Albert Sosnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Albert Sosnowski
Pseudonim Dragon
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1979
Warszawa
Obywatelstwo  Polska
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 57
Zwycięstwa 48
Przez nokauty 29
Porażki 7 (5 KO)
Remisy 2
  1. Bilans walk aktualny na 31.05.2014.
Wikicytaty Albert Sosnowski w Wikicytatach

Albert Dariusz Sosnowski (ur. 7 marca 1979 w Warszawie) – polski bokser wagi ciężkiej. Były mistrz świata organizacji WBF (2006-2007), mistrz Europy EBU (2009-2010), były pretendent do tytułu mistrza świata organizacji WBC.

Kariera bokserska[edytuj | edytuj kod]

Swoją pierwszą zawodową walkę stoczył 22 lipca 1998 roku, gdy wygrał w 1. rundzie przez TKO z czeskim bokserem Janem Drobeną. Następnie w 18 pojedynkach z rzędu nie poniósł porażki.

17 marca 2001 r. otrzymał szansę walki o tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC z Kanadyjczykiem Arthurem Cookiem. W 9. rundzie Sosnowski został znokautowany, doznając pierwszej porażki w zawodowej karierze[1].

4 listopada 2006 r. zdobył tytuł mistrza świata mało znaczącej organizacji WBF, pokonując przez decyzję większości reprezentanta RPA Lawrence'a Tauasę[2].

8 czerwca 2007 r. stoczył walkę z zawodowym mistrzem Francji w wadze ciężkiej, Steve'em Hereliusem. Wygrał w 9. rundzie przez TKO.

14 września 2007 r. Sosnowski obronił tytuł WBF w walce z Argentyńczykiem Manuelem Alberto Puchetą, wygrywając w 2. rundzie przez nokaut[3].

Drugiej porażki Sosnowski doznał 6 sierpnia 2008 r., gdy przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów z Amerykaninem Zurim Lawrence'em[4].

8 listopada 2008 Albert Sosnowski niespodziewanie pokonał byłego pretendenta do tytułu Mistrza Świata federacji WBC Danny'ego Williamsa, zwyciężając w 8 rundzie przez techniczny nokaut[5].

4 kwietnia 2009 r. na gali w Düsseldorfie Sosnowski zremisował z Francesco Pianetą, który bronił tytułu mistrza Unii Europejskiej EBU[6].

18 grudnia 2009 r. na gali w Londynie pokonał przez jednogłośną decyzję Włocha Paolo Vidoza, zdobywając wakujący pas zawodowego mistrza Europy EBU[7]. Zrezygnował jednak z niego, aby walczyć o mistrzostwo świata WBC z Witalijem Kliczko. Do walki tej doszło 29 maja 2010 w Veltins-Arena. W przygotowaniach do niej Sosnowski współpracował z nowym trenerem, Fiodorem Łapinem. Sosnowski przegrał w 10. rundzie przez nokaut[8][9][10]

Swoją jubileuszową, pięćdziesiątą walkę Sosnowski stoczył 25 września 2010 r., gdy pokonał przez nokaut w 1. rundzie Anglika Paula Butlina[11].

4 grudnia 2010 r. miał zmierzyć się w Schwerinie z Aleksandrem Dimitrenko o mistrzostwo Europy EBU. Walka została jednak odwołana, gdyż tuż przed nią Ukrainiec zasłabł w szatni i został odwieziony do szpitala[12]. Do walki tej doszło 26 marca 2011 r. w Hamburgu. Sosnowski przegrał w 12. rundzie przez nokaut.

9 listopada 2011 podczas gali w dzielnicy Londynu Bethnal Green niespodziewanie zremisował w walce z reprezentantem Zimbabwe Hastingsem Rasanim, który do tej pory w swojej karierze poniósł 61 porażek[13].

20 czerwca 2012 Sosnowski wystąpił w brytyjskim turnieju Prizefighter. W ćwierćfinale pokonał niejednogłośnie na punkty Maurice'a Harrisa, stosunkiem 29:28, 29:28 i 28:29. Pojedynek półfinałowy stoczył z Kevinem Johnsonem, w który po dość kontrowersyjnym werdykcie przegrał niejednogłośnie na punkty (29:28, 27:30 i 28:29), odpadając tym samym z dalszej rywalizacji[14][15].

23 lutego 2013 Albert Sosnowski po raz drugi wziął udział w brytyjskim turnieju Prizefighter. W ćwierćfinale przegrał z Martinem Roganem, przez techniczny nokaut w 3 rundzie i odpadł z dalszej rywalizacji, którą wygrał Audley Harrison[16].

