Ambasada Francji w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ambasada Francji w Polsce
Ambassade de France en Pologne
Ambasada Republiki Francuskiej
Armoiries république française.svg
Ilustracja
Siedziba ambasady przy ul. Pięknej
Państwo  Francja
Data utworzenia 1919, 1944
Ambasador Pierre Buhler
Zatrudnienie 19+
Adres
ul. Piękna 1
00-477 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Ziemia 52°13′25,60″N 21°01′38,03″E/52,223778 21,027231
Strona internetowa
Pałac Branickich - b. siedziba Konsulatu Generalnego Francji w Warszawie przy ul. Nowy Świat (1829)
Przedwojenna siedziba Ambasady w Pałacu Branickich przy ul. Frascati (1934-1939), zniszczony w okresie II wojny światowej, nie odbudowany
Budynek Konsulatu Generalnego Francji w Al. Ujazdowskich, obecnej siedziby Obserwatorium Astronomicznego i Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego (1909)
Pierwsza siedziba przedstawicielstwa Francji w Pałacu Brühla
Była siedziba Konsulatu Francji w Katowicach przy ul. 3 Maja (1938)
b. siedziba Konsulatu Francji w Pałacu Jutkiewiczów w Krakowie przy ul. Potockiego (okres międzywojenny)
b. siedziba Konsulatu Francji w Krakowie przy ul. Krupniczej 5 (lata 50. i 60. XX w.)

Ambasada Francji w Polsce, Ambasada Republiki Francuskiej (Ambassade de France en Pologne) – francuska placówka dyplomatyczna w Polsce, mieszcząca się w Warszawie przy ul. Pięknej 1, pomiędzy ulicami Jazdów i Johna Lennona.

Podział organizacyjny[edytuj]

  • Kancelaria dyplomatyczna (Chancellerie)
  • Dział konsularny (Section consulaire)
  • Dział prasowy (Service de presse)
  • Dział współpracy kulturalnej (Service de coopération et d’action culturelle)
  • Dział spraw społecznych (Service du Conseiller pour les Affaires sociales)
  • Regionalny dział ekonomiczny (Service économique régional)
  • Misja ekonomiczna Business France (Mission économique Business France)
  • Attaché Obrony (Attaché de défense)
  • Delegatura Biura ds. międzynarodowej współpracy technicznej policji (Service de coopération technique internationale de police – SCTIP)
  • Dział administracyjny i finansowy (Service administratif et financier)
  • Konsulat Generalny Republiki Francuskiej w Krakowie (Consulat général de France et Kraków), ul. Stolarska 15
  • Liceum Francuskie w Warszawie (Lycée français de Varsovie), ul. Walecznych 4/6 (powołane w latach 20. ub.w.)

Siedziba[edytuj]

Do I wojny światowej[edytuj]

Swoich przedstawicieli różnej rangi Francja utrzymywała w Warszawie w latach 1574-1913, zaś w Gdańsku od 1610.

W okresie zaborów przedstawicielstwo Francji w Warszawie mieściło się w wielu lokalizacjach, m.in. w nieistniejącym pałacu Brühla róg ulic Wierzbowej i Fredry, konsulat generalny w Pałacu Branickich przy ul. Nowy Świat 1200, obecnie 21 (1829), ul. Niecałej 8 (1869-1878), w kamienicy Kosseckiego przy ul. Mazowieckiej 16 (1880-1887), obecnie nie istnieje, w budynku należącym do rodziny Krasińskich przy ul. Mazowieckiej 20 (1888-1900), przy ul. Instytutowej 6 (1901-1902), obecnie ul. Matejki, ul. Instytutowej 3 (1903), obecnie nie istnieje, w al. Ujazdowskich 4 (1905-1912), przy ul. Żurawiej 7 (1914), obiekt nie istnieje.

Francja utrzymywała też konsulaty:

  • w Gdańsku: Weidengasse 4a, obecnie ul. Łąkowa (1897-1900), Weidengasse 11, wejście od Strandgasse, obecnie ul. Dolna 4 (1902-1903), Strandgasse 7 (1904), Weidengasse 9 (1905-1907), Karrenwall 5, obecnie ul. Okopowa (1909-1910)[1], i Reitbahn 7, obecnie ul. Bogusławskiego (1911-1914).
  • Wrocławiu (1874-1914): Gartenstr. 4, ob. ul. Józefa Piłsudskiego (1874-1876), Am Oberschlesischen Banhof, ul. Piłsudskiego (1876-1880), Gartenstr., ul. Piłsudskiego (1880-1888), Sadowastr., ul. Swobodna (1888-1893), Hōfchenstr., ul. Tadeusza Zielińskiego (1893-1904), Rosenthaler, ul. Pomorska (1904-1907), Am Wäldchen, ul. Kaszubska (1907-1913), Moritzstr. 3-5, ul. Lubuska (1913-1914).

