Henryk Hoser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Hoser
Arcybiskup ad personam
Henryk Hoser
Herb Henryk Hoser Maior est Deus
Większy jest Bóg
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1942
Warszawa
Biskup diecezjalny warszawsko-praski
Okres sprawowania od 2008
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja pallotyni
Śluby zakonne 8 września 1970
Prezbiterat 16 czerwca 1974
Nominacja biskupia 22 stycznia 2005
Sakra biskupia 19 marca 2005
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 marca 2005
Miejscowość Rzym
Miejsce kaplica Papieskiego Kolegium Urbanianum
Konsekrator Crescenzio Sepe
Współkonsekratorzy Stanisław Dziwisz
Thaddée Ntihinyurwa

Henryk Franciszek Hoser[1] (ur. 27 listopada 1942 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, pallotyn, misjonarz, lekarz, arcybiskup ad personam, biskup diecezjalny warszawsko-praski od 2008.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 listopada 1942 w Warszawie w rodzinie Hoserów, znanych warszawskich ogrodników[2]. Jego ojciec i dziadek zostali rozstrzelani w czasie powstania warszawskiego[3]. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana w Pruszkowie[4].

W latach 1960–1966 odbył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. W ich trakcie pełnił funkcję przewodniczącego Uczelnianego Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Studentów Polskich. Od 1966 do 1968 pracował na akademii w Zakładzie Anatomii Prawidłowej na stanowisku asystenta, zaś w następnym roku jako lekarz prowadzący oddziału internistycznego w szpitalu rejonowym w Ziębicach[5].

W 1969 wstąpił do zakonu pallotynów. 8 września 1970 złożył pierwszą profesję zakonną[5]. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1969–1974 w Wyższym Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie[4]. W seminarium współtworzył Koło Misyjne, mające na celu codzienną modlitwę za misje i misjonarzy, a także przewodniczył Radzie Alumnów. W wolnym czasie, aby nie stracić praktyki lekarskiej, za zgodą przełożonych pracował w szpitalu jako lekarz[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 czerwca 1974 biskup pomocniczy warszawski Władysław Miziołek[6].

Następnie udał się do Paryża, gdzie ukończył kurs języka francuskiego w Alliance Française oraz kurs medycyny tropikalnej w CHU Pitié-Salpêtrière i w szpitalu Claude Bernard[5].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W 1975 wyjechał na misję do Rwandy. Pełnił tam funkcje duszpasterza, proboszcza, animatora duszpasterstwa rodzinnego, organizatora sesji formacji apostolstwa świeckich, promotora apostolstwa słowa drukowanego[4]. W 1978 założył w Kigali Centrum Zdrowia Gikondo, a także Rwandyjską Akcję Rodzinną mającą na celu upowszechnianie naturalnych metod planowania rodziny[5]. Był przewodniczącym Związku Stowarzyszonych Ośrodków Medycznych w Kigali, a także kierownikiem Centrum Monitoringu Epidemii AIDS, programu opieki psychomedycznej i socjalnej chorych na AIDS[4]. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza komisji ds. zdrowia oraz komisji ds. rodziny rwandyjskiego episkopatu[5]. We wrześniu 1993 wyjechał z Rwandy w celu odbycia roku formacyjnego. Przebywał w Jerozolimie, następnie na stażu ultrasonografii w Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, w końcu na intensywnym kursie języka włoskiego w Rzymie[7]. W 1994 był uczestnikiem Synodu Specjalnego dla Afryki w charakterze eksperta w dziedzinie rozwoju i problemów rodziny[5]. W latach 1994–1996 po zakończeniu wojny domowej w czasie nieobecności nuncjusza apostolskiego pełnił funkcję wizytatora apostolskiego w Rwandzie i krajach ościennych[4][5].

Od 1981 pełnił funkcję przełożonego Delegatury Misyjnej Księży Pallotynów w Rwandzie. W latach 1988–1991 był superiorem nowo utworzonej regii, w skład której wchodziły Rwanda, Zair i Belgia. Objął również urząd przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych w Rwandzie[4].

Po powrocie na stary kontynent na stałe, w latach 1996–2003 był przełożonym Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego we Francji oraz członkiem Rady Misyjnej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych we Francji[8]. W 2004 objął funkcję rektora Pallotyńskiej Prokury Misyjnej w Brukseli[4].

