Ambasada Francji w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ambasada Francji w Polsce
Ambassade de France en Pologne
Ambasada Republiki Francuskiej
Armoiries république française.svg
Ilustracja
Siedziba ambasady przy ul. Pięknej
Państwo  Francja
Data utworzenia 1919, 1944
Ambasador Pierre Buhler
Zatrudnienie 19+
Adres
ul. Piękna 1
00-477 Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ambasada Republiki Francuskiej
Ambasada Republiki Francuskiej
Ziemia 52°13′25,60″N 21°01′38,03″E/52,223778 21,027231
Strona internetowa
Pałac Branickich - b. siedziba Konsulatu Generalnego Francji w Warszawie przy ul. Nowy Świat (1829)
Przedwojenna siedziba Ambasady w Pałacu Branickich przy ul. Frascati (1934-1939), zniszczony w okresie II wojny światowej, nie odbudowany
Budynek Konsulatu Generalnego Francji w Al. Ujazdowskich, obecnej siedziby Obserwatorium Astronomicznego i Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego (1909)
Pierwsza siedziba przedstawicielstwa Francji w Pałacu Brühla
Była siedziba Konsulatu Francji w Katowicach przy ul. 3 Maja (1938)

Ambasada Francji w Polsce, Ambasada Republiki Francuskiej (Ambassade de France en Pologne) – francuska placówka dyplomatyczna w Polsce, mieszcząca się w Warszawie przy ul. Pięknej 1, pomiędzy ulicami Jazdów i Johna Lennona.

Podział organizacyjny[edytuj]

  • Kancelaria dyplomatyczna (Chancellerie)
  • Dział konsularny (Section consulaire)
  • Dział prasowy (Service de presse)
  • Dział współpracy kulturalnej (Service de coopération et d’action culturelle)
  • Dział spraw społecznych (Service du Conseiller pour les Affaires sociales)
  • Regionalny dział ekonomiczny (Service économique régional)
  • Misja ekonomiczna Ubifrance (Mission économique Ubifrance)
  • Attaché Obrony (Attaché de défense)
  • Delegatura Biura ds. międzynarodowej współpracy technicznej policji (Service de coopération technique internationale de police – SCTIP)
  • Dział administracyjny i finansowy (Service administratif et financier)
  • Konsulat Generalny Republiki Francuskiej w Krakowie (Consulat général de France et Kraków), ul. Stolarska 15

Siedziba[edytuj]

Do I wojny światowej[edytuj]

Swoich przedstawicieli różnej rangi Francja utrzymywała w Warszawie w latach 1574-1913, zaś w Gdańsku od 1610.

W okresie zaborów przedstawicielstwo Francji w Warszawie mieściło się w wielu lokalizacjach, m.in. w nieistniejącym pałacu Brühla róg ulic Wierzbowej i Fredry, konsulat generalny w Pałacu Branickich przy ul. Nowy Świat 1200, obecnie 21 (1829), ul. Niecałej 8 (1869-1878), w kamienicy Kosseckiego przy ul. Mazowieckiej 16 (1880-1887), obecnie nie istnieje, w budynku należącym do rodziny Krasińskich przy ul. Mazowieckiej 20 (1888-1900), przy ul. Instytutowej 6 (1901-1902), obecnie ul. Matejki, ul. Instytutowej 3 (1903), obecnie nie istnieje, w al. Ujazdowskich 4 (1905-1912), przy ul. Żurawiej 7 (1914), obiekt nie istnieje.

Po I wojnie światowej[edytuj]

Po I wojnie światowej, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1919, rozpoczęło swą pracę poselstwo, mając kilka kolejnych lokalizacji – w willi Wernickiego w Al. Ujazdowskich 31 (1919-1928), od 1924 w randze ambasady[1], w domu Szelechowa w Al. Ujazdowskich 15 róg al. Róż 2 (1928-1936), w latach 1936-1939 w Pałacu Branickich, tzw. Czerwonym Pałacu przy ul. Frascati 22, zburzony w okresie II wojny światowej, obecnie nie istnieje.

W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania.

Biuro Radcy Handlowego urzędowało w Kamienicy Maurycego Spokornego w al. Ujazdowskich 19 (1925-1935).

Francja utrzymywała też konsulaty:

Po II wojnie światowej[edytuj]

Stosunki dyplomatyczne reaktywowano w 1944, najpierw na szczeblu przedstawicieli politycznych, delegatów, a od 1945 ambasadorów. Po wyzwoleniu rozważano przeniesienie ambasady do pałacu Kronenberga, jednakże nie doszło do realizacji tej koncepcji. W latach 1945-1971 ambasada mieściła się m.in. przy ul. Poselskiej 21, ul. Zakopiańskiej 9c. Na początku lat 60. planowano zbudować ambasadę w miejscu spalonego w 1939 pałacu Kronenberga na rogu pl. Małachowskiego z ówczesnym pl. Zwycięstwa, lecz do tego nie doszło i ostatecznie w tym miejscu powstał hotel Sofitel Victoria. Obecny budynek przy ul. Pięknej 1 zbudowano w latach 1967-1971 (arch. Bernard Zehrfuss, Henry Bernard i Guillaume Gillet). W latach 2001-2004 przeprowadzono w niej prace renowacyjne (arch. Jean Philippe Pargade i Roman Gal). W tym czasie ambasada miała tymczasową siedzibę przy ul. Puławskiej 17.

Biuro Radcy Handlowego znajdowało się m.in. przy ul. Zwycięzców 16 (1945-1948), ul. Dąbrowieckiej 21 (1964-1966); konsulat przy ul. Zakopiańskiej 14 (1945-1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1950), ul. Willowej 5 (1964-1966); rezydencja ambasadora przy ul. Miedzeszyńskiej 94 (1948-1966).

W latach 1945-1948 funkcjonował

  • konsulat w Gdyni, przy ul. Starowiejskiej 37-2 (1946), agencja konsularna w Gdańsku w wieżowcu Zieleniak przy Wałach Piastowskich 1 (1990);
  • w okresie 1946-1951 konsulat w Szczecinie początkowo w hotelu Continental przy ul. 3 Maja 1, następnie w willi rodziny armatorskiej Eduarda Gribelsa przy ul. Wielkopolskiej 19[2].

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Karol Romer: Zagraniczny Korpus Dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC Kraków/Warszawa 1928, s. 249-260
  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ Warszawa 1938
  • Tadeusz Kur: Rezydencje dyplomatyczne w krajobrazie Warszawy, Stolica 1961, nr. 29/30, s. 6-7
  • Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, ISBN 83-226-1334-2.
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon Warszawa 2007, ISBN 978-83-7452-019-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. od 1926 według Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973
  2. obecnie mieszczącej klub pracowników naukowych Politechniki Szczecińskiej