FC Porto 23 lutego 2002. Pierwsze trofeum z klubem z Madrytu zdobył 20 kwietnia 2011. Jego zespół pokonał po dogrywce w finale Copa del Rey FC Barcelonę po trafieniu Cristiano Ronaldo. Dzięki temu zwycięstwu Real zdobył Puchar Hiszpanii po 18 latach.

W 2011 roku Real odpadł z Ligi Mistrzów grając w półfinale z FC Barceloną, Mourinho stał się jednak pierwszym trenerem który doprowadził cztery różne kluby do półfinału tych rozgrywek. Sezon 2011/2012 prowadzeni przez niego „Królewscy” zdobyli pierwsze od czterech sezonów mistrzostwo Hiszpanii i jako pierwszy klub w Hiszpanii zakończyli sezon ze 100 punktami w tabeli (bilans meczowy 32-4-2), rekordem 32 zwycięstw w sezonie, w tym 16 zwycięstw na wyjeździe. Ze 121 bramkami zdobytymi w lidze klub poprawił rekord bramek zdobytych w sezonie (poprzedni to 107 goli ustanowiony w sezonie 1989/90 przez Królewskich), 51 goli zdobytych na wyjeździe oraz najlepszy bilans bramkowy (+89). We wszystkich rozgrywkach Real strzelił 172 gole, dzięki czemu poprawił klubowy rekord (158 bramek w sezonie 1959/60). W Lidze Mistrzów Real dotarł do półfinału gdzie po konkursie jedenastek uległ Bayernowi Monachium.

29 sierpnia 2012 roku zdobył z Realem Madryt Superpuchar Hiszpanii, w dwumeczu z Barceloną w spotkaniu na wyjedzie przegrał 3:2, ale wynik odrobił na swoim terenie wygrywając 2:1. Początek sezonu 2012/2013 był najgorszy w karierze Mourinho, klub zdobył 4 punkty w 4 meczach. Utrata 8 punktów okazała się nie do odrobienia, Real do 26. kolejki zajmował trzecie miejsca, by sezon skończyć jako wicemistrz, za FC Barceloną. Słabą postawę w lidze klub bilansował występami w El Clásico, w półfinale Pucharu Króla 30 stycznia 2013 Real zremisował 1:1, ale w rewanżu 26 lutego w Barcelonie wygrał pewnie 1:3. Po zwycięstwie 2:1 nad Barceloną w lidze Los Blancos utrzymali serię pięciu kolejnych meczów z Barçą bez porażki. Celem priorytetowym zespołu na sezon miało było wywalczenie "La Décimy", czyli dziesiątego Pucharu Europy. W fazie grupowej Ligi Mistrzów 2012/2013 Real zdobył tylko punkt w meczach z Mistrzem Niemiec - BVB i awansował z drugiego miejsca. W rezultacie w 1/8 finału Real został wylosowany w parze z Manchesterem United. Po wyrównanym spotkaniu u siebie 13 lutego 2013 Los Blancos zremisowali 1:1, w rewanżu 5 marca na wyjeździe Real przegrywał w drugiej połowie 1:0 po samobójczym trafieniu Sergio Ramosa, ale Królewscy zdołali odrobić wynik golami w 66. i 69. minucie, kończąc dwumecz wynikiem 3:2. Po wyeliminowaniu Galatasaray w ćwierćfinale, Mourinho został drugim po sir Alexie Ferguson trenerem, który dotarł siedem razy do półfinału tych rozgrywek. Po losowaniu półfinałowych par drużyna ponownie trafiła na Borussię. W pierwszym meczu w Dortmundzie do przerwy drużyna Mou remisowała 1:1. Druga połowa była najgorszym europejskim występem w karierze Mourinho, Real przegrał 4:1, a wszystkie bramki dla gospodarzy zdobył Robert Lewandowski. W rewanżu 24 kwietnia, po niewykorzystaniu trzech sytuacji na początku spotkania, drużyna zdobyła pierwszego kontaktowego gola dopiero w 82. minucie, a drugiego sześć minut później. Zwycięstwo 2:0 nie wystarczyło do "Remontady", czyli odrobienie strat z pierwszego spotkania, Real odpadł po półfinale trzeci rok z rzędu. 17 maja 2013 Real rozegrał na Bernabeu derbowe spotkanie z Atlético Madryt w finale Pucharu Króla. Po golu Cristiano Ronaldo w 13. minucie, Atlético wyrównało w 35. minucie, Real jeszcze trzy razy trafił w słupek, ale gola już nie strzelił. W 75. minucie za dyskusje sędzia wyrzucił Mourinho do szatni. Atlético zdobyło dający zwycięstwo gol na 2:1 w dogrywce, a Real dokończył mecz w osłabieniu po czerwonej kartce Ronaldo. Zdaniem Mourinho był to najsłabszy sezon w jego karierze, zakończony zdobyciem jednego "małego" superpucharu[5].

