Bogusław Pacek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogusław Pacek
Ilustracja
gen. dyw. Bogusław Pacek (2009)
generał dywizji w st. spocz. generał dywizji w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1954
Chlebowo
Przebieg służby
Lata służby 1979–2014
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki Wydział ŻW Gdańsk
Oddział ŻW Bydgoszcz
Oddział ŻW Garnizonu Stołecznego
Mazowiecki Oddział ŻW
Komenda Główna ŻW
Dowództwo Operacyjne UE (OHQ)
Sztab Generalny WP
Ministerstwo Obrony Narodowej
Akademia Obrony Narodowej
Stanowiska komendant wydziału ŻW
komendant oddziału ŻW
komendant główny ŻW
radca w MON
z-ca d-cy EUFOR Tchad/RCA
Asystent Szefa Sztabu Generalnego ds.Wojsk Lądowych i Wojsk Specjalnych
Radca Ministra Obrony Narodowej
komendant-rektor AON
Główne wojny i bitwy EUFOR Tchad/RCA
Późniejsza praca profesor mianowany UJK
cywilny wykładowca AON
doradca Ministra ON
doradca NATO ds.reformy szkolnictwa wojskowego Ukrainy
prezes Federacji Organizacji Proobronnych
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Gwiazda Czadu Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal "Za Zasługi dla Policji" Srebrna Odznaka "Za zasługi dla Transportu PRL" Medal Komisji Edukacji Narodowej Zasłużony dla Warszawy Złota Odznaka "Za zasługi dla ZŻWP" Medal "60 Lat Udziału Polski w Misjach Poza Granicami Państwa" Jubileuszowa Złota Odznaka 70. Rocznicy Bitwy pod Lenino Odznaka Honorowa PCK II stopnia Odznaka Honorowa PCK III stopnia Komandoria Missio Reconciliationis Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja)

Bogusław Pacek (ur. 17 czerwca 1954 w Chlebowie) – polski wojskowy i naukowiec, profesor nauk społecznych[1], doktor habilitowany nauk wojskowych, generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku.

Życiorys[edytuj]

Szkołę Podstawową i Liceum Ogólnokształcące ukończył w Rypinie. Następnie studiował filologię na Uniwersytecie Gdańskim. Po zakończeniu studiów przez rok pracował w macierzystej uczelni jako filolog. W czasie studiów i pracy w Uniwersytecie Gdańskim – aktywny animator kultury studenckiej. M.in. prezes Dyskusyjnego Klubu Filmowego, kierownik organizacyjny klubu „Wysepka”, organizator przeglądów teatralnych i filmowych, kabaretonów, dni uczelni itp.

W latach 1978-1979 odbył przeszkolenie w Szkole Oficerów Rezerwy w Centrum Szkolenia Wojskowej Służby Wewnętrznej w Mińsku Mazowieckim. W 1979 roku powołany został do zawodowej służby wojskowej i przydzielony do Oddziału WSW w Gdańsku. Służbę pełnił między innymi na stanowisku dowódcy plutonu, oficera dochodzeniowo-śledczego i dyżurnego Dyżurnej Służby Operacyjnej. W 1985 roku przeniesiony został do Wydziału WSW 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku i wyznaczony na stanowisko oficera. Rok później 7 DDes. została przeformowana w 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża, a on sam wyznaczony na stanowisko starszego oficera wydziału. W 1988 roku objął stanowisko zastępcy szefa Wydziału WSW 7 BOW.

W 1990 roku, po rozformowaniu Wojskowej Służby Wewnętrznej i utworzeniu Żandarmerii Wojskowej, powołany został na stanowisko zastępcy komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku. W tym samym roku uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych. W 1991 roku został wyznaczony na stanowisko komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku. W 1996 roku otrzymał nominację na stanowisko komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Bydgoszczy. Rok później został komendantem Oddziału Żandarmerii Wojskowej Garnizonu Stołecznego w Warszawie, który w 2000 roku został przemianowany na Mazowiecki Oddział Żandarmerii Wojskowej im. gen. Franciszka Sznajde. Dowodzony przez niego Oddział Żandarmerii Wojskowej dwukrotnie zdobył miano przodującej jednostki Sił Zbrojnych i został wyróżniony Znakiem Honorowym SZ RP.

