13 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
13 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1953
Rozformowanie 1957
Tradycje
Rodowód 44 Pułk Lotnictwa Łącznikowego
Dowódcy
Pierwszy mjr pil. Kazimierz Oleński
Ostatni kpt. pil. Bolesław Sierociński
Organizacja
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Skład Modlin

13 Eskadra Lotnictwa Łącznikowego (13 elł) – pododdział lotnictwa łącznikowego ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

W 1953 roku, na bazie 44 pułku lotnictwa łącznikowego, sformowano 13 Eskadrę Lotnictwa Łącznikowego oraz Klucz Lotniczy Warszawskiego Okręgu Wojskowego[a].

Realizując postanowienia Uchwały Rady Ministrów nr 109/57 z 25 marca 1957 roku w sprawie zmniejszenia liczebności sił zbrojnych, dowódca Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju do 1 listopada 1957 roku rozformował 13 Eskadrę Lotnictwa Łącznikowego[b].

Eskadra stacjonowała na lotnisku w Modlinie i użytkowała samoloty Po-2[1].

Dowódcy eskadry[edytuj | edytuj kod]

Wykaz dowódców pułków podano za: Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010. s. 179.

  • mjr pil. Kazimierz Oleński (1953 - 1954)
  • kpt. pil. Bolesław Sierociński (1954 - 1957)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarządzenie szefa Sztabu Generalnego nr 0308/Org. z 8 września 1953 roku
  2. Rozkaz ministra obrony narodowej nr 0054/Org. z 6 lipca 1957 roku

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. s. 179.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne "SWAT", 2011, s. 179. ISBN 978-83-1112-14-09.