Martina Hingis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Martina Hingis
Martina Hingis
Państwo  Szwajcaria
Miejsce zamieszkania Trübbach
Data i miejsce urodzenia 30 września 1980
Koszyce
Wzrost 170 cm
Masa ciała 59 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 14 października 1994
Zakończenie kariery 1 listopada 2007
wznowiona: 27 lipca 2013
Trener Melanie Molitor
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 43 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (31 marca 1997)
Australian Open W (1997–1999)
Roland Garros F (1997, 1999)
Wimbledon W (1997)
US Open W (1997)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 40 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (8 czerwca 1998)
Australian Open W (1997–1999, 2002)
Roland Garros W (1998, 2000)
Wimbledon W (1996, 1998)
US Open W (1998)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Martina Hingis (ur. 30 września 1980 w Koszycach) – szwajcarska tenisistka pochodzenia słowackiego, zwyciężczyni pięciu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, dziewięciu w grze podwójnej i jednego w grze mieszanej, członkini Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Hingis jest jedną z pięciu tenisistek w erze open, które liderowały jednocześnie w rankingach gry singlowej i deblowej, i najmłodszą w historii liderką rankingu tenisistek. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Jest najmłodszą w erze open triumfatorką wielkoszlemowego Wimbledonu. Zdobyła Puchar Hopmana w parze z Rogerem Federerem.

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Martina Hingis jest tenisistką praworęczną z oburęcznym backhandem. Znana była z wykorzystywania na korcie swoich umiejętności taktycznych i technicznych, co wyróżniało ją spośród agresywnie grających rywalek. Jej atutem była umiejętność przewidywania, znakomicie ustawiała się na korcie, dysponowała precyzją zagrań i dobrym wolejem. Brakowało jej jednak siły fizycznej, która wkrótce stała się decydującym argumentem w tenisie kobiecym. Jednym z jej charakterystycznych zagrań był skrót, którym przerywała długie wymiany, wyprowadzając rywalkę z rytmu gry. Często po krótszej piłce kończyła punkt uderzeniem wolejowym. Jej najsilniejszym uderzeniem był oburęczny bekhend po linii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Martina Hingis urodziła się w Koszycach na terenie Czechosłowacji (dzisiejsza Słowacja) jako Martina Hingisová (zgodnie ze słowacką pisownią nazwisk żeńskich). Jej rodzice to Melanie Molitor, która była klasyfikowana na dziesiątym miejscu rankingu tenisistek czechosłowackich oraz Karol Hingis, tenisista i trener tenisa, związany zawodowo z klubami tenisowymi. Córka Hingisów, która z założenia miała zostać wybitną tenisistką, otrzymała imię na cześć słynnej czechosłowackiej, a później amerykańskiej tenisistki, Martiny Navrátilovej. Początkowo trenowała jednak narciarstwo alpejskie.

Kiedy miała cztery lata, jej rodzice rozwiedli się. Razem z matką i dziadkiem przeprowadziła się do Rožnova. Tam Hingis zaczęła regularnie zajmować się tenisem i uczęszczała do miejscowego klubu. W wieku czterech lat wystąpiła w pierwszym turnieju. W 1987 jej matka wyszła za mąż za szwajcarskiego informatyka, Andreasa Zogga i przeprowadziła się do miejscowości Trübbach.

Przebieg kariery tenisowej[edytuj | edytuj kod]

Występy juniorskie[edytuj | edytuj kod]

Martina Hingis zaczęła grać w tenisa w wieku dwóch lat, pod okiem swojej matki, a później trenerki, Melanie Molitor. W 1993 zadebiutowała w juniorskich rozgrywkach Międzynarodowej Federacji Tenisowej, odpadając w pierwszej rundzie Halowych Międzynarodowych Mistrzostw Czech z Lenką Nemeckovą. Wkrótce osiągnęła półfinał we Florencji oraz finał w Santa Croce. W maju zdobyła juniorskie mistrzostwo Roland Garros po finale z Laurence Courtois 7:5, 7:5. Na kortach Wimbledonu została wyeliminowana w półfinale. W 1994 obroniła tytuł z Paryża, a także wygrała w grze podwójnej (w parze z Henrietą Nagyovą). Miesiąc później wygrała Mistrzostwa Europy w Szwajcarii. Występy juniorskie zakończyła finałem US Open, w którym uległa Meilen Tu.

1994-1995[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1994 roku po raz pierwszy wystąpiła w turnieju z cyklu WTA Tour. Miało to miejsce w Zurychu, po pokonaniu Patty Fendick, przegrała w drugiej rundzie. W Filderstadt i Essen, gdzie wygrała z Sabine Hack i Heleną Sukovą odpadała w 1/4 finału. W październiku otrzymała licencję profesjonalnej tenisistki.

W styczniu 1995 zadebiutowała w turnieju wielkoszlemowym Australian Open na kortach Melbourne Park. W pierwszym meczu pokonała Jolene Watanabe, ale odpadła w kolejnej rundzie. W lutym znalazła się w ćwierćfinale halowych rozgrywek w Paryżu, gdzie wyeliminowała Katerinę Maleewą i Julie Halard-Decugis, a nie sprostała dopiero Steffi Graf. W Hamburgu pokonała: Janę Novotną, Judith Wiesner, Anke Huber, by w finale ulec Conchicie Martínez. W kolejnych turniejach przegrywała w pierwszych lub drugich rundach, przegrywając z zawodniczkami z czołowej dziesiątki rankingu.

W tym samym roku, w Hamburgu, partnerując Gigi Fernández, odniosła pierwsze turniejowe zwycięstwo w grze podwójnej. W sierpniu, grając z Ivą Majoli, doszła do finału Canadian Open oraz do trzeciej rundy US Open.

1996[edytuj | edytuj kod]

Gdy rozpoczynała sezon, sklasyfikowana była na dziewiętnastym miejscu rankingu WTA. Na Australian Open 1996 doszła do ćwierćfinału, gdzie została pokonana przez Amandzie Coetzer. Tydzień później w pierwszej rundzie turnieju w Tokio pokonała Gabrielę Sabatini, zaś jednej czwartej uległa swojej deblowej partnerce, Majoli. W maju doszła do finału zawodów w Rzymie, wygrywając po drodze ze Steffi Graf wynikiem 2:6, 6:2, 6:3. Kilka kolejnych występów w wykonaniu Szwajcarki było mniej udanych. Niemiecka liderka klasyfikacji światowej zrewanżowała się na swoich koronnych kortach Wimbledonu. W sierpniu Hingis zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Atlancie, gdzie w drugiej rundzie przegrała z Ai Sugiyamą 4:6, 4:6. W pierwszej wygrała z Joelle Schad 6:0, 6:1. Miesiąc później po raz pierwszy doszła do półfinału Wielkiego Szlema, po przegranej w tej fazie z Graf podczas US Open 1996.

Pierwszy profesjonalny tytuł singlowy Hingis zdobyła w wieku szesnastu lat na halowej nawierzchni w Filderstadt. W finale pokonała Anke Huber 6:2, 3:6, 6:3. Wcześniej wyeliminowała Arantxę Sánchez Vicario i Lindsay Davenport. Tydzień później doszła do finału w Zurychu, lecz przegrała z Janą Novotną. Zdobyła także tytuł w Oakland, wygrywając z Monicą Seles. Zadebiutowała również w turnieju Mistrzyń, w którym zagrała w finale, po pięciosetowym boju, przegrała Steffi Graf. Wówczas była już numerem siedem w rankingu WTA.