1 sierpnia 2003 roku objął obowiązki Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej. Jest pomysłodawcą i twórcą oddziałów specjalnych ŻW w Warszawie, Mińsku Mazowieckim i Gliwicach. Podczas jego dowodzenia w Żandarmerii Wojskowej powstały etatowe piony - operacyjno-rozpoznawczy i profilaktyczny, a Komenda Główna ŻW stała się dysponentem finansowym II stopnia. Zdecydowanie też zwiększył się udział ŻW w misjach zagranicznych. Zorganizował pierwsze dwie samodzielne żandarmskie misje: PKW w Kongu oraz w Bośni i Hercegowinie. Doprowadził do stworzenia pierwszego natowskiego wielonarodowego batalionu policji wojskowej, w którym polska ŻW przyjęła rolę lidera. Rozpoczął proces włączania ŻW do Europejskich Sił Żandarmerii. W czasie kierowania Żandarmerią Wojskową uległa zdecydowanej poprawie infrastruktura formacji oraz wyposażenie jednostek.

Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski awansował go na generała brygady (15 sierpnia 2003[2]) i generała dywizji (15 sierpnia 2005[3]).

5 października 2006 roku obowiązki komendanta głównego Żandarmerii Wojskowej przekazał generałowi brygady Janowi Żukowskiemu, po czym przeniesiony został do rezerwy kadrowej ministra obrony narodowej.

Stowarzyszenie Żandarmerii Wojskowej „Żandarm” nadało mu tytuł członka honorowego.

Po zmianie na stanowisku ministra obrony narodowej powołany przez Aleksandra Szczygłę na stanowisko pełnomocnika do sprawy budowy kampusu Uniwersytetu Obrony Narodowej. W 2008 roku skierowany został do Dowództwa Operacyjnego Unii Europejskiej (OHQ) w Mont Valérien na stanowisko zastępcy dowódcy operacji wojskowej EUFOR w Czadzie oraz Republice Środkowoafrykańskiej które pełnił do końca czerwca 2009 roku Był pierwszym polskim generałem wyznaczonym na stanowisku dowódcze całej operacji międzynarodowej. Po zakończeniu operacji został odznaczony przez prezydenta Nicolasa Sarkozy Orderem Zasługi Francji. W 2009 roku, w Akademii Obrony Narodowej, uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk wojskowych na podstawie rozprawy „Żandarmeria Wojskowa Sił Zbrojnych RP w misjach pokojowych i stabilizacyjnych”. W 2010 roku został wyznaczony na stanowisko Asystenta Szefa Sztabu Generalnego WP ds. Wojsk Lądowych i Wojsk Specjalnych, a następnie od listopada 2011 roku Radcy Ministra Obrony Narodowej. Był inicjatorem i autorem wstępnej koncepcji utworzenia Jednostki Specjalnej „AGAT”, powstałej na bazie Oddziału Specjalnego ŻW w Gliwicach.

Równolegle ze służbą wojskową prowadził zajęcia dydaktyczne w Akademii Marynarki Wojennej, Uniwersytecie Gdańskim, Pomezańskim Kolegium Teologicznym i Szkole Wyższej TWP Wszechnica Polska.

Z dniem 20 sierpnia 2012 został wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej na komendanta-rektora Akademii Obrony Narodowej w Warszawie-Rembertowie. Jest twórcą Wszechnicy Bezpieczeństwa i Wszechnicy Obronności. Wydał 18 książek i ok. 200 artykułów naukowych i popularnonaukowych. Był organizatorem wielu konferencji naukowych, kierownikiem i uczestnikiem programów badawczych. Uczestniczył w komitetach naukowych polskich i międzynarodowych magazynów i konferencji naukowych. W latach 2014-2016 członek Senior Advisory Council PfP Consortium. Zasiadał w 7-osobowym międzynarodowym zespole zarządzającym SAC (organizacja dla uczelni i instytutów badawczych z 80 państw świata zajmujących się bezpieczeństwem). W latach 2014-2015 był reprezentantem Polski - członkiem Rady NATO ds. Nauki (NATO Science and Technology Board-STB). W latach 2013-2016 był członkiem Rady Naukowej Bałtyckiej Akademii Obrony w Estonii (BALTDEFCOL).

Był organizatorem wielu konferencji naukowych, kierownikiem i uczestnikiem wielu programów badawczych. Felietonista „Polski Zbrojnej”, "Świata Elit” i „Twojego Wieczoru”.

W 2012 roku został Honorowym Obywatelem Rypina.

14 sierpnia 2013 został wyróżniony przez ministra obrony narodowej wpisem do Księgi Honorowej Wojska Polskiego za wybitne osiągnięcia w dowodzeniu i działalności dydaktycznej.

W czerwcu 2014 po ukończeniu 60. roku życia został przeniesiony w stan spoczynku, przeszedł do cywila i odszedł z funkcji rektora-komendanta AON. Pozostał w AON jako cywilny wykładowca na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego. Był równocześnie doradcą Ministra ON[4].

