Bob Backlund

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bob Backlund
Bob Backlund w ringu NXT w 2015
Bob Backlund w ringu NXT w 2015
Imię i nazwisko Robert Lee Backlund
Data i miejsce
urodzenia
14 sierpnia 1949
Princeton, Minnesota
Kariera profesjonalnego wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Bob Buckland,

The Golden Boy,
Mr. Bob Backlund[1]

Wzrost 185 cm[2]
Masa ciała 109 kg[2]
Zapowiadany z Princeton, Minnesota[3]
Debiut 1973
Emerytura 2007

Eldridge Wayne Coleman (ur. 14 sierpnia 1949 w Princeton) – amerykański wrestler lepiej znany pod swoim pseudonimem ringowym jako Bob Backlund, którego kariera trwała ponad 30 lat. Był drugim najdłużej panującym głównym mistrzem WWWF i WWF. W 2013 został wprowadzony do galerii sławy WWE Hall of Fame.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 sierpnia 1949 jako Robert Lee Backlund[4] w mieście Princeton w stanie Minnesota[1]. W młodości trenował zapasy i futbol[2]. Studiował na North Dakota State University. Na uniwersytecie wygrał zawody zapaśnicze[3].

Kariera wrestlerska[edytuj | edytuj kod]

Debiutował jako wrestler w 1973 w organizacji American Wrestling Association w Minneapolis[1].

20 lutego 1978 w organizacji World Wide Wrestling Federation (WWWF), późniejszej World Wrestling Federation (WWF), pokonał Superstara Billego Grahama w walce o główne mistrzostwo organizacji. W czasie swojego prawie sześcioletniego panowania mistrzowskiego bronił tytułu w walkach między innymi przeciwko Sgt. Slaughterowi, Gregowi Valentine, Antonio Inoki, Donowi Muraco i Jimmy'emu Snuce. Obronił też tytuł w walkach przeciwko zawodnikom innych organizacji, takim jak Harley Race i Ric Flair z National Wrestling Alliance oraz Nick Bockwinkel z American Wrestling Association[5].

30 listopada 1979 został pokonany przez Antonio Inokiego w walce o mistrzostwo WWWF Heavyweight. 1 grudnia, w walce rewanżowej, Backlund wygrał i odzyskał tytuł. Ponieważ w walce rewanżowej interweniował Tiger Jeet Singh, prezes WWWF w kayfabe, Hisashi Shinma, chciał zwrócić mistrzostwo Inokiemu, ale przegrany odmówił przyjęcia tytułu. Panowanie mistrzowskie Inokiego nie jest uznawane przez WWE (dawniej WWWF)[6].

Jego panowanie zakończyło się w 1983 wraz z przegraną walką przeciwko The Iron Sheikowi[3], który więził mistrza w chwycie Camel Clutch, aż jego manager, Arnold Skaaland, rzucił ręcznik na ring, co oznaczało poddanie[5].

Niespodziewanie powrócił do WWF w 1992. Publiczność była mu jednak wówczas mniej przychylna. Po przegranej walce o główne mistrzostwo przeciwko Bretowi Hartowi Backlund zmienił styl, przyjął pseudonim Mister Backlund i zaczął nosić muszkę oraz celowo drażnił widownię[3]. 24 stycznia 1993 wziął udział w walce Royal Rumble. Wszedł jako drugi i wyeliminował Fatu oraz Ricka Martela, a sam został wyeliminowany jako dwudziesty ósmy przez Yokozunę[7].

22 stycznia 1994 ponownie wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako ósmy i został wyeliminowany jako siódmy przez Diesela[8]. W tym samym roku wprowadził do WWE Hall of Fame swojego byłego managera, Arnolda Skaalanda[9], ale innego dnia zaatakował go oskarżając o przyczynienie się do utraty przez niego tytułu 10 lat wcześniej. Na gali Survivor Series odzyskał główne mistrzostwo w podobny sposób, w jaki stracił je 11 lat wcześniej. Uwięził ówczesnego mistrza, Breta Harta, na ponad osiem minut w chwycie Cross Face Chicken Wing i zmusił go do poddania się. Ręcznik sygnalizujący poddanie rzuciła na ring matka Breta Harta. Drugie panowanie Backlunda było krótkie - trwało trzy dni. Potem Backlund został pokonany w walce o mistrzostwo przez Disela.

W późniejszych latach w WWF brał udział w wątku fabularnym, zgodnie z którym miał kandydować na prezydenta w 1995, a następnie był managerem Kurta Angle[3].

22 stycznia 1995 wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako dwudziesty piąty i został wyeliminowany jako siedemnasty przez Lexa Lugera[10].

21 stycznia 1996 ponownie wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako trzeci i został wyeliminowany jako trzeci przez Yokozunę[11].

23 stycznia 2000 znowu wziął udział w głównej walce na Royal Rumble. Wszedł jako czternasty, pomógł wyeliminować Rikishiego i został wyeliminowany jako dziewiąty przez Chrisa Jericho[12].

Na emeryturę oficjalnie przeszedł w 2007[2].

W 2013 został wprowadzony przez Marię Menunos do galerii sławy WWE Hall of Fame[13].

Wytrenował wrestlera Paula Orndorffa[2].

Inne media[edytuj | edytuj kod]

W 2007 wystąpił w komedii In the Land of Merry Misfits w roli Brudera Chucka[2].

Gry komputerowe[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiająca go grywalna postać pojawiła się w trzech grach o wrestlingu: Fire Pro Wrestling (GB, GBA, 2001), Legends Of Wrestling II (GC, Xbox, PS2, 2002), Showdown: Legends Of Wrestling (Xbox, PS2, 2004)[2]. W Fire Pro Wrestling odpowiadająca mu postać nazywała się Shamrock Moss McLand[14].

Styl walki[edytuj | edytuj kod]

Bob Backlund prezentujący chwyt Cross Face Chicken Wing w 1998

Mistrzostwa i osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Bob Backlund, Online World of Wrestling [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  2. a b c d e f g h i Bob Backlund, Cagematch.net [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  3. a b c d e f Bob Backlund, WWE [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  4. Axel Saalbach, Bob Backlund, The World's Largest Wrestling Database [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  5. a b The Iron Sheik, WWE [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  6. Antonio Inoki, Online World of Wrestling [dostęp 2018-05-06] (ang.).
  7. Rumble Match 1993, WWE [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  8. Rumble Match 1994, WWE [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  9. Arnold Skaaland, WWE [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  10. Rumble Match 1995, WWE [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  11. Rumble Match 1996, WWE [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  12. Royal Rumble 2000 [w:] Royal Rumble Entrance & Elimination Information, www.prowrestlinghistory.com [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  13. Daniel Pena, WWE Upset With Negative Crowd Reaction To Maria Menounos At Hall Of Fame Induction Ceremony, WrestlingInc.com, 17 kwietnia 2013 [dostęp 2018-05-13] (ang.).
  14. Human Entertainment, Spike, Spike Chunsoft, Fire Pro Wrestling. Human Entertainment, Spike, BAM! Entertainment, Agetec, 505 Games, 1989-06-22. Game Boy. (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]