26 kwiernia 2014 roku, Albert Sosnowski stoczył pierwszą walkę w Polsce, od ponad 12 lat. W pojedynku zakontraktowanym na 6 rund, zwyciężył przez techniczny nokaut, w pierwszym starciu, z Włodzimierzem Letrem[17].

1 czerwca 2014 na gali Wojak Boxing Night w Lublinie, Sosnowski przegrał przez techniczny nokaut w 7 rundzie z Marcinem Rekowskim[18].

Warunki fizyczne

Walki na zawodowym ringu[edytuj | edytuj kod]

Statystyka stoczonych walk zawodowych
Lp Data walki Miejsce walki Wynik Werdykt[a]
1. 22 lipca 1998 Outrup  Dania wygrana z Janem Drobeną (CZE) TKO w 1.
rundzie
2. 25 września 1998 Poznań  Polska wygrana ze Andrzejem Dziewulskim (POL) TKO w 4.
rundzie
3. 2 października 1998 Warszawa  Polska wygrana z Rene Hanlem (DEU) PTS po 4
rundach
4. 13 lutego 1999 Jastrzębie-Zdrój  Polska wygrana z Viktorem Juhaszem (HUN) TKO w 1.
rundzie
5. 12 marca 1999 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Chrisem Woollasem (GBR) PTS po 4
rundach
6. 17 kwietnia 1999 Warszawa  Polska wygrana ze Stipe Balicem (HRV) PTS po 4
rundach
7. 28 maja 1999 Liverpool  Wielka Brytania wygrana z Garym Williamsem (GBR) TKO w 4.
rundzie
8. 26 czerwca 1999 Wrocław  Polska wygrana z Biko Botowamungu (COG) UD po 4
rundach
9. 17 lipca 1999 Gdańsk  Polska wygrana z Bruno Fosterem (GBR) TKO w 6.
rundzie
10. 18 września 1999 Gdańsk  Polska wygrana z Ignacio Orsolą (HUN) KO w 1.
rundzie
11. 22 października 1999 Detroit  Stany Zjednoczone wygrana z Jeffem Lally (USA) TKO w 3.
rundzie
12. 20 listopada 1999 Gliwice  Polska wygrana z Henrym Kollem Njume (CMR) PTS po 6
rundach
13. 11 marca 2000 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Lukiem Simpkinem (GBR) PTS po 4
rundach
14. 8 kwietnia 2000 Gdańsk  Polska wygrana ze Slobodanem Popovicem (MNE) KO w 1.
rundzie
15. 27 maja 2000 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Neilem Kirkwoodem (GBR) TKO w 1.
rundzie
16. 24 czerwca 2000 Toruń  Polska wygrana z Clarencem Goinsem (USA) TKO w 2.
rundzie
17. 19 sierpnia 2000 Mashantucket  Stany Zjednoczone wygrana z Danem Conwayem (USA) UD po 4
rundach
18. 30 września 2000 Rotterdam  Holandia wygrana z Everettem Martinem (USA) TKO w 7.
rundach
19. 27 listopada 2000 Birmingham  Wielka Brytania wygrana z Michaelem Murrayem (GBR) TKO w 6.
rundzie
20. 17 marca 2001 Budapeszt  Węgry przegrana z Arthurem Cookiem (CAN) – walka o tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC KO w 9.
rundzie
21. 7 lipca 2001 Amsterdam  Holandia wygrana z Dirkiem Wallynem (BEL) UD po 6
rundach
22. 13 października 2001 Budapeszt  Węgry wygrana ze Stanislavem Tomkatchovem (UKR) TKO w 3.
rundzie
23. 27 października 2001 Kołobrzeg  Polska wygrana z Robertem Magureanu (ROU) TKO w 4.
rundzie
24. 22 stycznia 2002 Gdynia  Polska wygrana z Catalinem Zmarandescu (ROU) KO w 1.
rundzie
25. 9 marca 2002 Budapeszt  Węgry wygrana z Jacobem Odhiambo (KEN) KO w 1.
rundzie
26. 27 lipca 2002 Nottingham  Wielka Brytania wygrana z Paulem Bonsonem (GBR) PTS po 4
rundach
27. 7 grudnia 2002 Brentwood  Stany Zjednoczone wygrana z Jacklordem Jacobsem (NGA) PTS po 6
rundach
28. 8 marca 2003 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Mindaugasem Kulikauskasem (LTU) TKO w 6.
rundzie
29. 12 kwietnia 2003 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Michaelem Holdenem (GBR) PTS po 6
rundach
