Bruno Sammartino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bruno Sammartino
Bruno Sammartino pozujący z mistrzostwem WWWF World Heavyweight Championship
Bruno Sammartino pozujący z mistrzostwem WWWF World Heavyweight Championship
Imię i nazwisko Bruno Sammartino
Data i miejsce
urodzenia
6 października 1935
Pizzoferrato, Abruzja, Włochy
Data i miejsce
śmierci
18 kwietnia 2018
Pittsburgh, Pensylwania
Przyczyna śmierci Niewydolność wielonarządowa
Współmałżonek Carol z d. Teyssier
Dzieci David Sammartino (syn)
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Bruno Sammartino
Wzrost 178 cm[1]
Masa ciała 120 kg[1]
Zapowiadany z Abruzzi, Włochy; Pittsburgh[2]
Debiut 1959
Emerytura 29 sierpnia 1987

Bruno Sammartino (ur. 6 października 1935 w Pizzoferrato, zm. 18 kwietnia 2018 w Pittsburgh) – włoski wrestler znany głównie z występów w organizacji World Wide Wrestling Federation. Posiadał główne mistrzostwo organizacji najdłużej w historii, w latach 1963-1971 i 1973-1977.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 października 1935 w miejscowości Pizzoferrato w regionie Abruzja we Włoszech[3]. Jego brat i siostra umarli kiedy był dzieckiem.

W czasie II wojny światowej wojska III Rzeszy Niemieckiej okupowały miasto, w którym mieszkał, więc ukrywał się w miejscowości Rocca San Felice[2]. W wieku 15 lat[3] przeprowadził się z do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał u ojca w Pittsburgh w stanie Pensylwania. Tam zaczął ćwiczyć siłę i kondycję fizyczną w stowarzyszeniu Young Men’s Hebrew Association[2].

Kariera wrestlerska[edytuj | edytuj kod]

Trenował wrestlerów: Johnnego Valianta, Larrego Zbyszko i Sylvano Sousę[1].

Capitol Wrestling Corporation (1959–1963)[edytuj | edytuj kod]

Po tym jak w 1959 pobił rekord w wyciskaniu na ławce 565 funtów (256 kilogramów) skontaktował się z nim promotor wrestlingu Vincent James McMahon. Wkrótce Bruno Sammartino debiutował w organizacji Capitol Wrestling Corporation[2].

World Wide Wrestling Federation (1963–1979)[edytuj | edytuj kod]

Bruno Sammartino podnoszący włoskiego piosenkarza i aktora, Mario Trevi

W 1963 Capitol Wrestling Corporation wypowiedziało na kilka lat członkostwo lidze NWA i zmieniło nazwę na World Wide Wrestling Federation (WWWF)[4][5].

17 maja 1963 Bruno Sammartino pokonał Buddy'ego Rogersa w 48 sekund i odebrał mu główne mistrzostwo WWWF, zostając drugim w historii mistrzem WWWF Heavyweight. Zdobyty pas posiadał prawie osiem lat, co jest najdłuższym panowaniem mistrzowskim w historii tytułu. O WWWF Heavyweight Championship rywalizowali z nim między innymi Killer Kowalski, Gorilla Monsoon i George “The Animal” Steele. W 1968 uczestniczył w głównej walce pierwszej gali wrestlingu na hali sportowo-widowiskowej Madison Square Garden, osiem dni od jej otwarcia[2].

18 stycznia 1971 przegrał mistrzostwo w walce przeciwko Ivanowi Koloffowi. 10 grudnia 1973 odzyskał tytuł pokonując ówczesnego posiadacza, Stana Stasiaka[3]. Tym samym został pierwszym zawodnikiem, który zdobył WWWF Heavyweight Championship więcej, niż raz[2]. 1 maja 1977 stracił tytuł przegrywając walkę przeciwko Superstarowi Billemu Grahamowi[3].

World Wrestling Federation (1979–1987)[edytuj | edytuj kod]

Bruno Sammartino piszący swój autograf dla fanki i przyszłej kulturystki, Kathy Segal w 1974

W 1979 firma World Wide Wrestling Federation została przemianowana na World Wrestling Federation (WWF)[6].

Sammartino był komentatorem w programach telewizyjnych WWF Championship Wrestling i WWF Superstars of Wrestling[1].

9 sierpnia 1980 pokonał swojego dawnego protegowanego, Larrego Zbyszko, w stalowej klatce na stadionie Shea Stadium w Nowym Jorku. Walkę oglądało ponad 35 tysięcy widzów na trybunach. W 1981 ogłosił przejście na emeryturę i zaczął odgrywać rolę dziennikarza, często partnerując Vince'owi McMahonowi. Wkrótce jednak wrócił do walk, tworząc tag team ze swoim synem, Davidem Sammartino. W latach 80. XX wieku rywalizował z “Rowdy” Roddy'm Piperem, “Macho Manem” Randy'm Savage'em i The Honky Tonk Manem[2].

7 kwietnia 1986 wziął udział w swojej pierwszej i jedynej gali z serii WrestleMania, WrestleManii 2 – walczył w wygranej przez André the Gianta bitwie typu Battle Royal z udziałem dwudziestu zawodników[7].

29 sierpnia 1987 wziął udział w swojej ostatniej walce. Był to Tag Team match. On i Hulk Hogan pokonali King Konga Bundy'ego i One Man Ganga[3]. WWF uznaje ten pojedynek za przekazanie pochodni Hoganowi przez Sammartino[2].