W grze podwójnej sezon rozpoczęła na 68. pozycji w rankingu. Podczas imprezy Wielkiego Szlema w Melbourne, w parze z Ivą Majoli, przegrały w pierwszej rundzie z deblem Miho Saehi/Yuka Yoshida. W lutym i w marcu, grając z różnymi partnerkami, odpadała w pierwszych rundach. W trzech turniejach na ziemi – Hamburgu, Rzymie i Berlinie – przegrywała w finale. W tych dwóch pierwszych grała z Gigi Fernández, zaś w ostatnim z wymienionych z Heleną Sukovą, z którą grała do końca sezonu. W lipcu, podczas Wimbledonu, Hingis zdobyła pierwsze mistrzostwo wielkoszlemowe. W ćwierćfinałach pokonały rozstawione z "jedynką" Sánchez Vicario i Novotną. Awansowała też do 1/2 finału US Open, finału w Filderstadt i wygrały w Zurychu. W sierpniu startowała w letnich igrzyskach olimpijskich, razem z Patty Schnyder. Szwajcarki przegrały w ćwierćfinale z parą reprezentującą Holandię Manon Bollegraf i Brendą Schultz-McCarthy 4:6, 3:6. W Masters, wraz z Sukovą, odpadły w pierwszym meczu.

1997-1998[edytuj | edytuj kod]

Hingis awansowała na czwarte miejsce w klasyfikacji indywidualnej rankingu WTA. Sezon 1997 rozpoczęła triumfem w Sydney, gdzie nigdy nie odnosiła dobrych wyników. Dwa tygodnie później była już mistrzynią Australian Open po mało wymagającym finale z Mary Pierce. Serię wspaniałych zwycięstw (która dała jej cztery kolejne tytuły) przerwała Chorwatka Majoli w finale French Open. Na Wimbledonie Szwajcarka znów okazała się niepokonana. Powróciła w Stanford i San Diego, uległa dopiero Davenport w trzeciej rundzie w Los Angeles. Została triumfatorką US Open, kompletując tym samym cztery finały Wielkiego Szlema w jednym roku kalendarzowym. Awansowała do Masters, ale przegrała w ćwierćfinale. Przez cały sezon została pokonana tylko w pięciu spotkaniach, wygrywając przy tym siedemdziesiąt pięć. Po turnieju w Miami, gdzie została mistrzynią, została nową liderką klasyfikacji indywidualnej (31 marca).

Pochodząca z Czechosłowacji Szwajcarka stała się gwiazdą światowych kortów, a swoją dominację potwierdziła niezwykłymi wyczynami deblowymi. Na koniec roku 1997 osiągnęła w tej konkurencji dokładnie taki sam bilans, jak w rozgrywkach singlowych – siedemdziesiąt pięć zwycięstw i pięć porażek. Na początek wygrała Australian Open razem z Natallą Zwierawą, tracąc po drodze tylko jednego seta. Występowała z różnymi partnerkami. W Tokio z Fernandez doszła do finału, ale zwyciężyła w Paryżu z Novotną. Zdobyła tytuł w Hilton Head i była w półfinale Roland Garros. Odpadła w ćwierćfinale Wimbledonu, a razem z Sánchez Vicario awansowała do najlepszej czwórki US Open. W rozgrywkach halowych okazała się najlepsza w Lipsku, Filderstadt i Zurychu, zapewniając sobie udział w Masters. Hiszpanka i Szwajcarka przegrały pierwsze spotkanie w Nowym Jorku.

Niespodziewanie odpadła już w pierwszym meczu w sezonie 1998 z Venus Williams w Sydney. Wkrótce jednak udało się jej obronić mistrzostwo Australian Open. W Tokio pokonana w finale, triumfowała w Indian Wells – w decydującym meczu z Lindsay Davenport. Starsza z sióstr Williams wyeliminowała ją również w półfinale w Miami. Na etapie ćwierćfinałów Hingis ograła jej siostrę, Serenę. Tenisistka ponownie okazała się niepokonana w Hamburgu, a potem również w Rzymie. W międzynarodowych mistrzostwach Francji znalazła się w półfinale, gdzie przegrała 3:6, 2:6 z Monicą Seles. Na tym samym etapie zakończyła starania o trofeum wimbledońskie. Nie dodała do swojego konta ani jednego tytułu w US Open Series, ale w najważniejszym z turniejów, czyli US Open, doszła do finału, pokonana przez Lindsay Davenport. Niepowodzenia w sezonie halowym i utratę fotela liderki rankingu na rzecz wspomnianej Amerykanki powetowała sobie pierwszym w karierze triumfem w Masters. W finale wygrała z Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2. W sumie w osiemnastu startach aż siedemnaście razy osiągnęła przynajmniej ćwierćfinał.

Hingis przejęła kontrolę również nad konkurencją deblową. W 1998 roku zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. Uczyniła to jako czwarta kobieta w historii (wcześniej Maria Bueno w 1960 oraz Martina Navrátilová i Pam Shriver w 1984). W Melbourne partnerowała jej Mirjana Lučić, a w Paryżu, Londynie i Nowym Jorku Jana Novotná. 8 czerwca 1998 została liderką klasyfikacji deblowej i jedną z pięciu tenisistek w historii, które przewodziły jednocześnie w obydwu rankingach WTA. Szwajcarka wzięła udział w turnieju kończącym sezon, ale razem z Novotną zostały pokonane w ćwierćfinale przez Yayuk Basuki i Caroline Vis.

1999[edytuj | edytuj kod]

Turniej w Kalkucie, 2006

Mistrzostwo w Chase Championships nie pozwoliło Hingis powrócić na pierwsze miejsce w klasyfikacji. W styczniu po raz trzeci z rzędu wygrała Australian Open, tym razem eliminując w finale nierozstawioną Amélie Mauresmo. Najlepszą tenisistką świata została ponownie dopiero, gdy triumfowała w Tokio. Po serii mniej udanych występów zwyciężyła w Hilton Head oraz w Berlinie. W czerwcu awansowała do finału Roland Garros[1]. Był to jedyny turniej wielkoszlemowy, którego jeszcze nie wygrała. Nie udało się jej to i tym razem. Szwajcarka przegrała ze Steffi Graf po dramatycznym meczu, który został uznany w głosowaniu kibiców za najlepszy pojedynek w trzydziestoletniej historii organizacji tenisistek zawodowych WTA. Mecz ten, w którym Hingis serwowała na wygranie turnieju przy 5:4 w drugim secie, załamał ją psychicznie – złościła się na korcie, próbowała serwować od dołu (co jest bardzo źle przyjmowane przez widzów), wreszcie popłakała się – popadła w konflikt z matką-trenerką. Zawodniczka z Koszyc podczas konferencji prasowej po przegranym meczu pierwszej rundy Wimbledonu zapytana, dlaczego odrzuciła propozycję gry deblowej u boku Jany Novotnej obraziła ją, mówiąc: "ona jest za stara i powolna"[2].

Do dobrej gry powróciła w San Diego, by później osiągnąć ostatni wielkoszlemowy finał na obiektach USTA National Tennis Center w Nowym Jorku. Wygrała zawody w Filderstadt, ale już do końca sezonu nie potrafiła odeprzeć ataków coraz lepiej grających tenisistek amerykańskich. W pozostałych imprezach przegrywała z trio Davenport, Williams, Williams.