W 2001 współzakładał Federację Afrykańskiej Akcji Rodzinnej, w której pełnił funkcję sekretarza[4].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

22 stycznia 2005 papież Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Tepelte i jednocześnie sekretarzem pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów oraz przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych[9]. Święcenia biskupie otrzymał 19 marca 2005 w kaplicy Papieskiego Kolegium Urbanianum w Rzymie. Udzielił mu ich kardynał Crescenzio Sepe, prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów, któremu towarzyszyli arcybiskup Stanisław Dziwisz, sekretarz Jana Pawła II, i arcybiskup Thaddée Ntihinyurwa, arcybiskup metropolita Kigali[8]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Maior est Deus” (Bóg jest większy)[10].

24 maja 2008 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej[11][12]. Ingres do bazyliki katedralnej Świętych Michała i Floriana w Warszawie, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 czerwca 2008[10].

4 lipca 2009 Benedykt XVI mianował go konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[13]. W tym samym roku decyzją papieża został mianowany uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki[4].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski został wybrany na przewodniczącego Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych. Został członkiem Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Misji i Rady ds. Rodziny. Objął ponadto funkcję członka Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[14]. W 2014 został wybrany do Rady Stałej jako biskup diecezjalny[15].

W 2011 konsekrował biskupa pomocniczego warszawsko-praskiego Marka Solarczyka. W 2005 był współkonsekratorem podczas sakry nuncjuszy apostolskich w krajach afrykańskich: George′a Antonysamy′ego i Michaela Blume′a[6].

Odznaczenia i tytuły[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem Prezydenta Portugalii z 1 września 2008 został odznaczony Orderem Zasługi II klasy[16].

W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Warszawy[17].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prezentacja książki „Bóg jest większy. Rozmawiają abp Henryk Franciszek Hoser SAC i Michał Królikowski”. ekai.pl, 2014-01-03. [dostęp 2014-01-03].
  2. 2,0 2,1 I. Świerdzewska. Misjonarz na Pradze. „Idziemy”. nr 22 (143), 2008-06-01. ISSN 1734-9079. [dostęp 2013-07-09]. 
  3. Z. Smoleńska. Praga pamięta. „Idziemy”. nr 32 (464), s. 20, 2014-08-10. ISSN 1734-9079. [dostęp 2014-09-27]. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 Nota biograficzna Henryka Hosera na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl. [dostęp 2013-07-09].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 Abp Henryk Hoser – nowy biskup warszawsko-praski (sylwetka). ekai.pl, 2008-05-24. [dostęp 2013-07-09].
  6. 6,0 6,1 Henryk Hoser w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-07-09].
  7. M. Przeciszewski, S. Tasiemski: Kościół nie brał udziału w ludobójstwie. ekai.pl, 2013-07-06. [dostęp 2013-07-20].
  8. 8,0 8,1 Abp Henryk Hoser SAC – nowy biskup warszawsko-praski (biogram). ekai.pl, 2008-05-24. [dostęp 2013-07-09].
  9. Nomina del Segretario Aggiunto della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli e Presidente delle Pontificie Opere Missionarie (wł.). press.vatican.va, 2005-01-22. [dostęp 2014-05-24].
  10. 10,0 10,1 Abp Henryk Hoser odbył ingres do katedry warszawsko-praskiej. ekai.pl, 2008-06-29. [dostęp 2013-07-09].
  11. Nomina del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2008-05-24. [dostęp 2014-05-24].
  12. Komunikat Nuncjatury – abp Hoser biskupem warszawsko-praskim. episkopat.pl (arch.), 23.05.2008-05-23. [dostęp 2014-05-24].
  13. Nomina di Consultori della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli (wł.). press.vatican.va, 2009-07-04. [dostęp 2014-05-24].
  14. Henryk Hoser na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-07-11].
  15. Zakończyło się zebranie Episkopatu. episkopat.pl, 2014-06-11. [dostęp 2014-06-15].
  16. Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].
  17. Uchwała nr XVII/321/2011. bip.warszawa.pl, 2011-06-16. [dostęp 2013-07-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]