Henryk Hoser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Hoser
Arcybiskup ad personam
Henryk Hoser
Herb Henryk Hoser Maior est Deus
Większy jest Bóg
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1942
Warszawa
Biskup diecezjalny warszawsko-praski
Okres sprawowania od 2008
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja pallotyni
Śluby zakonne 8 września 1970
Prezbiterat 16 czerwca 1974
Nominacja biskupia 22 stycznia 2005
Sakra biskupia 19 marca 2005
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Henryk Hoser w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 marca 2005
Miejscowość Rzym
Miejsce kaplica Papieskiego Kolegium Urbanianum
Konsekrator Crescenzio Sepe
Współkonsekratorzy Stanisław Dziwisz
Thaddée Ntihinyurwa

Henryk Franciszek Hoser[1] (ur. 27 listopada 1942 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, pallotyn, misjonarz, lekarz, arcybiskup ad personam, biskup diecezjalny warszawsko-praski od 2008.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 listopada 1942 w Warszawie w rodzinie Hoserów, znanych warszawskich ogrodników[2]. Jego ojciec i dziadek zostali rozstrzelani w czasie powstania warszawskiego[3]. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana w Pruszkowie[4].

W latach 1960–1966 odbył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. W ich trakcie pełnił funkcję przewodniczącego Uczelnianego Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Studentów Polskich. Od 1966 do 1968 pracował na akademii w Zakładzie Anatomii Prawidłowej na stanowisku asystenta, zaś w następnym roku jako lekarz prowadzący oddziału internistycznego w szpitalu rejonowym w Ziębicach[5].

W 1969 wstąpił do zakonu pallotynów. 8 września 1970 złożył pierwszą profesję zakonną[5]. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1969–1974 w Wyższym Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie[4]. W seminarium współtworzył Koło Misyjne, mające na celu codzienną modlitwę za misje i misjonarzy, a także przewodniczył Radzie Alumnów. W wolnym czasie, aby nie stracić praktyki lekarskiej, za zgodą przełożonych pracował w szpitalu jako lekarz[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 czerwca 1974 biskup pomocniczy warszawski Władysław Miziołek[6].

Następnie udał się do Paryża, gdzie ukończył kurs języka francuskiego w Alliance Française oraz kurs medycyny tropikalnej w CHU Pitié-Salpêtrière i w szpitalu Claude Bernard[5].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W 1975 wyjechał na misję do Rwandy. Pełnił tam funkcje duszpasterza, proboszcza, animatora duszpasterstwa rodzinnego, organizatora sesji formacji apostolstwa świeckich, promotora apostolstwa słowa drukowanego[4]. W 1978 założył w Kigali Centrum Zdrowia Gikondo, a także Rwandyjską Akcję Rodzinną mającą na celu upowszechnianie naturalnych metod planowania rodziny[5]. Był przewodniczącym Związku Stowarzyszonych Ośrodków Medycznych w Kigali, a także kierownikiem Centrum Monitoringu Epidemii AIDS, programu opieki psychomedycznej i socjalnej chorych na AIDS[4]. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza komisji ds. zdrowia oraz komisji ds. rodziny rwandyjskiego episkopatu[5]. We wrześniu 1993 wyjechał z Rwandy w celu odbycia roku formacyjnego. Przebywał w Jerozolimie, następnie na stażu ultrasonografii w Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, w końcu na intensywnym kursie języka włoskiego w Rzymie[7]. W 1994 był uczestnikiem Synodu Specjalnego dla Afryki w charakterze eksperta w dziedzinie rozwoju i problemów rodziny[5]. W latach 1994–1996 po zakończeniu wojny domowej w czasie nieobecności nuncjusza apostolskiego pełnił funkcję wizytatora apostolskiego w Rwandzie i krajach ościennych[4][5].

Od 1981 pełnił funkcję przełożonego Delegatury Misyjnej Księży Pallotynów w Rwandzie. W latach 1988–1991 był superiorem nowo utworzonej regii, w skład której wchodziły Rwanda, Zair i Belgia. Objął również urząd przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych w Rwandzie[4].