Szwajcarka rzadziej występowała w grze podwójnej, ale za to była bardzo skuteczna. Nawiązała współpracę z młodą Rosjanką, Anną Kurnikową, tworząc z nią jeden z najlepszych debli kobiecych w historii. Wspólnie wygrały Australian Open i były w finale Roland Garros. W pozostałych zawodach wielkoszlemowych Szwajcarka nie wystartowała. W sumie Hingis przegrała tylko trzy mecze deblowe, a na koniec roku razem z Kurnikową zostały mistrzyniami Chase Championships w Nowym Jorku.

2000[edytuj | edytuj kod]

Celem Hingis w sezonie 2000 stało się utrzymanie pozycji numer jeden w klasyfikacji indywidualnej. Tymczasem w Melbourne doszło do sensacji, bowiem po raz pierwszy od 1996 roku w Australian Open nie triumfowała Szwajcarka. W finale uległa Lindsay Davenport w dwóch setach. Po zwycięstwach w Tokio i Scottsdale trafiła na Amerykankę w finale w Indian Wells i została pokonana – w ostatnim secie do zera. Zrewanżowała się dwa tygodnie później w finale w Miami. Doszła do półfinału French Open i ćwierćfinału Wimbledonu. Coraz częściej przegrywała z siostrami Williams, także w jednej drugiej finału US Open. Na nawierzchni dywanowej wygrała trzy turnieje, by potwierdzić swoją dominację w Chase Championships. W decydującej rozgrywce ograła Monicę Seles.

Z tą właśnie Amerykanką Szwajcarka próbowała sił w grze deblowej, jednak początkowe niepowodzenia w Australii zakończyły ich współpracę. Hingis ponownie zaczęła grać z Kurnikową, z którą wygrała turniej w Moskwie. Tenisistka traciła definitywnie dominację w grze podwójnej, a na pozycję liderek wysunęły się siostry Williams, Lisa Raymond i Rennae Stubbs oraz Cara Black i Jelena Lichowcewa.

2001-2005[edytuj | edytuj kod]

Martina Hingis podczas Miami Masters 2007

Po triumfie w Pucharze Hopmana razem z Rogerem Federerem w 2001 roku zwyciężyła w zawodach w Sydney i po raz piąty z rzędu doszła do finału Australian Open. Tam uległa Jennifer Capriati 4:6, 3:6. W dalszej części sezonu odnotowywała bardzo dobre rezultaty (najgorszy to ćwierćfinał w Amelia Island!), ale w czerwcu przytrafiła się jej porażka w meczu otwarcia na Wimbledonie z Virginią Ruano Pascual. W US Open doszła do półfinału, ale nie wygrała już żadnego turnieju WTA. Wreszcie w ostatnim starcie w roku odniosła kontuzję i skreczowała przeciwko Lindsay Davenport. Szwajcarka przeszła operację prawej kostki, a porażka kosztowała ją spadek na czwarte miejsce w rankingu WTA.

W styczniu 2002 już po raz szósty z rzędu znalazła się w finale mistrzostw Australii, znów pokonana przez Capriati, która obroniła cztery piłki meczowe! Jednocześnie Hingis triumfowała w grze podwójnej z Anną Kurnikową. W maju ponownie operowano jej kostkę, tym razem lewą, co sprawiło, że nie grała przez znaczną część sezonu. W październiku przegrała w drugiej rundzie w Filderstadt z Jeleną Diemientjewą. Nie doszło do planowanego wznowienia startów na wiosnę 2003 i Hingis ogłosiła, że kończy karierę tenisową[3]. Miała wówczas dwadzieścia trzy lata.

Wówczas urodzona w Koszycach Szwajcarka miała na koncie czterdzieści tytułów indywidualnych (w tym pięć wielkoszlemowych) i trzydzieści sześć deblowych. Liderowała rozgrywkom kobiecym przez dwieście dziewięć tygodni, co dawało jej czwarty rezultat w historii (za Steffi Graf, Martiną Navrátilovą i Chris Evert).

Hingis zajmowała się działalnością charytatywną i taki też był cel jej występu w pokazowej imprezie tenisowej w Pattaya w 2005 roku. Ponadto okazjonalnie komentowała rozgrywki tenisowe oraz poświęcała się jeździe konnej.

Pomimo niepowodzenia w Tajlandii – odpadła w pierwszej rundzie z Marlene Weingärtner – 29 listopada 2005 roku ogłosiła, że wznawia zawodową karierę[4].

2006-2007[edytuj | edytuj kod]

Martina Hingis

Powróciła do rywalizacji w styczniu 2006 w Gold Coast, osiągając tam półfinał. Kilka tygodni później zagrała w pierwszym od czterech lat turnieju wielkoszlemowym w Melbourne. Tam doszła do ćwierćfinału, ulegając Kim Clijsters. Po zakończeniu rozgrywek w Australii wystartowała w Tokio i tam była w finale, pokonana przez Jelenę Diemientjewą. W marcu osiągnęła półfinały ważnych imprez w Ad-Dausze i Indian Wells. Pierwszy turniejowy triumf po wznowieniu kariery osiągnęła na kortach ziemnych w Rzymie, gdzie w decydującym pojedynku ograła Dinarę Safinę 6:2, 7:5.

Na Roland Garros wyeliminowana w ćwierćfinale, ponownie przez Clijsters; wystartowała dopiero w Wimbledonie, gdzie odpadła już w trzeciej rundzie. W sierpniu znalazła się w finale w Montrealu, ale z nowojorskim Flushing Meadows pożegnała się po dwóch meczach. Pod koniec września udała się do Kalkuty, gdzie jako najwyżej rozstawiona triumfowała bez straty seta. Awansowała na siódme miejsce w rankingu WTA i zakwalifikowała się do Sony Ericsson Championships. Tam przegrała dwa mecze grupowe i tym samym nie zdołała przedostać się do półfinałów, zajmując w gronie czterech tenisistek trzecie miejsce.

W styczniu 2007 doszła do finału w Gold Coast oraz jednej czwartej finału Australian Open. Na początku lutego wygrała turniej Toray Pan Pacific Open w Tokio, eliminując w półfinale broniącą tytułu Diemientjewą. W kwietniu w Miami odniosła sensacyjną porażkę z Agnieszką Radwańską w trzeciej rundzie. Z powodu kontuzji wycofała się z wielkoszlemowego French Open. Na Wimbledonie uległa Laurze Granville i po tym występie zrobiła dłuższą przerwę w startach. Wystąpiła w kilku imprezach z cyklu US Open Series, ale w wielkoszlemowym US Open została wyeliminowana w trzecim spotkaniu przez Wiktoryję Azarankę. W październiku wzięła udział w zawodach w Pekinie. W drugiej rundzie uległa Peng Shuai 5:7, 1:6.

2013[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2013 roku poinformowała, że zamierza wziąć udział w turnieju rangi WTA Premier w Carlsbadzie[5][6]. Szwajcarka otrzymała dziką kartę do zawodów deblowych, w których jej partnerką miała być Daniela Hantuchová[6][7]. Para osiągnęła ćwierćfinał. W turniejach WTA Premier 5 w Toronto i Cincinnati zawodniczki awansowały do drugiej rundy.

Pod koniec sierpnia tenisistka brała udział w zawodach wielkoszlemowych w Nowym Jorku. W grze podwójnej, do której razem z Hantuchovą otrzymały dziką kartę, przegrała w swoim pierwszym meczu z najwyżej zostawionym deblem. W grze mieszanej Szwajcarce towarzyszył Mahesh Bhupathi. Mikst odpadł w pierwszej rundzie.