30. 5 lipca 2003 Brentwood  Stany Zjednoczone wygrana z Jasonem Brewsterem (GBR) TKO w 2.
rundzie
31. 22 listopada 2003 Belfast  Irlandia Północna wygrana z Chrisem Woollasem TKo w 1.
rundzie
32. 31 stycznia 2004 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Gregiem Scottem-Briggsem (GBR) KO w 2.
rundzie
33. 10 kwietnia 2004 Manchester  Wielka Brytania wygrana z Paulem Kingiem (GBR) PTS po 4
rundach
34. 26 czerwca 2004 Belfast  Irlandia Północna wygrana z Wojciechem Bartnikiem (POL) PTS po 6
rundach
35. 11 września 2004 Budapeszt  Węgry wygrana z Kennym Cravenem (USA) KO w 2.
rundzie
36. 22 stycznia 2005 Miami  Stany Zjednoczone wygrana z Tommym Connellym (USA) TKO w 2.
rundzie
37. 19 marca 2005 Las Vegas  Stany Zjednoczone wygrana z Travisem Fultonem (USA) TKO w 2.
rundzie
38. 28 maja 2005 Kalifornia  Stany Zjednoczone wygrana z Orlinem Norrisem (USA) MD po 6
rundach
39. 25 maja 2006 Gauteng  Republika Południowej Afryki wygrana z Osbornem Machimaną (ZAF) UD po 10
rundach
40. 4 listopada 2006 Gauteng  Republika Południowej Afryki wygrana z Lawrence'em Tauasą (WSM) – walka o tytuł mistrza świata federacji WBF MD po 12
rundach
41. 8 czerwca 2007 Motherwell  Szkocja wygrana z Steve Hereliusem (FRA) TKO w 9.
rundzie
42. 14 września 2007 Kirkcaldy  Szkocja wygrana z Manuel Alberto Pucheta (ARG) – obrona mistrzostwa świata federacji WBF KO w 2.
rundzie
43. 25 stycznia 2008 Dagenham  Wielka Brytania wygrana z Colinem Kenna (IRL) UD po 10
rundach
44. 25 kwietnia 2008 Nowy Jork  Stany Zjednoczone wygrana z Terrellem Nelsonem (USA) TKO w 5.
rundzie
45. 6 sierpnia 2008 Nowy Jork  Stany Zjednoczone przegrana z Zurim Lawrence'em (USA) UD po 8
rundach
46. 8 listopada 2008 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Danny'm Williamsem (USA) TKO w 8.
rundzie
47. 4 kwietnia 2009 Düsseldorf  Niemcy remis z Francesco Pianetą (GER) – walka o mistrzostwo Unii Europejskiej EBU D po 12
rundach
48. 18 grudnia 2009 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Paolo Vidozem (ITA) – walka o mistrzostwo Europy EBU UD po 12
rundach
49. 29 maja 2010 Gelsenkirchen  Niemcy przegrana z Witalijem Kliczko (UKR) – walka o mistrzostwo WBC KO w 10.
rundzie
50. 25 września 2010 Wigan  Wielka Brytania wygrana z Paulem Butlinem (ENG) TKO w 1.
rundzie
51. 26 marca 2011 Hamburg  Niemcy przegrana z Aleksandrem Dimitrenką (GER) – walka o mistrzostwo Europy EBU KO w 12.
rundzie
52. 9 listopada 2011 Londyn  Wielka Brytania remis z Hastingsem Rasanim (ZWE) D po 6
rundach
53. 20 czerwca 2012 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Maurice'em Harrisem (USA) – ćwierćfinał turnieju Prizefighter SD po 3
rundach
54. 20 czerwca 2012 Londyn  Wielka Brytania przegrana z Kevinem Johnsonem (USA) – półfinał turnieju Prizefighter SD po 3
rundach
55. 23 lutego 2013 Londyn  Wielka Brytania przegrana z Martinem Roganem (NIR) – ćwierćfinałfinał turnieju Prizefighter TKO w 3
rundzie
56. 26 kwietnia 2014 Legionowo  Polska wygrana z Włodzimierzem Letrem (POL) – pierwsza walka w Polsce, od 12 lat TKO w 1
rundzie
57. 1 czerwca 2014 Lublin  Polska przegrana z Marcinem Rekowskim (POL) – walka o międzynarodowy pas mistrza Polski TKO w 7
rundzie

Inna działalność sportowa[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości trenował kick-boxing, od 2013 trenuje również mieszane sztuki walki[21].