Po powrocie na stary kontynent na stałe, w latach 1996–2003 był przełożonym Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego we Francji oraz członkiem Rady Misyjnej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych we Francji[8]. W 2004 objął funkcję rektora Pallotyńskiej Prokury Misyjnej w Brukseli[4].

W 2001 współzakładał Federację Afrykańskiej Akcji Rodzinnej, w której pełnił funkcję sekretarza[4].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

22 stycznia 2005 papież Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Tepelte i jednocześnie sekretarzem pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów oraz przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych[9]. Święcenia biskupie otrzymał 19 marca 2005 w kaplicy Papieskiego Kolegium Urbanianum w Rzymie. Udzielił mu ich kardynał Crescenzio Sepe, prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów, któremu towarzyszyli arcybiskup Stanisław Dziwisz, sekretarz Jana Pawła II, i arcybiskup Thaddée Ntihinyurwa, arcybiskup metropolita Kigali[8]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Maior est Deus” (Bóg jest większy)[10].

24 maja 2008 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej[11][12]. Ingres do bazyliki katedralnej Świętych Michała i Floriana w Warszawie, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 czerwca 2008[10].

4 lipca 2009 Benedykt XVI mianował go konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[13]. W tym samym roku decyzją papieża został mianowany uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki[4].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski został wybrany na przewodniczącego Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych. Został członkiem Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Misji i Rady ds. Rodziny. Objął ponadto funkcję członka Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[14]. W 2014 został wybrany do Rady Stałej jako biskup diecezjalny[15].

W 2011 konsekrował biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka. W 2005 był współkonsekratorem podczas sakry nuncjuszy apostolskich w krajach afrykańskich: George′a Antonysamy′ego i Michaela Blume′a[6].

Odznaczenia i tytuły[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem Prezydenta Portugalii z 1 września 2008 został odznaczony Orderem Zasługi II klasy[16].

W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Warszawy[17].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prezentacja książki „Bóg jest większy. Rozmawiają abp Henryk Franciszek Hoser SAC i Michał Królikowski”. ekai.pl, 2014-01-03. [dostęp 2014-01-03].
  2. 2,0 2,1 I. Świerdzewska. Misjonarz na Pradze. „Idziemy”. nr 22 (143), 2008-06-01. ISSN 1734-9079. [dostęp 2013-07-09]. 
  3. Z. Smoleńska. Praga pamięta. „Idziemy”. nr 32 (464), s. 20, 2014-08-10. ISSN 1734-9079. [dostęp 2014-09-27]. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 Nota biograficzna Henryka Hosera na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl. [dostęp 2013-07-09].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Abp Henryk Hoser – nowy biskup warszawsko-praski (sylwetka). ekai.pl, 2008-05-24. [dostęp 2013-07-09].
  6. 6,0 6,1 Henryk Hoser w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-07-09].
  7. M. Przeciszewski, S. Tasiemski: Kościół nie brał udziału w ludobójstwie. ekai.pl, 2013-07-06. [dostęp 2013-07-20].
  8. 8,0 8,1 Abp Henryk Hoser SAC – nowy biskup warszawsko-praski (biogram). ekai.pl, 2008-05-24. [dostęp 2013-07-09].
  9. Nomina del Segretario Aggiunto della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli e Presidente delle Pontificie Opere Missionarie (wł.). press.vatican.va, 2005-01-22. [dostęp 2014-05-24].
  10. 10,0 10,1 Abp Henryk Hoser odbył ingres do katedry warszawsko-praskiej. ekai.pl, 2008-06-29. [dostęp 2013-07-09].
  11. Nomina del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2008-05-24. [dostęp 2014-05-24].
  12. Komunikat Nuncjatury – abp Hoser biskupem warszawsko-praskim. episkopat.pl (arch.), 23.05.2008-05-23. [dostęp 2014-05-24].
  13. Nomina di Consultori della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli (wł.). press.vatican.va, 2009-07-04. [dostęp 2014-05-24].
  14. Henryk Hoser na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-07-11].
  15. Zakończyło się zebranie Episkopatu. episkopat.pl, 2014-06-11. [dostęp 2014-06-15].
  16. Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].
  17. Uchwała nr XVII/321/2011. bip.warszawa.pl, 2011-06-16. [dostęp 2013-07-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]