2014[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2014 roku Hingis zajęła drugie miejsce w turnieju legend kobiet podczas Australian Open. W zawodach rangi WTA Premier Mandatory w Indian Wells grała razem z Sabine Lisicki. Para nie zdołała wygrać meczu. W Miami debel awansował do finału, w którym wygrał 4:6, 6:4, 10–5 z rozstawionymi z numerem drugim Jekatieriną Makarową i Jeleną Wiesniną.

Starty reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Puchar Federacji[edytuj | edytuj kod]

Hingis reprezentowała Szwajcarię w rozgrywkach o Puchar Federacji w latach 1995-1998[8]. Zadebiutowała w strefie euroafrykańskiej w konfrontacji z Łotyszkami. Odniosła wówczas cenne zwycięstwo singlowe nad Larysą Sawczenko i był to jedyny wygrany mecz z ekipą ze wschodniej Europy. Szwajcarki pokonały w kolejnym meczu grupowym Finki, a następnie uległy 1:2 Białorusinkom. Przegrała tam z Natallą Zwierawą.

W 1996 roku Szwajcaria awansowała z etapu kontynentalnego do drugiej grupy światowej. Zawodniczki z tego kraju ograły Jugosławię, Gruzję, Chorwację, Węgry i Rosję. Hingis zdobyła punkty w pojedynkach z Ivą Majoli, Jeleną Lichowcewą i Andreą Temesvári. W 1997 uczestniczyła w konfrontacjach o przejście do grupy światowej. Pokonała między innymi Florencię Labat i Karinę Habšudovą.

W 1998 Hingis wraz z koleżankami reprezentacyjnymi awansowała do finału grupy światowej. W ćwierćfinałach triumfowała nad Janą Novotną, w półfinałach nad Amélie Mauresmo i Julie Halard-Decugis. W finale samotnie zdobywała punkty dla drużyny, pokonując Conchitę Martínez i Arantxę Sánchez. To okazało się za mało, Szwajcarki przegrały 2:3.

W sumie w ciągu czterech lat występów w Pucharze Federacji Hingis wygrała dwadzieścia sześć pojedynków, a przegrała zaledwie cztery. Najlepszy bilans – 9:0 – ma na kortach dywanowych, halowych.

Puchar Hopmana[edytuj | edytuj kod]

W rozgrywkach o Puchar Hopmana zadebiutowała w 1996 roku. Partnerowała Marcowi Rossetowi. Hingis wygrała wszystkie spotkania singlowe (przeciwko Nicole Bradtke, Brendzie Schultz, Anke Huber i Ivie Majoli). W finale jednak razem z Rossetem musieli skreczować przy stanie 5:5 w trzecim secie, zapewniając tym samym mistrzostwo Chorwatom, Majoli i Ivaniševićiowi.

W tym samym składzie w roku 1997 Hingis i Rosset zajęli drugie miejsce w swojej grupie i nie zdołali awansować do decydującej rozgrywki. Szwajcarka pokonała Irinę Spîrleę, Amandę Coetzer i Petrę Bangerow. W 1999 liderce rankingu partnerował Ivo Heuberger. Duet ze Szwajcarii zakończył rywalizację jako trzeci w swojej grupie.

W 2001 tenisistka pojechała do Perth razem z Rogerem Federerem. Dwaj mistrzowie tenisa podbili australijskie miasto, zwyciężając większość spotkań i odnosząc dwie porażki. W finale zmierzyli się z Amerykanami, których pokonali 2:1 i zdobyli Puchar Hopmana. Był to jednocześnie ostatni start Hingis w nieoficjalnych mistrzostwach świata par mieszanych.

Skandal dopingowy[edytuj | edytuj kod]

Podczas konferencji prasowej 1 listopada 2007 w Zurychu ogłosiła, że definitywnie kończy karierę sportową. Powodem decyzji były zarzuty, że podczas turnieju wimbledońskiego w jej organizmie wykryto kokainę[9][10][11][12], a także niekończące się kontuzje. 4 stycznia 2008 Międzynarodowa Federacji Tenisowa ogłosiła dwuletnią dyskwalifikację[13][14][15] tenisistki za stosowanie niedozwolonych środków podczas wielkoszlemowego Wimbledonu. Ponadto na Hingis została nałożona kara finansowa – równowartość jej nagrody pieniężnej z tego turnieju. Decyzja Międzynarodowej Federacji Tenisowej pozostaje kontrowersyjna, gdyż pomimo iż próbka A i B potwierdziły obecność w organizmie Hingis narkotyków, to badania DNA wykluczają taką możliwość.

Rekordy i podsumowanie kariery[edytuj | edytuj kod]

W trakcie trzynastu lat profesjonalnej kariery Hingis wygrała czterdzieści trzy turnieje w grze pojedynczej, trzydzieści siedem w grze podwójnej i jeden w grze mieszanej. 31 marca 1997 objęła prowadzenie w światowej klasyfikacji WTA i została najmłodszą w historii jej liderką. Miejsce pierwsze zajmowała przez dwieście dziewięć tygodni, co daje jej czwarte miejsce w historii. 8 czerwca 1998 awansowała na najwyższe miejsce na liście deblistek i została czwartą zawodniczką, liderującą obydwu konkurencjom jednocześnie (po niej uczyniła to jeszcze Kim Clijsters).

W 1998 roku ustanowiła Klasycznego Wielkiego Szlema w grze podwójnej. W 1997 roku zdobyła indywidualnie Małego Szlema, odpadając jedynie w finale Roland Garros. Najwięcej tytułów wielkoszlemowych wywalczyła na kortach Australian Open, gdzie w latach 1997-2002 niezmiennie dochodziła do finałów. Jej największymi rywalkami były: Steffi Graf, Monica Seles, Lindsay Davenport, Venus Williams i Serena Williams.

Hingis szczególnie upodobała sobie turniej Toray Pan Pacific Open w stolicy Japonii, Tokio. W latach 1997-2002 oraz 2006-2007 dochodziła tam do finałów, pięciokrotnie zwyciężając. W grze podwójnej do decydujących meczów awansowała czterokrotnie w sezonach 1997-2000. Wygrała dwukrotnie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Hingis interesuje się jazdą konną, sama posiada trzy konie: Montanę, Sorrentę i Velvet. W mediach często określano ją jako "Czarną Wdowę", spotykała się bowiem z mężczyznami, ale po pewnym czasie jej związki kończyły się rozstaniem. Tenisistkę kojarzono między innymi z Magnusem Normanem, Julianem Alonso, Ivo Heubergerem, Sergio Garcíą i Solem Campbellem. 29 grudnia 2006 roku podała informację o swoich zaręczynach z Radkiem Štěpánkiem, tenisistą z Czech[16][17]. 12 sierpnia 2007 podczas jednej z konferencji prasowych Štěpánek podał informację o rozstaniu pary[18]. W marcu 2010 zaręczyła się ze szwajcarskim prawnikiem, Andreasem Bierri, ale nie doszło do ślubu. 10 grudnia 2010 w Paryżu Martina Hingis poślubiła młodszego od niej o sześć lat Francuza Thibaulta Hutin.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1995 – Debiut roku WTA
  • 1996 – Nagroda za największe postępy w sezonie WTA
  • 1997 – Tenisistka roku WTA
  • 1997 – Mistrzyni Świata ITF
  • 1997 – Najlepsza sportsmenka roku w Szwajcarii
  • 1998 – Najlepszy debel roku WTA (razem z Janą Novotną)
  • 1999 – Najlepszy debel roku WTA (razem z Anną Kurnikową)
  • 1999 – Mistrzyni Świata ITF
  • 2000 – Mistrzyni Świata ITF
  • 2006 – Powrót roku WTA
  • 2006 – Nagroda za najlepszy światowy powrót roku ITF

