8 Pułk Lotnictwa Szturmowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
8 Pułk Lotnictwa Szturmowego
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1946
Dowódcy
Pierwszy ppłk Ruksza
Działania zbrojne
Operacja berlińska
Organizacja
Dyslokacja Łódź
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość 2 Brandenburska Dywizja Lotnictwa Szturmowego

8 Pułk Lotnictwa Szturmowego (8 plsz) – oddział lotnictwa szturmowego ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1944 roku, na bazie radzieckiego 384 Zapasowego Pułku Lotniczego, sformowano lotnisku w Wołczańsku (ZSRR) 8 Pułk Lotnictwa Szturmowego[1].

Pułk wszedł w skład 2 Dywizji Lotnictwa Szturmowego[2].

Stan osobowy personelu latającego i technicznego liczył 201 żołnierzy, w tym 65 oficerów, 120 podoficerów i 16 szeregowców. Uzbrojenie jednostki stanowiło 28 samolotów bojowych Ił-2 i jeden samolot UIł-2[1].

W połowie lutego 1945 roku z Wołczańska do Polski wyruszył rzut naziemny pułku. 11 kwietnia 1945 roku na lotnisko Lublinek w Łodzi przeleciało 31 samolotów, w tym 29 bojowych Ił-2[1]. Od 23 kwietnia zaczęto przenoszenie pułku na przyfrontowe lotnisko Barnówko[1].

Po zakończeniu wojny pułk powrócił na węzeł lotniskowy Łódź[3], gdzie w styczniu 1946 roku został rozformowany[1]. Jego tradycje kontynuował od 1967 roku 8 Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego[a].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Do działań w operacji berlińskiej pułk przystąpił 25 kwietnia. Wykonywał uderzenie na artylerię i pozycje obronne piechoty w rejonie Zehdenick. W dniu następnym załogi zwalczały kolumny wojska na drodze Zehdenick – Liebenwalde, niszcząc 12 samochodów i wywołując 4 pożary[1].

29 kwietnia samoloty pułku atakowały wojska niemieckie w rejonie Lentzke, Brunne i Betzin. Zniszczyły też 3 samoloty oraz urządzenia na lotniska Neuruppin. Ogółem w tym dniu zrzucono na wojska nieprzyjaciela około 6 ton bomb, wystrzelono ponad 100 pocisków rakietowych oraz około 15 tys. pocisków z działek i lotniczych karabinów maszynowych[1].

30 kwietnia jednostkę przebazowano na nowe lotnisko Steinbeck, a 1 maja zajęto kolejne lotnisko Vehlefanz, skąd załogi wystartowały do wykonania zadań bojowych w okolicach Fehrbellin i Lentzke[1].

Załogi pułku wykonały nad Brandenburgią 104 loty bojowe, niszcząc i obezwładniając oddziały grupy armijnej gen. F. Steinera. Zniszczono ponad 20 samochodów nieprzyjaciela, obezwładniono 4 baterie artylerii przeciwlotniczej i 2 baterie artylerii, wysadzono w powietrze 2 magazyny amunicji, spowodowano około 30 pożarów oraz zbombardowano kilka węzłów kolejowych. Straty pułku – jedna załoga (ppor. P. Franin i plut. Piotrowski)[1].

Obsada personalna pułku[edytuj | edytuj kod]

  • dowódcy pułku:
ppłk Ruksza
kpt. Borys Zimin
  • zastępcą do spraw polityczno-wychowawczych – ppłk Paweł Butow
  • szef sztabu był mjr J. Biełow
  • nawigator pułku – por. Aleksander Nielubin
  • dowódcy eskadr:
por. Jan Taran
por. Dymitr Gołowanienko
ppor. Jan Koriawych

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Nr 025/MON Ministra Obrony Narodowej z 30 września 1967, Dziennik Rozkazów Tajnych MON z 1967, Nr 10, poz. 53.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Krzemiński 1981 ↓, s. 78-79.
  2. Koliński 1987 ↓, s. 104.
  3. Koliński 1978 ↓, s. 257-258.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Lotnictwo Polski Ludowej 1944-1947. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07271-X.
  • Czesław Krzemiński: Pułki Ludowego Lotnictwa Polskiego. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1981. ISBN 83-206-0196-7.
  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.