Po I wojnie światowej[edytuj]

Po I wojnie światowej, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1919, rozpoczęło swą pracę poselstwo, mając kilka kolejnych lokalizacji – w willi Wernickiego w Al. Ujazdowskich 31 (1919-1928), od 1924 w randze ambasady[2], w domu Szelechowa w Al. Ujazdowskich 15 róg al. Róż 2 (1928-1936), w latach 1936-1939 w Pałacu Branickich, tzw. Czerwonym Pałacu przy ul. Frascati 22, zburzony w okresie II wojny światowej, obecnie nie istnieje.

W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.

Biuro Radcy Handlowego urzędowało w Kamienicy Maurycego Spokornego w al. Ujazdowskich 19 (1925-1935).

Francja utrzymywała też konsulaty:

Po II wojnie światowej[edytuj]

Stosunki dyplomatyczne reaktywowano w 1944, najpierw na szczeblu przedstawicieli politycznych, delegatów, a od 1945 ambasadorów. Po wyzwoleniu rozważano przeniesienie ambasady do pałacu Kronenberga, jednakże nie doszło do realizacji tej koncepcji. W latach 1945-1971 ambasada mieściła się m.in. przy ul. Poselskiej 21, ul. Zakopiańskiej 9c. Na początku lat 60. planowano zbudować ambasadę w miejscu spalonego w 1939 pałacu Kronenberga na rogu pl. Małachowskiego z ówczesnym pl. Zwycięstwa, lecz do tego nie doszło i ostatecznie w tym miejscu powstał hotel Sofitel Victoria. Obecny budynek przy ul. Pięknej 1 zbudowano w latach 1967-1971 (arch. Bernard Zehrfuss, Henry Bernard i Guillaume Gillet). W ceremonii wmurowania kamienia węgielnego wziął udział gen. Charles de Gaulle. W latach 2001-2004 przeprowadzono w budynku ambasady prace renowacyjne (arch. Jean Philippe Pargade i Roman Gal). W tym czasie ambasada miała tymczasową siedzibę przy ul. Puławskiej 17.

Biuro Radcy Handlowego znajdowało się m.in. przy ul. Zwycięzców 16 (1945-1948), ul. Dąbrowieckiej 21 (1964-1966); rezydencja ambasadora przy ul. Miedzeszyńskiej 94 (1948-1966).

Funkcjonowały/funkcjonują też konsulaty

  • w Gdańsku/Gdyni (1945-1990): w Gdańsku przy ul. Pięknej 16 (1945), następnie w Gdyni przy ul. Starowiejskiej 37-2, oraz ul. I Armii WP (1946); w Gdańsku przy ul. Rokossowskiego 21/ul. Konarskiego 1 (1947-1975)[4], agencja konsularna w Gdańsku w wieżowcu Zieleniak przy Wałach Piastowskich 1 (1990)
  • Krakowie: przy ul. Karmelickiej 9 (1946), ul. Kapucyńskiej 5, w bud. z 1889 przy ul. Krupniczej 5 (lata 50. i 60. XX w.), w Kamienicy pod Opatrznością z XIV w. przy ul. Stolarskiej 15 (2014-)
  • Szczecinie (1946-1951): początkowo w hotelu Continental przy ul. 3 Maja 1, następnie w willi rodziny armatorskiej Eduarda Gribelsa przy ul. Wielkopolskiej 19[5]
  • Warszawie: przy ul. Zakopiańskiej 14 (1945-1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1950), ul. Willowej 5 (1964-1966)

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Karol Romer: Zagraniczny Korpus Dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC Kraków/Warszawa 1928, s. 249-260
  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ Warszawa 1938
  • Tadeusz Kur: Rezydencje dyplomatyczne w krajobrazie Warszawy, Stolica 1961, nr. 29/30, s. 6-7
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973
  • Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW "Wratislavia" Wrocław 1996, 192 s., ISBN 83-86221-07-0
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, ISBN 83-226-1334-2
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon Warszawa 2007, ISBN 978-83-7452-019-5
  • Mariusz Rzeszutko: Konsulaty w Krakowie, Historia i Działalność, Petrus Kraków 2014, 174 s., ISBN 978-83-7720-051-3

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Obecnie nie istnieje.
  2. od 1926 według Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973
  3. od 1954 użytkowany przez Instytut Ekspertyz Sądowych
  4. Budynek następnie pełniący funkcje hotelowo-recepcyjne na rzecz KW PZPR.
  5. obecnie mieszczącej klub pracowników naukowych Politechniki Szczecińskiej