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2007 2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000 1999 1998 1997 1996 1995
Australian Open QF QF F F F W W W QF 2R
Roland Garros QF SF SF F SF F 3R 3R
Wimbledon 3R 3R 1R QF 1R SF W 4R 1R
US Open 3R 2R 4R SF SF F F W SF 4R
Legenda

     kolor niebieski – mistrzostwa wielkoszlemowe

     kolor brązowy – finały wielkoszlemowe

     kolor jasnobrązowy – występy w profesjonalnych turniejach wielkoszlemowych

Wygrane turnieje[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 07/10/1996 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria II 450 000 twarda Niemcy Anke Huber 6:2, 3:6, 6:3
2. 04/11/1996 Stany Zjednoczone Oakland, Bank of the West Classic Kategoria II 450 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 6:2, 6:0
3. 06/01/1997 Australia Sydney, Sydney International Kategoria II 342 500 twarda Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 6:1, 5:7, 6:1
4. 13/01/1997 Australia Melbourne, Australian Open Wielki Szlem 4 058 100 twarda Francja Mary Pierce 6:2, 6:2
5. 27/01/1997 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 926 250 dywan Niemcy Steffi Graf walkower
6. 10/02/1997 Francja Paryż, Open Gaz de France Kategoria II 450 000 dywan Niemcy Anke Huber 6:3, 3:6, 6:3
7. 17/03/1997 Stany Zjednoczone Key Biscayne, Miami Masters Kategoria I 1 750 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 6:2, 6:1
8. 31/03/1997 Stany Zjednoczone Hilton Head, Family Circle Cup Kategoria I 926 250 ziemna Stany Zjednoczone Monica Seles 3:6, 6:3, 7:6 (7:5)
9. 23/06/1997 Wielka Brytania Wimbledon, Wimbledon Wielki Szlem 4 083 056 trawa Czechy Jana Novotná 2:6, 6:3, 6:3
10. 21/07/1997 Stany Zjednoczone Stanford, Bank of the West Classic Kategoria II 450 000 twarda Hiszpania Conchita Martínez 6:0, 6:2
11. 28/07/1997 Stany Zjednoczone San Diego, Acura Classic Kategoria II 450 000 twarda Stany Zjednoczone Monica Seles 7:6, (7:4), 6:4
12. 25/08/1997 Stany Zjednoczone Flushing Meadows, US Open Wielki Szlem 4 976 000 twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:0, 6:4
13. 06/10/1997 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria II 450 000 twarda Stany Zjednoczone Lisa Raymond 6:4, 6:2
14. 10/11/1997 Stany Zjednoczone Filadelfia, Advanta Champs Kategoria II 450 000 dywan Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 7:5, 6:7 (7:9), 7:6 (7:4)
15. 19/01/1998 Australia Melbourne, Australian Open Wielki Szlem 4 058 100 twarda Hiszpania Conchita Martínez 6:3, 6:3
16. 02/03/1998 Stany Zjednoczone Indian Wells, Indian Wells Masters Kategoria I 1 250 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 6:4
17. 27/04/1998 Niemcy Hamburg, Intersport Damen GP Kategoria II 450 000 ziemna Czechy Jana Novotná 6:3, 7:5
18. 04/05/1998 Włochy Rzym, Internazionali BNL d'Italia Kategoria I 450 000 ziemna Czechy Jana Novotná 6:3, 2:6, 6:3
19. 16/11/1998 Stany Zjednoczone Nowy Jork, Sony Ericsson Champs Masters 2 000 000 dywan Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 7:5, 6:4, 4:6, 6:2
20. 18/01/1999 Australia Melbourne, Australian Open Wielki Szlem 3 040 620 twarda Francja Amélie Mauresmo 6:2, 6:3
21. 01/02/1999 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 000 000 dywan Republika Południowej Afryki Amanda Coetzer 6:2, 6:1
22. 29/03/1999 Stany Zjednoczone Hilton Head, Family Circle Cup Kategoria I 1 000 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa 6:4, 6:3
23. 10/05/1999 Niemcy Berlin, Qatar Telecom German Open Kategoria I 1 050 000 ziemna Francja Julie Halard 6:0, 6:1
24. 02/08/1999 Stany Zjednoczone San Diego, TIG Tennis Classic Kategoria II 520 000 twarda Stany Zjednoczone Venus Williams 6:4, 6:0
25. 16/08/1999 Kanada Toronto, Rogers Cup Kategoria I 1 050 000 twarda Stany Zjednoczone Monica Seles 6:4, 6:4
26. 04/10/1999 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria I 520 000 twarda Francja Mary Pierce 6:4, 6:1
27. 31/01/2000 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 080 000 dywan Francja Sandrine Testud 6:3, 7:5
28. 20/03/2000 Stany Zjednoczone Miami, Miami Masters Kategoria I 2 525 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 6:2
29. 01/05/2000 Niemcy Hamburg, Betty Barclay Cup Kategoria I 535 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 6:3
30. 19/06/2000 Holandia 's-Hertogenbosch, Ordina Open Kategoria I 170 000 trawa Rumunia Ruxandra Dragomir 6:2, 3:0
31. 14/08/2000 Kanada Montreal, Rogers Cup Kategoria I 1 080 000 twarda Stany Zjednoczone Serena Williams 0:6, 6:3, 3:0
32. 02/10/2000 Niemcy Filderstadt, Porsche Tennis Grand Prix Kategoria II 535 000 twarda Belgia Kim Clijsters 6:0, 6:3
33. 09/10/2000 Szwajcaria Zurych, Zurich Open Kategoria I 1 080 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:4, 4:6, 7:5
34. 23/10/2000 Rosja Moskwa, Kremlin Cup Kategoria I 1 080 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa 6:3, 6:1
35. 13/11/2000 Stany Zjednoczone Nowy Jork, Sony Ericsson Champs Masters 2 000 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 6:7 (5:7), 6:4, 6:4
36. 08/01/2001 Australia Sydney, Sydney International Kategoria II 515 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 6:3, 4:6, 7:5
37. 12/02/2001 Katar Ad-Dauha, Qatar ExxonMobil Open Kategoria III 170 000 twarda Francja Sandrine Testud 6:3, 6:2
38. 19/02/2001 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, Dubai Tennis Champs Kategoria II 565 000 twarda Francja Nathalie Tauziat 6:4, 6:4
39. 07/01/2002 Australia Sydney, Sydney International Kategoria II 585 000 twarda Stany Zjednoczone Meghann Shaughnessy 6:2, 6:3
40. 28/01/2002 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 224 000 dywan Stany Zjednoczone Monica Seles 7:6 (8:6), 4:6, 6:3
41. 15/05/2006 Włochy Rzym, Internazionali BNL d'Italia Kategoria I 1 340 000 ziemna Rosja Dinara Safina 6:2, 7:5
42. 18/09/2006 Indie Kalkuta, Sunfeast Open Kategoria III 175 000 twarda Rosja Olga Puczkowa 6:0, 6:4
43. 28/01/2007 Japonia Tokio, Toray Pan Pacific Open Kategoria I 1 340 000 dywan Serbia Ana Ivanović 6:4, 6:2

