Ed Lewis (wrestler)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ed Lewis
Ilustracja
Ed Lewis 14 stycznia 1947
Imię i nazwisko Robert Herman Julius Friedrich
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1891
Nekoosa
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1966
Muskogee
Współmałżonek Elaine Tomaso Friedrich[1]
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Ed Lewis
Wzrost 178 cm[2]
Masa ciała 120 kg[2]
Zapowiadany z Nekoosa, Wisconsin[3]
Debiut 10 czerwca 1913
Emerytura 1937-1941,
od 21 stycznia 1948

Robert Herman Julius Friedrich (ur. 30 czerwca 1891 w Nekoosie, zm. 8 sierpnia 1966 w Muskogee) – amerykański wrestler, czterokrotny posiadacz oryginalnego mistrzostwa świata i jeden z trzech najbardziej wpływowych organizatorów walk wrestlerskich w latach 20. XX wieku, którzy współpracowali ze sobą tworząc grupę o nazwie Gold Dust Trio.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Robert Herman Julius Friedrich urodził się 30 czerwca 1891 w Nekoosie w stanie Wisconsin[4]

Ed Lewis w stroju wrestlerskim 6 stycznia 1942

Twierdził, że uprawia zapasy od 14 roku życia, ale jego pierwsza udokumentowana walka miała miejsce 10 czerwca 1913 w Galesburg w stanie Illinois. Występował wtedy pod swoim prawdziwym imieniem, Bob Friedrich. Wkrótce przyjął Pseudonim ringowy Ed Lewis ku czci zmarłemu w 1899 wrestlerowi Evanowi Lewisowi. Przyjął też pseudonim Strangler, czyli z angielskiego Dusiciel, którym również posługiwał się Evan Lewis[4]. Jego finisherem był headlock[5], w jego wersji zwany Strangle Hold[3]. Lewis mówił dziennikarzom, że często praktykuje ten chwyt na drewnianej głowie, wewnątrz której znajdują się mocne stalowe sprężyny, i teoretycznie mógłby rozłupać przeciwnikowi czaszkę[5].

18 września 1913 pokonał Dr. B.F. Rollera w walce typu Two-out-of-three falls match o mistrzostwo American Heavyweight, a 13 grudnia 1920 w Nowym Jorku pokonał panującego wówczas mistrza świata Joe Stechera w walce o World Heavyweight Wrestling Championship[4]. U schyłku swojej kariery był łącznie czterokrotnym posiadaczem tego tytułu[6]. Jego menedżerem był Billy Sandow. W latach 20 XX wieku Lewis, Sandow i Toots Mondt współpracowali ze sobą i stali się najbardziej wpływowymi organizatorami walk wrestlerskich w Stanach Zjednoczonych. Nazywano ich Gold Dust Trio. 20 września 1934 Lewis stoczył walkę o oryginalne mistrzostwo świata przeciwko Jimowi Londosowi na stadionie Wrigley Field w Chicago, przed widownią liczącą około 35 tysięcy osób. W tamtych czasach była to jedna z najliczniejszych widowni na wydarzeniu związanym z wrestlingiem. Z czasem Lewis zaczął ślepnąć z powodu jaglicy, co było bezpośrednią przyczyną podjęcia przez niego decyzji o przejściu na emeryturę w 1937. Mimo prawnie stwierdzonej niepełnosprawności wzrokowej, powrócił do zawodu w 1941, w wieku pięćdziesięciu lat. Stoczył co najmniej 47 walk w 1942 i ponad 100 w 1943. Jego ostatnia walka miała miejsce 21 stycznia 1948 w Honolulu w stanie Hawaje. Po zakończeniu kariery wrestlera został ambasadorem dobrej woli National Wrestling Alliance i odgrywał rolę menedżera w wrestlingu. W końcu całkowicie stracił wzrok[4].

Zmarł 8 sierpnia 1966 w Muskogee w stanie Oklahoma. Został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington[1].

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ed “Strangler” Lewis, Find A Grave Memorial (ang.).
  2. a b c d Ed Lewis, Cagematch.net [dostęp 2019-01-29] (ang.).
  3. a b Ed Lewis, WWE [dostęp 2019-01-29] (ang.).
  4. a b c d John Grasso, Historical Dictionary of Wrestling, Scarecrow Press, 6 marca 2014, s. 176, ISBN 978-0-8108-7926-3 [dostęp 2019-01-29] (ang.).
  5. a b Wrestling's Forefathers [w:] Keith Elliot Greenberg, Pro Wrestling: From Carnivals to Cable TV, Lerner Publications, 2000, s. 14-18, ISBN 978-0-8225-3332-0 [dostęp 2017-11-02] (ang.).
  6. World Heavyweight Title, Wrestling-Titles.com [dostęp 2019-01-25] (ang.).
  7. Hall Of Famers, Professional Wrestling Hall of Fame, 30 czerwca 2017 [dostęp 2019-04-01] [zarchiwizowane z adresu 2017-06-30] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]