Po zakończeniu kariery zawodnika[edytuj | edytuj kod]

Triple H (z lewej) prezentujący Bruno Sammartino (z prawej) przedstawiający go posąg z brązu

W latach 1990-1991 był komentatorem w organizacji wrestlingu Universal Wrestling Federation Herba Abramsa. 25 października 1992 wystąpił gościnnie w roli komentatora na gali World Championship Wrestling, Halloween Havoc[1].

W 2004 i w 2005 zaproponowano mu dołączenie do WWE Hall of Fame, ale odmówił.

Pojawiał się na konwentach WrestleReunion. Na jednym z nich, 27 sierpnia 2005, Diamond Dallas Page walczył z Larrym Zbyszko w ringu o spędzenie pięciu minut z Bruno Sammartino. Page znokautował Zbyszko, a potem położył go na sobie aby zostać przypiętym i przegrać. Page i Sammartino chcieli żeby Zbyszko wygrał, aby Sammartino mógł się do niego zbliżyć i go udusić.

16 września 2006 i 30 marca 2007 wystąpił gościnnie w Ring of Honor w celu promocji organizacji[3].

6 kwietnia 2013 został dołączony do WWE Hall of Fame. Jego wprowadzającym był Arnold Schwarzenegger[8].

3 kwietnia 2014 wystąpił na konwencie WrestleMania Axxess, gdzie Triple H odsłonił posąg z brązu przedstawiający Bruno Sammartino[9].

28 marca 2015 wprowadził do WWE Hall of Fame Larrego Zbyszko[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Sammartino poślubił Carol Teyssier w 1959 i miał z nią trzech synów: Davida i bliźnięta Daniela oraz Darryla. Jego syn, David Sammartino, też został wrestlerem i przez krótki czas tworzył z ojcem tag team[11].

Problemy zdrowotne[edytuj | edytuj kod]

Od 12 roku życia miał problemy z sercem, które uszkodził sobie gdy miał gorączkę reumatyczną. Na kilka lat przed śmiercią dowiedział się, że jedna z jego zastawek serca nie funkcjonuje prawidłowo. W swoich ostatnich latach życia cierpiał też na choroby nóg[12].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 18 kwietnia 2018[3]. z powodu choroby serca, która doprowadziła do niewydolności wielonarządowej[12]. Śmierć nastąpiła w mieście Pittsburgh w Pensylwanii, gdzie został pochowany na cmentarzu Christ Our Redeemer Catholic Cemetery[13].

Inne media[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Film lub serial Rola Rok Informacje dodatkowe
Saloonatics Vito Farrelli 2002 Direct-to-video
Tribeca Dostawca pizzy 1993 Odcinek 6
Trzaskające się ciała On sam 1986
Źródło: Cagematch.net[1]

Gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

Jego postać pojawiła się w czterech grach. Były to kolejno: Giant Gram 2000: All Japan Pro Wrestling 3 (DC, 2000), Legends Of Wrestling II (GC, Xbox, PS2, 2002), Showdown: Legends of Wrestling (Xbox, PS2, 2004) i WWE 2K14 (Xbox360, PS3, 2013)[1].

Styl walki[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Bruno Sammartino na gali WWE Hall of Fame w 2015, gdzie wprowadził Larrego Zbyszko, sam będąc już członkiem Hall of Fame od 2013

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kevin Sullivan: The WWE championship : a look back at the rich history of the WWE championship. Wyd. 1st Gallery books hardcover ed. New York, NY: Gallery Books, 2010. ISBN 978-1-4391-9244-3. OCLC 555641374.
  • Bob Michelucci, Paul McCollough: Bruno Sammartino : an autobiography of wrestling's living legend. Pittsburgh, PA: Imagine, Inc, 1990. ISBN 0-911137-14-9. OCLC 22334548.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Bruno Sammartino, Bruno Sammartino, Cagematch.net [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  2. a b c d e f g h i Bruno Sammartino, WWE [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  3. a b c d e f g Bruno Sammartino, Online World of Wrestling [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  4. Sergio Hernandez, On This Date in WWE History: Buddy Rogers becomes the first WWWF Champion, Cageside Seats, 29 kwietnia 2012 [dostęp 2018-03-31] (ang.).
  5. Buddy Rogers, Online World of Wrestling [dostęp 2018-03-31] (ang.).
  6. C. J. Bradford, WWE and World Wildlife Fund reach a settlement, Cageside Seats, 22 sierpnia 2012 [dostęp 2018-04-03] (ang.).
  7. WrestleMania II [w:] WWE WrestleMania, Pro Wrestling History [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  8. Bobby Melok, 2013 WWE Hall of Fame inductees react to epic Madison Square Garden enshrinement, WWE, 7 kwietnia 2013 [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  9. Sean Rueter, Triple H unveils new Bruno Sammartino statue at WrestleMania Axxess, Cageside Seats, 3 kwietnia 2014 [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  10. James Caldwell, WWE HALL OF FAME REPORT 3/28: Complete "virtual-time" coverage of 2015 Ceremony – Randy Savage inducted, Nash, Zbyszko, Schwarzenegger, Flair, Michaels, more, PWTorch.com, 28 marca 2015 [dostęp 2017-04-28] (ang.).
  11. Bruno Sammartino, Durable Champ in WWE Hall of Fame, Dies at 82, „The New York Times”, 18 kwietnia 2018, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  12. a b Corey Jacobs, Cause of death revealed for Bruno Sammartino, Wrestling News, 26 kwietnia 2018 [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  13. Bruno Sammartino (1935-2018), Find A Grave [dostęp 2018-05-07] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]