Powrót do Chelsea[edytuj | edytuj kod]

Latem 2013 roku po sześciu latach powrócił do Chelsea F.C., podpisując z londyńskim klubem czteroletni kontrakt. Włodarze klubu ucieszyli się z jego decyzji. Na pierwszej oficjalnej konferencji prasowej nazwał siebie "The Happy One" : Jestem The Happy One. Czas upływa. Czuję się jakby to miało miejsce kilka dni temu, a jednak po raz pierwszy przyjechałem tu dziewięć lat temu. Od tego momentu wydarzyło się wiele w moim życiu zawodowym. Jeśli chodzi o moją pracę, która jest pasją, to nic się nie zmieniło, mam to samo serce i przeżywam te same emocje, jednak prywatnie jestem inną osobą. Jestem bardzo spokojny i zrelaksowany - powiedział Portugalczyk[6].

30 sierpnia 2013 Chelsea jako zwycięzca Ligi Europy zmierzyło się z triumfatorem Ligi Mistrzów, prowadzonym przez nowego trenera Pepa Gueardiolę Bayernem Monachium, w meczu o Superpuchar UEFA. W regulaminowym czasie utrzymał się remis 1:1, w dogrywce Chelsea prowadziło, by w ostatnich sekundach stracić bramkę na 2:2. Gole dla Chelsea strzelili Fernando Torres i Eden Hazard. Przy stanie 5:4 w serii rzutów karnych strzał Romelu Lukaku obronił Manuel Neuer. Kilka dni później Lukaku został wypożyczony do Evertonu[7]. The Blues od 25. do 31. kolejki byli liderami tabeli, po drodze odnosząc na swoim terenie wygrane z trudnymi przeciwnikami, w tym 2:1 z Manchesterem, 2:1 z Liverpoolem, 3:1 z Manchesterem United, 4:0 z Tottenhamem, 6:0 z Arsenalem i 1:0 z Evertonem. W meczach wyjazdowych z tymi drużynami padły remisy, z wyjątkiem porażki 1:0 z Evertonem i wygranej 0:1 z The Citizens. Po porażkach 1:0 z Aston Villą i 1:0 Crystal Palace w marcu i kwietniu 2014 liderem został Liverpool. 19 kwietnia 2014 Chelsea przegrało z walczącym o utrzymanie Sunderlandem 1:2 na Stamford Bridge, kończąc serię 77 meczów ligowych bez porażki u siebie pod wodzą Mourinho i na 3 kolejki przed końcem powiększyło stratę do lidera do 5 punktów[8] Mourinho pogratulował Czarnym Kotom, a za swoje sarkastyczne komentarze pod adresem sędziego Mike'a Deana, który podyktował decydującego karnego dla Sunderlandu, zapłacił 10 000 GBP kary, była to trzecia w sezonie kara nałożona przez FA, dwie poprzednie wynosiły 8 000 GBP[9]. 27 kwietnia 2014 Chelsea pokonało na Anfield 0:2 prowadzący w tabeli Liverpool, zwycięstwo nie dające The Blues większych nadziei na mistrzostwo było kluczowe dla zdobycia tytułu przez Manchester City[10]. Z Pucharu Anglii Chelsea zostało wyeliminowane przez Manchester City, a z Pucharu Ligi przez Sunderland. 2 kwietnia 2014 Chelsea przegrało 3:1 w ćwierćfinale Ligi Mistrzów z PSG, ale zdołało odrobić dwa gole w rewanżu 8 kwietnia i awansować dzięki bramce na wyjeździe. W półfinale z Atlético Madryt, które wcześniej wyeliminowało Barcelonę, w pierwszym spotkaniu 22 kwietnia w Hiszpanii padł remis 0:0. 30 kwietnia na Stamford Bridge Chelsea zdołało objąc prowadzenie po bramce Torresa, ale po serii błędów przegrało aż 1:3.[11] Klub skończył sezon bez trofeum, na trzecim miejscu w lidze - po raz ostatni Mourinho zajął taką pozycję w lidze z Porto w 2002 roku. Paradoksalnie Mou nie uznał sezonu za wielkie rozczarowanie, bo jego głównym celem była budowa nowego zespołu, porównywalnego z Chelsea z poprzedniej dekady[12].

