8 Pułk Moździerzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
8 Pułk Moździerzy
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Dowódcy
Pierwszy mjr Aleksy Bułchatow
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 1 Brygada Moździerzy

8 Pułk Moździerzy - pułk artylerii polskiej ludowego Wojska Polskiego.

Sformowany w rejonie wsi Dmochy-Rogale i Dmochy-Rętki na podstawie rozkazu Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego nr 8 z 20 sierpnia 1944. Przysięgę żołnierze pułku złożyli w listopadzie 1944 w rejonie formowania[1].

Dowódca[edytuj | edytuj kod]

  • mjr Aleksy Bułchatow

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

żołnierzy – 631 (oficerów – 74, podoficerów - 179, kanonierów - 378)

sprzęt:

  • moździerze - 36
  • rusznice przeciwpancerne - 36
  • samochody - 97

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Berlin 1945.png

Pułk wchodził w skład 1 Brygady Moździerzy. Podczas walk o Berlin 25 kwietnia pułk zajął stanowiska na linii jezior między Spandau, a Poczdamem[2]. Pułk odegrał ważną rolę w natarciu oddziałów radzieckich szczególnie w pierwszej fazie walki, gdy hitlerowcy kontratakowali[2]. Moździerzyści prowadzili stały ogień na silnie rozbudowane pomiędzy rozlewiskami wodnymi pozycje niemieckie. Samochody przewożące amunicję do stanowisk 2 dywizjonu, były ostrzeliwane ogniem karabinów maszynowych[3]. W nocy z 27 na 28 kwietnia baterie pułku przeprawiły się przez kanał na północ od jeziora Jungfern i przed nastaniem świtu zajęły stanowiska na przeciwległym brzegu kanału[3].

O 10.00 tego samego dnia pułk uczestniczył w natarciu na Poczdam od strony północno-zachodniej[4]. Baterie pułku w ciągu pół godziny zniszczyły 4 cekaemy, 2 działa przeciwpancerne i siły około plutonu piechoty[4]. Z chwilą wdarcia się oddziałów piechoty i pododdziałów pancernych do miasta, pułk przesunął swe stanowiska na odległość około 200 m od zabudowań. Bateriom z punktów obserwacyjnych podawano położenie nieprzyjacielskich środków ogniowych, a moździerzyści zasypywali je pociskami. Podczas natarcia zniszczono 13 gniazd karabinów maszynowych, 2 działa przeciwpancerne, baterię moździerzy i około kompanii nieprzyjacielskiej piechoty[4]. Ogień polskich moździerzystów torował drogę nacierającym radzieckim piechurom. Na tyłach radzieckich i polskich pododdziałów pozostawały grupy wroga, które ostrzeliwały stanowiska ogniowe. Od serii z karabinu maszynowego został ranny w głowę ppor. Mikołaj Sysołatin, a po chwili została ostrzelana obsługa jednego z moździerzy. Ranny został działonowy i wszyscy kanonierzy[4]. Podczas takiego ostrzału w 2 dywizjonie zginął ogniomistrz Marian Grzechocki[5]. Dowódca plutonu dowodzenia ppor. Dymitr Czeczerin nakazał rozpoznać stanowiska nieprzyjaciela. Po wykryciu takiego stanowiska przez kanoniera Grzegorza Knapika, 1 bateria chor. Józefa Andreasa skierowała tam ogień swych moździerzy[5].

W nocy z 2 na 3 maja 1945 pułk walczył z silną grupą wojsk niemieckich przebijającą się na zachód i był to jednocześnie ostatni bój 8 pm w operacji berlińskiej[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ways 1967 ↓, s. 101.
  2. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 57.
  3. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 58.
  4. a b c d Kaczmarek 1980 ↓, s. 59.
  5. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 60.
  6. Kaczmarek 1980 ↓, s. 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 48-68.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. T. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.