22 Pułk Artylerii Lekkiej (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 22 pal ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 22 Pułk Artylerii Lekkiej - Inne pułki artylerii lekkiej z numerem 22.
22 Pułk Artylerii Lekkiej
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 5 lipca 1944
Tradycje
Nadanie sztandaru 1949
Kontynuacja 22 pułk artylerii
Dowódcy
Pierwszy ppłk Swiryn
Organizacja
Numer JW 2716[1]
Dyslokacja Sulechów[2]
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 5 Saska Dywizja Piechoty[3]
4 Pomorska Dywizja Piechoty
Odznaczenia
Sasha Nevsky.jpg

22 Pułk Artylerii Lekkiej (22 pal) - oddział artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego.

Pułk został sformowany 5 lipca 1944 we wsi Korczunek, w okolicach Żytomierza, na podstawie rozkazu Nr 0130 dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR. Pułk wchodził w skład 5 Saskiej Dywizji Piechoty z 2 Armii Wojska Polskiego.

22 października 1944 w Korczunku żołnierze pułku złożyli przysięgę[4]. Za udział w wojnie odznaczony Orderem Aleksandra Newskiego[5].

W 1949 pułk otrzymał sztandar ufundowany przez społeczeństwo Świebodzina, Sulęcina, Wschowy i Zielonej Góry.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Stan etatowy

Stan etatowy wynosił: żołnierzy – 1093 (oficerów – 150, podoficerów - 299, kanonierów - 644)

sprzęt:

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

  • ppłk Swiryn — do 8 listopada 1944
  • ppłk Skorobogatow — do 30 listopada 1944
  • ppłk Swiryn

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Działania bojowe rozpoczął 15 kwietnia wspierając natarcie 13 pułku piechoty w rejonie Rietschen. Od 22 do 28 kwietnia jego 1 i 2 dywizjon walczyły w okrążeniu ponosząc znaczne straty.

W okresie 7-11 maja pułk zabezpieczał ogniem działanie piechoty w ramach operacji praskiej i zakończył szlak bojowy na terenie Czechosłowacji.

5 saska dp 1945.png Operacja luzycka.png Operacja berlin 1 1945.png Operacja berlin 2 1945.png
Budziszyn 1945 b.png Budziszyn 1945 a.png

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Pułk stacjonował w garnizonie Sulechów. W 1950 podporządkowano pułk dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty. W połowie 1957 rozformowano pułk[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.
  3. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
  4. Ways 1967 ↓, s. 111.
  5. Kaczmarek 1980 ↓, s. 369.
  6. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy. s. 187.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Kazimierz Kaczmarek: Polacy na polach Łużyc. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1980. ISBN 83-11-06464-4.
  • Władysław Ways: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek artylerii. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. II. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Jan Krug. Wojska Rakietowe i Artyleria w historii Śląskiego Okręgu Wojskowego. „Przegląd Wojsk Lądowych”. 9, s. 86-89, 2000. Warszawa.