11 Pułk Moździerzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
11 Pułk Moździerzy
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Dowódcy
Pierwszy mjr Izaak Miszyn
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 1 Brygada Moździerzy
Przedpola Berlina. Punkt obserwacyjny 11 pułku moździerzy

11 Pułk Moździerzy (11 pm) – oddział artylerii ludowego Wojska Polskiego.

Pułk został sformowany we wsi Mokobody na podstawie rozkazu Nr 8 Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 20 sierpnia 1944 roku, w składzie 1 Brygady Moździerzy. 8 listopada 1944 roku w Mokobodach żołnierze pułku złożyli przysięgę[1].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

  • mjr Izaak Miszyn
  • ppłk Aleksy Kaletnikow[a]

Skład etatowy[edytuj | edytuj kod]

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

25 kwietnia w dniu okrążenia Berlina, pułk uczestniczył w natarciu na Spandau[2]. Stanowiska ogniowe zajmował wzdłuż skraju lasu na południe od Dallgow. 26 kwietnia o świcie pułk wspierał nacierającą piechotę radziecką i posuwając się za nią zajął stanowiska ogniowe na południowo-zachodnim skraju Seeburga[2]. Po kontrataku hitlerowców piechota radziecka została zmuszona do wycofania się w związku z tym stanowiska ogniowe pułku zostały zagrożone. Faszystom udało się opanować rejon broniony przez 2 dywizjon moździerzy, a gdy grupy wroga znalazły się blisko stanowiska dowodzenia pułku, ppłk Kalentiew rozkazał przenieść je w głąb ugrupowania pułku[3]. Po wykonaniu ognia zaporowego przez pułk i wprowadzeniu do walki radzieckiego batalionu fizylierów atak nieprzyjaciela został odparty. Niemcy widząc, że nie przejdą odcinka bronionego przez 1 dywizjon moździerzy postanowili obejść polskie stanowiska[3]. Płk Kalentiew pozostawił przy każdym moździerzu po trzech ludzi, a z pozostałej obsługi utworzył grupy strzelców, które wspólnie z radziecką piechotą uderzyły na hitlerowców. Wroga odepchnięto i rozbito, a moździerzyści wzięli do niewoli około 70 hitlerowców[3]. Po drugim kontrataku wroga na Seeburg załoga punktu obserwacyjnego w składzie: ppor. Marcioch, bomb. Jędrzejewski i kan. Johacy zostali otoczeni przez kilkunastu hitlerowców[4]. Moździerzyści postanowili się bronić. Z odsieczą przyszła kompania piechoty radzieckiej z czołgiem, która rozproszyła nieprzyjaciela[4]. Pułk podczas walk w dniu 26 kwietnia zniszczył 8 karabinów maszynowych, zginęło około 80 żołnierzy nieprzyjacielskich, a do niewoli dostało się 74[4].

Wieczorem piechota radziecka wsparta moździerzami 11 pułku wdarła się do Spandlu, a punkty obserwacyjne pułku zostały rozmieszczone na południowym skraju miasta[5]. Po północy nieprzyjaciel zaatakował i wyszedł na tyły i skrzydło pododdziałów. Stanowiska ogniowe pułku zostały odcięte od piechoty, a łączność przerwana. Mimo trudnych warunków radzieccy piechurzy i polscy moździerzyści powstrzymali nieprzyjaciela[5]. Na skutek energicznego natarcia jednostki radzieckie i wspierający je 11 pm stopniowo opanowywały punkty oporu wroga w Spandau[6]. Do końca 28 kwietnia wojska dotarły od zachodu do rzeki Haweli[6].

Udział żołnierzy polskich w szturmie na Berlin
Udział żołnierzy polskich w szturmie na Berlin

Uwagi

  1. W książce Kazimierza Kaczmarka występuje ppłk Aleksy Kalentiew

Przypisy

  1. Ways 1967 ↓, s. 102.
  2. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 49.
  3. a b c Kaczmarek 1980 ↓, s. 50.
  4. a b c Kaczmarek 1980 ↓, s. 51.
  5. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 52.
  6. a b Kaczmarek 1980 ↓, s. 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Kazimierz Kaczmarek: Oni szturmowali Berlin. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 48-68.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.