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Partnerka Finalistki Wynik
1. 01/05/1995 Niemcy Hamburg,
Citizen Cup
Kategoria II 430 000 ziemna Stany Zjednoczone Gigi Fernández Hiszpania Conchita Martínez
Argentyna Patricia Tarabini
6:2, 6:3
2. 24/06/1995 Wielka Brytania Londyn,
Wimbledon
Wielki Szlem 3 392 408 trawa Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Meredith McGrath
Łotwa Larysa Sawczenko
5:7, 7:5, 6:1
3. 14/10/1996 Szwajcaria Zurych,
European Indoors
Kategoria I 926 250 dywan Czechy Helena Suková Australia Nicole Arendt
Białoruś Natalla Zwierawa
7:5, 6:4
4. 13/01/1997 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 4 058 100 twarda Białoruś Natalla Zwierawa Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Stany Zjednoczone Lisa Raymond
6:2, 6:2
5. 10/02/1997 Francja Paryż,
Open Gaz de France
Kategoria II 450 000 dywan Czechy Jana Novotná Francja Alexandra Fusai
Włochy Rita Grande
6:1, 6:2
6. 31/03/1997 Stany Zjednoczone Hilton Head,
Family Circle Cup
Kategoria I 926 250 ziemna Stany Zjednoczone Mary Joe Fernandez Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Czechy Jana Novotná
7:5, 4:6, 6:1
7. 21/07/1997 Stany Zjednoczone Stanford,
Bank West Classic
Kategoria II 450 000 twarda Stany Zjednoczone Lindsay Davenport Hiszpania Conchita Martínez
Argentyna Patricia Tarabini
6:1, 6:3
8. 28/07/1997 Stany Zjednoczone San Diego,
Acura Classic
Kategoria II 450 000 twarda Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Stany Zjednoczone Amy Frazier
Stany Zjednoczone Kimberly Po
6:3, 7:5
9. 22/09/1997 Niemcy Lipsk,
Sparkassen Cup
Kategoria II 450 000 dywan Czechy Jana Novotná Indonezja Yayuk Basuki
Czechy Helena Suková
6:2, 6:2
10. 06/10/1997 Niemcy Filderstadt,
Porsche Tennis Grand Prix
Kategoria II 450 000 dywan Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Czechy Jana Novotná
7:6(4), 3:6, 7:6(3)
11. 13/10/1997 Szwajcaria Zurych,
European Indoors
Kategoria I 926 250 dywan Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario Łotwa Larysa Sawczenko
Czechy Helena Suková
4:6, 6:4, 6:1
12. 12/01/1998 Australia Sydney,
Sydney International
Kategoria II 342 500 twarda Czechy Helena Suková Stany Zjednoczone Katrina Adams
Stany Zjednoczone Meredith McGrath
6:1, 6:2
13. 19/01/1998 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 4 058 100 twarda Chorwacja Mirjana Lučić Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:4, 2:6, 6:3
14. 02/02/1998 Japonia Tokio,
Toray Pan Pacific Open
Kategoria II 926 250 dywan Chorwacja Mirjana Lučić Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
7:5, 6:4
15. 16/03/1998 Stany Zjednoczone Key Biscayne,
The Lipton Champs
Kategoria I 1 900 000 twarda Czechy Jana Novotná Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Białoruś Natalla Zwierawa
6:2, 3:6, 6:3
16. 25/05/1998 Francja Paryż,
Roland Garros
Wielki Szlem 4 105 011 ziemna Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:1, 7:6(4)
17. 22/06/1998 Wielka Brytania Londyn,
Wimbledon
Wielki Szlem 4 404 163 trawa Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:3, 3:6, 8:6
18. 10/08/1998 Stany Zjednoczone Los Angeles,
Acura Classic
Kategoria II 450 000 twarda Białoruś Natalla Zwierawa Tajlandia Tamarine Tanasugarn
Ukraina Ołena Tatarkowa
6:4, 6:2
19. 17/08/1998 Kanada Montreal,
du Maurier Open
Kategoria I 926 250 twarda Białoruś Jana Novotná Indonezja Yayuk Basuki
Holandia Caroline Vis
6:3, 6:4
20. 31/08/1998 Stany Zjednoczone Nowy Jork,
US Open
Wielki Szlem 4 105 011 twarda Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Białoruś Natalla Zwierawa
6:3, 6:3
21. 18/01/1999 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 3 040 620 twarda Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
Bułgaria Natalla Zwierawa
7:5, 6:3
22. 01/03/1999 Stany Zjednoczone Indian Wells,
BNP Paribas Open
Kategoria I 1 300 000 twarda Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Mary Joe Fernandez
Czechy Jana Novotná
6:2, 6:2
23. 15/03/1999 Stany Zjednoczone Key Biscayne,
The Lipton Champs
Kategoria I 2 075 000 twarda Czechy Jana Novotná Stany Zjednoczone Mary Joe Fernandez
Stany Zjednoczone Monica Seles
0:6, 6:4, 7:6(1)
24. 03/05/1999 Włochy Rzym,
Italian Open
Kategoria I 1 050 000 ziemna Rosja Anna Kurnikowa Francja Alexandra Fusai
Francja Nathalie Tauziat
6:2, 6:2
25. 14/06/1999 Wielka Brytania Eastbourne,
Hastings Direct IC
Kategoria II 520 000 trawa Rosja Anna Kurnikowa Czechy Jana Novotná
Białoruś Natalla Zwierawa
6:4 krecz
26. 15/11/1999 Stany Zjednoczone Nowy Jork,
Sony Ericsson Champs
Masters 2 000 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa Łotwa Larysa Sawczenko
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:4, 6:4
27. 31/01/2000 Japonia Tokio,
Toray Pan Pacific Open
Kategoria I 1 080 000 dywan Francja Mary Pierce Francja Alexandra Fusai
Francja Nathalie Tauziat
6:4, 6:1
28. 29/05/2000 Francja Paryż,
Roland Garros
Wielki Szlem 4 141 085 ziemna Francja Mary Pierce Hiszpania Virginia Ruano Pascual
Argentyna Paola Suárez
6:2, 6:4
29. 14/08/2000 Kanada Montreal,
du Maurier Open
Kategoria I 926 250 twarda Francja Nathalie Tauziat Francja Julie Halard
Japonia Ai Sugiyama
6:3, 3:6, 6:4
30. 02/10/2000 Niemcy Filderstadt,
Porsche Tennis GP
Kategoria II 535 000 twarda Rosja Anna Kurnikowa Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
Austria Barbara Schett
6:4, 6:2
31. 09/10/2000 Szwajcaria Zurych,
Swisscom Challenge
Kategoria I 1 080 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Kimberly Po
Francja Anne-Gaëlle Sidot
6:3, 6:4
32. 06/11/2000 Stany Zjednoczone Filadelfia,
Advanta Champs
Kategoria II 535 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Rennae Stubbs
6:2, 7:5
33. 13/11/2000 Stany Zjednoczone Nowy Jork,
Sony Ericsson Champs
Masters 2 000 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa Australia Nicole Arendt
Holandia Manon Bollegraf
6:2, 6:3
34. 01/10/2001 Rosja Moskwa,
Kremlin Cup
Kategoria I 1 185 000 dywan Rosja Anna Kurnikowa Rosja Jelena Diemientjewa
Rosja Lina Krasnorucka
7:6(1), 6:3
35. 14/01/2002 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 3 942 915 twarda Rosja Anna Kurnikowa Słowacja Daniela Hantuchová
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:2, 6:7(4), 6:1
36. 29/04/2002 Niemcy Hamburg,
Betty Barclay Cup
Kategoria II 585 000 ziemna Austria Barbara Schett Słowacja Daniela Hantuchová
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario
6:1, 6:1
37. 26/02/2007 Katar Ad-Dauha,
Qatar Total Open
Kategoria II 1 340 000 twarda Rosja Marija Kirilenko Węgry Ágnes Szávay
Czechy Vladimíra Uhlířová
6:1, 6:1
38. 30/03/2014 Stany Zjednoczone Miami,
Sony Open Tennis
Premier Mandatory 5 427 105 twarda Niemcy Sabine Lisicki Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jelena Wiesnina
4:6, 6:4, 10–5
39. 27/09/2014 Chińska Republika Ludowa Wuhan,
Dongfeng Motor Wuhan Open
Premier 5 2 440 070 twarda Włochy Flavia Pennetta Zimbabwe Cara Black
Francja Caroline Garcia
6:4, 5:7, 12–10
40. 18/10/2014 Rosja Moskwa,
Kremlin Cup by Bank of Moscow
Premier 710 000 twarda (hala) Włochy Flavia Pennetta Francja Caroline Garcia
Hiszpania Arantxa Parra Santonja
6:3, 7:5