Media i kultura masowa[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku uczestniczył w programie reality show Big Brother VIP nadawanym przez stację TV 4. W latach 2007-2008 wraz z Agnieszką Rylik prowadził emitowany na antenie TVN Turbo program Kuchnia boksu. W marcu 2010 roku nawiązał współpracę ze spółką Mango Media, w ramach której na łamach stacji telewizyjnej Mango 24 promował sprzęt fitness[22].

W 2008 roku ukazał się teledysk "Poczekalnia dusz" raperów Sokoła i Pono z gościnnym udziałem Sosnowskiego, Rafała Maseraka oraz Grażyny Wolszczak.

W kwietniu 2010 pojawił się w wideoklipie do utworu "I żeby było normalnie" promującego album Prosto Mixtape 600V, w który wykonywali raperzy: Felipe, VNM, Jędker, Pezet, Sokół, Numer Raz, Eldo, Brahu. W teledysku, prócz Sosnowskiego, gościnnie wystąpili także bokserzy Krzysztof Włodarczyk oraz Michał Jabłoński[23].

W październiku 2010 opublikowano utwór wykonywany wspólnie przez rapera Pono i Sosnowskiego, zatytułowany "Żelazna Wola"[24].

Uwagi

  1. TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD – niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty, D – remis.

Przypisy

  1. Sosnowski vs. Cook
  2. Sosnowski vs. Tauasa
  3. Sosnowski vs. Pucheta
  4. Sosnowski vs. Lawrence
  5. Albert Sosnowski rozbił Williamsa (pol.). wp.pl. [dostęp 21 czerwca 2012].
  6. Remis Sosnowskiego (pol.). bokser.org, 04.04.2009. [dostęp 2010-08-12].
  7. Sosnowski Mistrzem Europy!
  8. Kliczko nokautuje Sosnowskiego. Bokser.org, 2010-05-29. [dostęp 2010-05-29].
  9. ringpolska.pl: Kliczko znokautował Sosnowskiego (pol.). [dostęp 29 maja 2010].
  10. boxrec.com: Vitali Klitschko vs. Albert Sosnowski (ang.). [dostęp 30 maja 2010].
  11. 'Dragon' nokautuje w powrocie (pol.). bokser.org, 25.09.2010. [dostęp 2010-09-25].
  12. Walka Dimitrenko vs. Sosnowski odwołana! (pol.). bokser.org, 04.12.2010. [dostęp 2010-12-05].
  13. Sensacyjny remis Alberta Sosnowskiego (pol.). sport.onet.pl. [dostęp 2011-11-10].
  14. Hamer niespodziewanym zwycięzcą Prizefightera (pol.). bokser.org. [dostęp 21 czerwca 2012].
  15. Pindera i Proksa: Sosnowski pokonał Johnsona (pol.). ringpolska.pl. [dostęp 21 czerwca 2012].
  16. Sosnowski rozbity przez Rogana (pol.). bokser.org.
  17. bokser.org: Wygrana Sosnowskiego, Letr padł bez ciosu (pol.). [dostęp 27 kwietnia 2014].
  18. sport.wp.pl: Rekowski pokonał Sosnowskiego przez TKO (pol.). [dostęp 1 czerwca 2014].
  19. "Smok" Sosnowski chce pożreć Adamka – Albert Sosnowski, Tomasz Adamek -Sport – Piłka nożna, siatkówka, Formuła 1, Wiadomości sportowe – se.pl
  20. Albert Sosnowski: Witalij, przygotuj się na łomot! (SONDA) – Albert Sosnowski, Boks, Waga, Walka, Wbc, Witalij Kliczko -Sport – Piłka nożna, siatkówka, Formuła 1, Wiadomości s...
  21. MMA: Albert Sosnowski zmierzy się z Mariuszem Pudzianowskim? (pol.). onet.pl, 2013-07-15. [dostęp 2013-07-15].
  22. Dla mediów. Mango.pl, 2010-03-03. [dostęp 2010-03-29]
  23. "Krzysztof Włodarczyk, Michał Jabłoński i Albert Sosnowski w Prosto Mixtape 600V". kickboxing-news.com. [dostęp 2010-06-30]
  24. Pono vs Albert Sosnowski – "Żelazna Wola" (pol.). hip-hop.pl. [dostęp 2010-10-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]