Skumulowana sprzedaż Davida Luiza do PSG, Romelu Lukaku do Evertonu i Demby Ba do BeşiktaşuK przyniosła klubowi ponad 80 mln GBP, dzięki czemu klub mógł dokonać koniecznych wzmocnień bez łamania finansowych zasad finansowego fair play (FFP) UEFA. Mourinho pożegnał wszystkich napastników z poprzedniego sezonu, nie przedłużono kontraktu z Samuelem Eto'o, a Fernando Torresa do końca kontraktu w 2016 wypożyczono do AC Milanu. Ich miejsce w ataku zajęli Diego Costa z Atléticu Madryt, Didier Drogba sprowadzony za darmo z Galatasaray SK oraz Loïc Rémy odkupiony od Queens Park Rangers. Z Atlético przyszedł także lewy obrońca Filipe Luís i wypożyczony na 3 lata Thibaut Courtois, który został pierwszym bramkarzem, a z Barcelony sprowadzono Cesca Fàbregasa, za którego klub musiał zapłacić także Arsenalowi. Odeszło dwóch weteranów Niebieskich, którzy pracowali z Mourinho po przyjściu z Porto, Frank Lampard i Ashley Cole.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Stan na 29 listopada 2014. (po meczu z Liverpoolem)

Klub Kraj Od Do Ogółem
M Z R P Win %
SL Benfica Portugalia 2000 2000 11 6 3 2 54,55%
União Leiria Portugalia 2001 2002 20 11 5 4 55%
FC Porto Portugalia 2002 2004 127 88 24 15 69,29%
Chelsea FC Anglia 2004 2007 185 131 36 18 70,81%
Inter Mediolan Włochy 2008 2010 108 67 26 15 62,04%
Real Madryt Hiszpania 2010 2013 178 128 28 22 71,91%
Chelsea FC Anglia 2013 nadal 77 50 15 12 64,94%
Łącznie 706 481 137 88 68,13%

Nie są brane pod uwagę mecze towarzyskie.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

União Leiria[edytuj | edytuj kod]

FC Porto[edytuj | edytuj kod]

Chelsea F.C.[edytuj | edytuj kod]

Inter Mediolan[edytuj | edytuj kod]

Real Madryt[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i wyróżnienia specjalne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Ladislau Bölöni
Zdobywca Pucharu Portugalii
2003
Następca
José Antonio Camacho
Poprzednik
Şenol Güneş
Trener roku według UEFA
2003–2005
Następca
Frank Rijkaard
Poprzednik
Bert van Marwijk
Zdobywca Pucharu UEFA
2003
Następca
Rafael Benítez
Poprzednik
Carlo Ancelotti
Zwycięzca Ligi Mistrzów
2004
Następca
Rafael Benítez
Poprzednik
Rafael Benítez
Zdobywca Pucharu Anglii
2007
Następca
Harry Redknapp
Poprzednik
Josep Guardiola
Zwycięzca Ligi Mistrzów
2010
Następca
Josep Guardiola