30 czerwca 2014 odebrał nominację profesorską z rąk Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego[1]. Od września 2014 pełni funkcję doradcy NATO ds. reformy wojskowego systemu edukacyjnego Ukrainy (wcześniej od marca 2013 roku – kierownik programu NATO-DEEP)[5].

23 listopada 2014 minister obrony narodowej powierzył mu dodatkowe obowiązki pełnomocnika ds. społecznych inicjatyw proobronnych[6][7]. Od 21 marca 2015 do 16 stycznia 2016[8] pełnił funkcję prezesa Federacji Organizacji Proobronnych, której był pomysłodawcą i współzałożycielem[9]. Decyzją nr 468/MON ministra obrony narodowej z 23 listopada 2015 stanowisko pełnomocnika ds. społecznych inicjatyw proobronnych zostało zlikwidowane[10].

W 2015 roku uzyskał tytuł Lidera Bezpieczeństwa Narodowego oraz otrzymał nagrodę – buławę hetmańską przyznane przez Stowarzyszenie Wspierania Bezpieczeństwa Narodowego za szczególne osiągnięcia na rzecz bezpieczeństwa narodowego. Również w 2015 roku został Pomorzaninem Roku zwyciężając w plebiscycie Homo Popularis TVP Gdańsk, Radia Plus i "Twojego Wieczoru".

21 października 2015 został ponownie powołany na stanowisko rektora-komendanta AON[11]. 17 listopada 2015 został odwołany ze stanowiska przez ministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza. Była to pierwsza decyzja kadrowa nowego ministra, podjęta drugiego dnia urzędowania i podana do wiadomości publicznej[12][13]. Z dniem 31.10.2016 roku zrezygnował z funkcji doradcy ministra obrony narodowej.

Pozostał w Akademii Obrony Narodowej jako cywilny wykładowca do czasu rozwiązania tej uczelni tj. do 31.08.2016 roku po czym został profesorem mianowanym w Uniwersytecie Jana Kochanowskiego, w filii w Piotrkowie Trybunalskim. W Uniwersytecie Jana Kochanowskiego – organizator konferencji naukowych oraz inicjator i twórca Piotrkowskiego Uniwersytetu Polowego i Piotrkowskiej Trybuny Bezpieczeństwa.

Bibliografia wybranych prac[edytuj]

− Pacek B., Oddziały specjalne Żandarmerii Wojskowej, „Bellona”, ISBN 978-83-11-10745-8, Warszawa 2006.

− Pacek B., Policje wojskowe świata, „Bellona”, ISBN 83-11-10-443-3, Warszawa 2006.

− Pacek B., Żandarmeria Wojskowa: komponent Sił Zbrojnych RP, Akademia Obrony Narodowej, ISBN 978-83-7523-008-6, Warszawa 2007.

− Pacek B., Żandarmeria Wojskowa Sił Zbrojnych RP [Rzeczypospolitej Polskiej]: w misjach pokojowych i stabilizacyjnych: rozprawa habilitacyjna, Akademia Obrony Narodowej, Warszawa 2008 (Zeszyty Naukowe Akademii Obrony Narodowej).

− Pacek B., Żandarmeria Wojskowa w nowych uwarunkowaniach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, „Myśl Wojskowa”, dodatek specjalny, ISSN 0209-3111, Warszawa 2006.

− Pacek B., Działania Żandarmerii Wojskowej, Wyd. Bellona S.A., ISBN 978-83-11-12287-1, Warszawa 2012.

− Pacek B., Operacje Wojskowe Unii Europejskiej na przykładzie misji EUFOR Tchad/ RCA, Wyd. AON, ISBN 978-83-7523-110-6, Warszawa 2010.

− Pacek B., Osobowościowe uwarunkowania efektywności oficerów kontrwywiadu, Wyd. AON, sygn. AON 6145/13, ISBN 978-83-7523-253-0, Warszawa 2013.

− Pacek B., Udział Sił Zbrojnych RP w bezpieczeństwie wewnętrznym państwa, Wyd. AON, sygn. AON 6161/13, ISBN 978-83-7523-269-1, Warszawa 2013.

− Pacek B., Hofmann R., Działania SZ w cyberprzestrzeni, Wyd. AON, ISBN 978-83-7523-270-7, Warszawa 2013.

− Pacek B., Suliński J., Od Napoleona do III Rzeczypospolitej. 200 lat Żandarmerii Wojskowej, Wyd. Bellona, ISBN 978-83-11-12807-1, Warszawa 2013.

− Pacek B., Różne Barwy WSW, Wyd. Bellona, ISBN 978-83-11-13414-0, Warszawa 2014.

− Pacek B., Polscy żołnierze w Afganistanie 2002-2014, ISBN 978-83-63755-70-6, Wyd. MON, Warszawa 2015.