Gra mieszana[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Partner Finaliści Wynik
1. 16/01/2006 Australia Melbourne,
Australian Open
Wielki Szlem 6 137 580 twarda Indie Mahesh Bhupathi Rosja Jelena Lichowcewa
Kanada Daniel Nestor
6:3, 6:3

Występy w igrzyskach olimpijskich[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie, 1996,
reprezentując państwo  Szwajcaria
Etap Przeciwniczka Wynik
1 runda  Dominikana: Joelle Schad 6:0, 6:1
2 runda  Japonia: Ai Sugiyama 4:6, 4:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atlancie, 1996,
reprezentując państwo  Szwajcaria, partnerka Patty Schnyder
Etap Przeciwniczki Wynik
1 runda  Słowacja: Karina Habšudová, Radka Zrubaková 3:6, 6:4, 6:2
2 runda  Belgia: Sabine Appelmans, Laurence Courtois 2:6, 6:1, 7:5
ćwierćfinał  Holandia: Manon Bollegraf, Brenda Schultz-McCarthy 4:6, 3:6

Bilans spotkań z zawodniczkami z pierwszej "10" rankingu WTA[edytuj | edytuj kod]

Tenisistka Mecze W P Pierwsze spotkanie Ostatnie spotkanie
Rosja Anna Czakwetadze 1 1 0 Kanada Montreal, 2006 Kanada Montreal, 2006
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport 26 12 14 Australia Sydney, 1995 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2006
Francja Nathalie Dechy 7 7 0 Stany Zjednoczone US Open, 1998 Australia Melbourne, 2007
Rosja Jelena Diemientjewa 7 4 3 Australia Australian Open, 1999 Japonia Tokio, 2007
Australia Jelena Dokić 5 3 2 Australia Australian Open, 1999 Kanada Montreal, 2002
Serbia Ana Ivanović 2 1 1 Kanada Montreal, 2006 Japonia Tokio, 2007
Serbia Jelena Janković 2 0 2 Australia Sydney, 2005 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, 2007
Rosja Swietłana Kuzniecowa 4 2 2 Katar Ad-Dauha, 2006 Szwajcaria Zurych, 2006
Chińska Republika Ludowa Li Na 1 1 0 Australia Australian Open, 2007 Australia Australian Open, 2007
Francja Amélie Mauresmo 13 6 7 Puchar Federacji, 1998 Hiszpania Madryt, 2006
Australia Alicia Molik 2 2 0 Australia Sydney, 1999 Australia Melbourne, 2000
Włochy Flavia Pennetta 4 3 1 Australia Gold Coast, 2006 Stany Zjednoczone San Diego, 2006
Rosja Nadieżda Pietrowa 3 2 1 Kanada Montreal, 2002 Hiszpania Madryt, 2006
Rosja Dinara Safina 3 2 1 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2003 Australia Gold Coast, 2007
Włochy Francesca Schiavone 3 3 0 Francja French Open, 2001 Włochy Rzym, 2006
Szwajcaria Patty Schnyder 9 9 0 Stany Zjednoczone US Open, 2001 Wielka Brytania Londyn, 2007
Rosja Marija Szarapowa 3 1 2 Japonia Tokio, 2006 Stany Zjednoczone Indian Wells, 2006
Czechy Nicole Vaidišová 1 1 0 Włochy Rzym, 2006 Włochy Rzym, 2006
Stany Zjednoczone Serena Williams 13 6 7 Stany Zjednoczone Key Biscayne, 1998 Stany Zjednoczone Miami, 2002
Stany Zjednoczone Venus Williams 20 11 9 Stany Zjednoczone Key Biscayne, 1997 Włochy Rzym, 2006
Rosja Wiera Zwonariowa 1 1 0 Australia Australian Open, 2006 Australia Australian Open, 2006
Belgia Kim Clijsters 9 5 5 Stany Zjednoczone Miami, 2000 Australia Australian Open, 2007
Belgia Justine Henin 4 2 2 Australia Australian Open, 2000 Hiszpania Madryt, 2006
Stany Zjednoczone Jennifer Capriati 9 5 4 Australia Sydney, 1997 Australia Australian Open, 2002
Niemcy Steffi Graf 9 2 7 Francja French Open, 1995 Francja French Open, 1999
Rosja Anna Kurnikowa 14 13 1 Anglia Wimbledon, 1994 Niemcy Monachium, 2000
Bułgaria Katerina Maleewa 1 1 0 Francja French Open, 1995 Francja French Open, 1995
Bułgaria Magdalena Maleewa 5 5 0 Stany Zjednoczone US Open, 1995 Stany Zjednoczone Filderstadt, 2001
Hiszpania Conchita Martínez 13 1 3 Niemcy Hamburg, 1995 Stany Zjednoczone Charleston, 2001
Rosja Anastazja Myskina 3 2 1 Szwajcaria Zurych, 2000 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, 2006
Hiszpania Arantxa Sánchez Vicario 20 18 2 Stany Zjednoczone Hilton Head, 1996 Stany Zjednoczone Filderstadt, 2002
Stany Zjednoczone Monica Seles 21 16 5 Stany Zjednoczone Oakland, 1996 Stany Zjednoczone US Open, 2002

Nietypowe zakończenia meczów[edytuj | edytuj kod]

Mecze wygrane wynikiem 6:0, 6:0[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1998 Australia Australian Open Indonezja Yayuk Basuki 4 runda 6:0, 6:0
1998 Stany Zjednoczone Miami Republika Południowej Afryki Joannette Kruger 3 runda 6:0, 6:0
2000 Stany Zjednoczone Miami Stany Zjednoczone Monica Seles półfinał 6:0, 6:0
2006 Japonia Tokio Korea Południowa Cho Yoon-jeong 1 runda 6:0, 6:0

