11 Pułk Moździerzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Pułk Moździerzy
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Dowódcy
Pierwszy mjr Izaak Miszyn
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 1 Brygada Moździerzy
Przedpola Berlina. Punkt obserwacyjny 11 pułku moździerzy

11 Pułk Moździerzy (11 pm) – oddział artylerii ludowego Wojska Polskiego.

Pułk został sformowany we wsi Mokobody na podstawie rozkazu Nr 8 Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 20 sierpnia 1944 roku, w składzie 1 Brygady Moździerzy. 8 listopada 1944 roku w Mokobodach żołnierze pułku złożyli przysięgę[1].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

  • mjr Izaak Miszyn
  • ppłk Aleksy Kaletnikow[a]

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

25 kwietnia w dniu okrążenia Berlina, pułk uczestniczył w natarciu na Spandau[2]. Stanowiska ogniowe zajmował wzdłuż skraju lasu na południe od Dallgow. 26 kwietnia o świcie pułk wspierał nacierającą piechotę radziecką i posuwając się za nią zajął stanowiska ogniowe na południowo-zachodnim skraju Seeburga[2]. Po kontrataku hitlerowców piechota radziecka została zmuszona do wycofania się w związku z tym stanowiska ogniowe pułku zostały zagrożone. Faszystom udało się opanować rejon broniony przez 2 dywizjon moździerzy, a gdy grupy wroga znalazły się blisko stanowiska dowodzenia pułku, ppłk Kalentiew rozkazał przenieść je w głąb ugrupowania pułku[3]. Po wykonaniu ognia zaporowego przez pułk i wprowadzeniu do walki radzieckiego batalionu fizylierów atak nieprzyjaciela został odparty. Niemcy widząc, że nie przejdą odcinka bronionego przez 1 dywizjon moździerzy postanowili obejść polskie stanowiska[3]. Płk Kalentiew pozostawił przy każdym moździerzu po trzech ludzi, a z pozostałej obsługi utworzył grupy strzelców, które wspólnie z radziecką piechotą uderzyły na hitlerowców. Wroga odepchnięto i rozbito, a moździerzyści wzięli do niewoli około 70 hitlerowców[3]. Po drugim kontrataku wroga na Seeburg załoga punktu obserwacyjnego w składzie: ppor. Marcioch, bomb. Jędrzejewski i kan. Johacy zostali otoczeni przez kilkunastu hitlerowców[4]. Moździerzyści postanowili się bronić. Z odsieczą przyszła kompania piechoty radzieckiej z czołgiem, która rozproszyła nieprzyjaciela[4]. Pułk podczas walk w dniu 26 kwietnia zniszczył 8 karabinów maszynowych, zginęło około 80 żołnierzy nieprzyjacielskich, a do niewoli dostało się 74[4].

Wieczorem piechota radziecka wsparta moździerzami 11 pułku wdarła się do Spandlu, a punkty obserwacyjne pułku zostały rozmieszczone na południowym skraju miasta[5]. Po północy nieprzyjaciel zaatakował i wyszedł na tyły i skrzydło pododdziałów. Stanowiska ogniowe pułku zostały odcięte od piechoty, a łączność przerwana. Mimo trudnych warunków radzieccy piechurzy i polscy moździerzyści powstrzymali nieprzyjaciela[5]. Na skutek energicznego natarcia jednostki radzieckie i wspierający je 11 pm stopniowo opanowywały punkty oporu wroga w Spandau[6]. Do końca 28 kwietnia wojska dotarły od zachodu do rzeki Haweli[6].

Udział żołnierzy polskich w szturmie na Berlin
Udział żołnierzy polskich w szturmie na Berlin

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W książce Kazimierza Kaczmarka występuje ppłk Aleksy Kalentiew

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ways 1967 ↓, s. 102.
  2. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 49.
  3. a b c Kaczmarek 1980 ↓, s. 50.
  4. a b c Kaczmarek 1980 ↓, s. 51.
  5. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 52.
  6. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 48-68.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.