− Pacek B., Żołnierskie dzieje, Wyd. Solman, ISBN 978-83-936034-0-4, Warszawa 2014.

− Pacek B., Żandarmskie przygody, Wyd. Bellona, ISBN 978-83-11-14000-4, Warszawa 2009.

− Pacek B., Polak A., Mazurek W., 7. Łużycka Dywizja Desantowa 1963-1986. Miejsce, rola i zadania Wojsk Obrony Wybrzeża w systemie obronnym Polski. Historia dywizji, działania desantowe, wspomnienia żołnierzy, Wyd. AON, ISBN 978-83-7523-333-9 (Sygn. AON 6227/14) i Bellona ISBN 978-83-1113-380-8, Warszawa 2014.

− Pacek B., Zadania Sił Zbrojnych RP w procesie zapewniania bezpieczeństwa państwa – diagnoza stanu obecnego, Praca naukowo-badawcza. Wyd. AON, Warszawa 2014.

− Pacek B., Wsparcie wybranych rodzajów i służb SZ RP udzielone podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego państwa. Praca naukowo-badawcza, Wyd. AON, Warszawa 2016.

− Pacek B., Modyfikacja strategii działania sił międzynarodowych i ich wpływ na współpracę cywilno-wojskową oraz odbudowę Kosowa. Praca naukowo-badawcza, Wyd. AON, Warszawa 2016.

− Pacek B., Żandarmeria Wojskowa. Wyd. Adam Marszałek, ISBN 978-83-8019-411-3, Toruń 2016

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Prezydent wręczył nominacje profesorskie. prezydent.pl, 30 czerwca 2014. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. M.P. z 2003 r. Nr 42, poz. 610
  3. M.P. z 2005 r. Nr 51, poz. 697
  4. Gen. Bogusław Pacek żegna się z mundurem. polska-zbrojna.pl, 17 czerwca 2014. [dostęp 17 czerwca 2014].
  5. Prof. Bogusław Pacek doradcą NATO ds. Ukrainy (pol.). mon.gov.pl, 26 września 2014. [dostęp 30 września 2014].
  6. Dodatkowe zadania gen. Bogusława Packa. mon.gov.pl, 6 listopada 2014. [dostęp 7 listopada 2014].
  7. Dz. Urz. MON z 2014 r., poz. 373
  8. "Rzeczpospolita", 17 stycznia 2016
  9. Pacek na czele Federacji Organizacji Proobronnych
  10. Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 326
  11. Powołanie rektora-komendanta AON. mon.gov.pl, 21 października 2015. [dostęp 21 października 2015].
  12. Odwołanie rektora AON. mon.gov.pl, 2015-11-17. [dostęp 2015-11-18].
  13. Rektor Akademii Obrony Narodowej Bogusław Pacek został odwołany. polskieradio.pl, 17 listopada 2015. [dostęp 17 listopada 2015].
  14. M.P. z 2005 r. Nr 74, poz. 1014 – pkt 3.
  15. M.P. z 2011 r. Nr 103, poz. 1032
  16. M.P. z 2000 r. Nr 31, poz. 641 – pkt 128.
  17. Wyróżnienia i odznaczenia resortowe z okazji Święta WP. archiwalny.mon.gov.pl, 14 sierpnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  18. Księga Honorowa Wojska Polskiego (wpisy 2013). archiwalny.mon.gov.pl, 14 sierpnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  19. UHONOROWANI ODZNAKĄ PAMIĄTKOWĄ BATALIONU REPREZENTACYJNEGO WOJSKA POLSKIEGO. sprwp.waw.pl. [dostęp 19 maja 2014].
  20. Święto Wojsk Inżynieryjnych – Dzień Sapera. archiwalny.mon.gov.pl, 16 kwietnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  21. Zasłużeni dla Wojsk Inżynieryjnych. aon.edu.pl, 16 kwietnia 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  22. Rektor – komendant wyróżniony przez delegatów ZŻWP. aon.edu.pl, 24 września 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  23. 60 lat w błękitnych hełmach. aon.edu.pl, 24 października 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  24. 60 lat Polaków w błękitnych hełmach. skmponz.pl, 25 października 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  25. REFLEKSJE SPOD LENINO. kombatantpolski.pl, grudzień 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  26. Konferencja naukowa w 70. rocznicę bitwy pod Lenino. sybiracyzg.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 14 marca 2014].
  27. Francja: Gen. Pacek otrzymał wysokie francuskie odznaczenie. money.pl, 18 maja 2009. [dostęp 14 marca 2014].
  28. Polski generał wyróżniony przez Sarkozy'ego. wprost.pl, 18 maja 2009. [dostęp 14 marca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj]