Bziuki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bziukiwielkanocny zwyczaj przy kościele Matki Bożej Różańcowej w Koprzywnicy (w województwie świętokrzyskim), w czasie procesji rezurekcyjnej, która odbywa się po zakończeniu Wigilii Paschalnej. Pochodzenie zwyczaju jest nieznane[1]. Najstarsze wzmianki o bziukaniu pochodzą z XIX wieku[2]. Zwyczaj polega na tzw. „pluciu ogniem” lub „ognistym oddechu” – w czasie procesji rezurekcyjnej strażacy co pewien czas dmuchają z ust naftą na palącą się pochodnię, tworząc przy tym chmurę ognia sięgającą niekiedy 2 metrów wysokości[3]. W 2021 roku bziuki wpisano na Krajową Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO[4][5][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lidia Cichocka, Bziuki w Koprzywnicy - tylko u nas na Wielkanoc, echodnia.eu [dostęp 2019-03-18] (pol.).
  2. Zobacz bziukanie. Jest niematerialnym dziedzictwem kulturowym UNESCO [WIDEO], www.tvp.info, 4 maja 2021 [dostęp 2022-02-04] (pol.).
  3. Wielkanocne bziukanie, swietokrzyskie.org.pl, [dostęp: 2019-03-18].
  4. Świętokrzyskie: Bziuki z Koprzywnicy na liście UNESCO - społeczeństwo, wnp.pl [dostęp 2021-05-08] (pol.).
  5. Bziuki na liście UNESCO, Radio Kielce [dostęp 2021-05-08] (pol.).
  6. Polsat News, Strażacy plują naftą, słupy ognia na dwa metry. Zwyczaj trafił na listę UNESCO - Polsat News, polsatnews.pl [dostęp 2022-02-04] (pol.).