Mecze wygrane poprzez krecz rywalki[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik Przyczyna
1997 Stany Zjednoczone Nowy Jork Holandia Brenda Schultz McCarthy 1 runda 7:6, 5:2 krecz kontuzja palca u nogi
2000 Australia Sydney Belgia Dominique Van Roost ćwierćfinał 6:1 krecz
2000 Holandia 's-Hertogenbosch Rumunia Ruxandra Dragomir finał 6:2, 3:0 krecz
2000 Kanada Toronto Stany Zjednoczone Serena Williams finał 0:6, 6:3, 3;0 krecz kłopoty żołądkowe
2000 Niemcy Filderstadt Belgia Justine Henin 2 runda 6:1 krecz kontuzja kostki
2006 Kanada Montreal Rosja Anna Czakwetadze półfinał 6:3, 3:1 krecz kontuzja ramienia
2007 Australia Gold Coast Włochy Tathiana Garbin półfinał 3:4 krecz trudności z oddychaniem

Mecze wygrane walkowerem[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik
1997 Japonia Tokio Niemcy Steffi Graf finał walkower
2000 Holandia 's-Hertogenbosch Zimbabwe Cara Black ćwierćfinał walkower

Mecze poddane rywalce[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Rywalka Runda Wynik Przyczyna
1998 Niemcy Monachium Szwajcaria Patty Schnyder półfinał 5:7, 7:5, 5:5 krecz kontuzja nadgarstka
2001 Niemcy Filderstadt Stany Zjednoczone Lindsay Davenport półfinał 1:2 krecz kontuzja prawej kostki

Najsłynniejsze mecze[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Etap Mecz Opis
1996 Włochy Rzym ćwierćfinał
Niemcy Steffi Graf
2:6, 6:2, 6:3
Hingis po raz pierwszy pokonała niemiecką liderkę rankingu WTA.
1996 Stany Zjednoczone Masters finał
Niemcy Steffi Graf
6:3, 4:6, 6:0, 4:6, 6:0
To jedyny pięciosetowy finał Sony Ericsson Championships w historii. Osiągnięcie finału pozwoliło Hingis awansować z ósmego na siódme miejsce w rankingu tenisowym.
1997 Francja French Open finał
Chorwacja Iva Majoli
4:6, 2:6
Majoli przerwała serię trzydziestu siedmiu zwycięstw z rzędu Szwajcarki, jednocześnie pokonując ją po raz pierwszy w roku 1997[19].
1997 Stany Zjednoczone US Open finał
Stany Zjednoczone Venus Williams
6:0, 6:4
Po raz pierwszy dwie niepełnoletnie zawodniczki dotarły do finału imprezy wielkoszlemowej. Hingis miała wówczas szesnaście lat, a Williams siedemnaście.
1997 Stany Zjednoczone Filadelfia finał
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
7:5, 6:7(7), 7:6(4)
W drodze do finału Hingis wygrała trzy trzysetowe spotkania. Czwarte zwyciężyła w meczu o tytuł. To pierwszy taki przypadek w historii.
1998 Stany Zjednoczone US Open finał
Stany Zjednoczone Lindsay Davenport
3:6, 5:7
Hingis po raz kolejny uległa amerykańskiej tenisistce. Wielu komentatorów uznało to spotkanie za koniec ery szwajcarskiej "Swiss Miss".
1999 Wielka Brytania Wimbledon pierwsza runda
Federalna Republika Jugosławii Jelena Dokić
2:6, 0:6
Po raz trzeci w stu trzynastoletniej historii Wimbledonu liderka rankingu przegrała już w pierwszej rundzie, ale dopiero po raz pierwszy z kwalifikantką. Hingis zakończyła serię jedenastu półfinałów wielkoszlemowych z rzędu. Dwa lata później ponownie przegrała w pierwszym meczu, tym razem z Hiszpanką Virginią Ruano Pascual 4:6, 2:6[20].
2002 Australia Australian Open finał
Stany Zjednoczone Jennifer Capriati
6:4, 6:7(7), 2:6
Hingis po raz szósty z rzędu awansowała do finału Australian Open. Jej rywalka, Jennifer Capriati obroniła cztery piłki meczowe. Temperatura na korcie dochodziła do czterdziestu stopni Celsjusza, więc zawodniczki ciągle korzystały z przerw, aby wziąć z szatni woreczki z lodem.
2006 Włochy Rzym półfinał
Stany Zjednoczone Venus Williams
0:6, 6:3, 6:3
Hingis wygrała pięćsetny mecz w profesjonalnej karierze.


Finały juniorskich turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (4)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1993 Francja French Open Ceglana Belgia Laurence Courtois 7:5, 7:5
Zwyciężczyni 1994 Francja French Open Ceglana Kanada Sonya Jeyaseelan 6:3, 6:1
Zwyciężczyni 1994 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Korea Południowa Mi Ra Jeon 7:5, 6:4
Finalistka 1994 Stany Zjednoczone US Open Twarda Stany Zjednoczone Meilen Tu 2:6, 4:6

Gra podwójna (1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Zwyciężczyni 1994 Francja French Open Ceglana Słowacja Henrieta Nagyová Czechy Lenka Cenková
Czechy Ludmila Richterová
6:3, 6:2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Six-cess for Steffi. W: Sports Illustrated, wersja sportsillustrated.cnn.com [on-line]. 1999-08-16. [dostęp 2008-06-03].
  2. Riot Girls. W: New York Magazine, wersja sportsillustrated.cnn.com [on-line]. 2001-08-20. [dostęp 2009-01-11].
  3. Hingis quits tennis! (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. news.bbc.co.uk.
  4. Return Winner?: Hingis assesses her comeback (ang.). [dostęp 2012-03-28]. s. sport.news-travel.info.
  5. Hingis To Make Doubles Comeback (ang.). wtatennis.com, 2013-07-16. [dostęp 2013-07-17].
  6. 6,0 6,1 Теннисистка Хингис вернется на корт спустя 6 лет после завершения карьеры (ros.). ruvr.ru, 2013-07-17. [dostęp 2013-07-26].
  7. Polska Agencja Prasowa: WTA Carlsbad: Hingis wznowi karierę startem w deblu (pol.). W: WTA Carlsbad [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-07-17. [dostęp 2013-07-17].
  8. Statystyki Martiny Hingis w Pucharze Federacji (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.fedcup.com.
  9. Hingis miała pozytywny wynik testu na obecność kokainy! (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.sport.pl.
  10. Martina Hingis przyznała się do zażywania kokainy (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.rp.pl.
  11. Martina Hingis retires after positive cocaine test (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.timesonline.co.uk.
  12. Hingis tests positive for cocaine (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. edition.cnn.com.
  13. Martina Hingis zdyskwalifikowana na dwa lata! (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.ultrasport.pl.
  14. Hingis zdyskwalifikowana! (pol.). [dostęp 2008-05-07]. s. s24.pl.
  15. Martina Hingis banned 2 years from tennis (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. www.cbc.ca.
  16. Swiss Miss to be soon a Mrs.: Hingis engaged (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. nbcsports.msnbc.com.
  17. Hingis & Stepanek to get married (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. news.bbc.co.uk.
  18. Tennis-Hingis and Stepanek split up (ang.). [dostęp 2012-03-28]. s. uk.reuters.com.
  19. Hingis Is Mortal, After All: Majoli Captures the French Open (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. query.nytimes.com.
  20. Qualifier Dokic crushes world No. 1 6-2, 6-0 (ang.). [dostęp 2008-05-07]. s. sportsillustrated.cnn.com.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]