34 Pułk Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
34 Pułk Artylerii Lekkiej
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1957
Tradycje
Nadanie sztandaru 1947
Kontynuacja 4 Pułk Artylerii
Dowódcy
Pierwszy ppłk Mikołaj Chlupin
Organizacja
Numer JW 2527[1]
Dyslokacja Szczecin, Kołobrzeg[2]
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 12 Dywizja Piechoty[2]
8 Drezdeńska Dywizja Piechoty
Kołobrzeg – koszary 34 pal w 1949

34 Pułk Artylerii Lekkiej (34 pal) – oddział artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk sformowany został w garnizonie Poznań na podstawie rozkazu nr 58/org. Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 15 marca 1945 roku, w składzie 12 Dywizji Piechoty.

Rejon formowania pułk opuścił już po zakończeniu wojny. Udziału w walkach nie brał. Po wojnie uczestniczył w akcji rolnej i osiedleńczej[3]. Stacjonował wtedy w Kluczewie. W marcu 1946 roku pułk stacjonował już w garnizonie Szczecin przy ulicy Unii Lubelskiej (budynek szpitala)[4]. Później przeniósł się do kompleksu koszarowego przy al. Wojska Polskiego.

W czerwcu 1947 roku gen. Marian Spychalski wręczył pułkowi sztandar.

W maju 1949 roku pułk przeszedł w podporządkowanie dowódcy 8 Dywizji Piechoty i przedyslokowany został do garnizonu Kołobrzeg. W 1951 roku jednostka przeformowana została w 34 Pułk Artylerii Haubic[5].

W 1957 roku pułk został rozformowany. Na jego bazie sformowano: 103 i 104 Dywizjon Artylerii Haubic oraz 48 Szkolną Baterię Artylerii[6]. Pod koniec 1958 roku pułk został odtworzony[7]. W terminie do 15 marca 1963 roku jednostka przeformowana została w 34 Pułk Artylerii, a w maju 1967 roku przemianowana na 4 Pułk Artylerii[8].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku:

  • ppłk Mikołaj Chlupin
  • ppłk Charłamow (1946)
  • mjr Tadeusz Pióro (od XI 1946)

Oficerowie pułku:

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Razem:
żołnierzy – 1093 (oficerów – 150, podoficerów – 299, kanonierów – 644)

sprzęt:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 427.
  3. Ways 1967 ↓, s. 113.
  4. Dariusz Faszcza, Z dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej s. 24
  5. Rozkaz MON Nr 0044/Org. z 17.05.1951
  6. Rozkaz MON Nr 0025/Org. z 2.04.1957 r.
  7. Rozkaz MON Nr 0010/Org. z 2.10.1958 r.
  8. Rozkaz MON Nr 07/MON z 4 maja 1967 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Faszcza: Z dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2005. ISBN 83-11-10131-0.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X–XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. : praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Garnizon Kołobrzeg. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-09)].