Fernando Hierro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fernando Hierro
Ilustracja
Imię i nazwisko Fernando Ruiz Hierro
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1968
Vélez-Málaga, Hiszpania
Pozycja obrońca, pomocnik
Wzrost 188 cm
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1987–1989
1989–2003
2003–2004
2004–2005
Valladolid
Real Madryt
Al-Rayyan
Bolton Wanderers
58 (3)
439 (102)
19 (3)
29 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1989–1990
1989–2002
 Hiszpania U-21
 Hiszpania
5 (2)
89 (29)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2016–2017
2018
Oviedo
 Hiszpania

Fernando Hierro (ur. 23 marca 1968 w Vélez-Málaga) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji środkowego obrońcy, chociaż zdarzało mu się także grywać jako defensywny pomocnik. Były dyrektor sportowy Hiszpańskiej Federacji Piłkarskiej.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Fernando Hierro zawodową karierę rozpoczynał w 1987 roku w Realu Valladolid. W Primera División zadebiutował w wygranym 1:0 meczu z Espanyolem Barcelona, pierwszego gola dla swojego zespołu uzyskał natomiast 27 marca 1988 w pojedynku z RCD Mallorca. W trakcie dwóch sezonów spędzonych w Valladolid Hierro rozegrał 57 ligowych spotkań i w 1989 roku razem z zespołem dotarł do finału Pucharu Króla.

Latem 1989 roku Hierro za rekordową wówczas sumę 135 milionów peset odszedł do Realu Madryt, mimo iż wcześniej był bliski przejścia do Atlético Madryt. W ekipie „Królewskich” hiszpański zawodnik ligowy debiut zaliczył 3 września, a Real wygrał wówczas ze Sportingiem Gijón 2:0. W debiutanckim sezonie w barwach madryckiej drużyny Hierro strzelił siedem goli w 37 występach i sięgnął po tytuł mistrza Hiszpanii. Podczas rozgrywek 1990/1991 nowym trenerem Realu został Radomir Antić, który zaczął wystawiać Hierro do gry w środku pomocy. W sezonie 1991/1992 Hiszpan w 37 ligowych meczach zdobył 21 goli i zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców tracąc do zwycięzcy Manolo sześć trafień. W późniejszym czasie Hierro jeszcze cztery razy wywalczył mistrzostwo kraju, w 1995, 1997, 2001 i 2003 roku. Oprócz tego w 1998, 2000 i 2002 roku zwyciężył w rozgrywkach Ligi Mistrzów, w 1998 roku wygrał też Superpuchar Europy, a w 2002 roku zdobył Superpuchar Europy i Puchar Interkontynentalny. Przez czternaście sezonów spędzonych w Realu Madryt Hierro w Primera División rozegrał 439 pojedynków i zdobył w nich 102 gole, a w latach 2001–2003 był kapitanem zespołu „Królewskich”.

Po zakończeniu sezonu 2002/2003 Hierro miał przedłużyć swój kontrakt z Realem, jednak działacze tego klubu nie podpisali z nim nowej umowy. Hiszpański piłkarz wyjechał następnie do Kataru, gdzie został graczem drużyny Al-Rayyan. Następnie powrócił do Europy i trafił do Boltonu Wanderers. W Premier League zadebiutował 21 sierpnia 2004 roku w przegranym 2:0 wyjazdowym meczu z Fulham. 15 maja 2005 roku Hierro poinformował o zakończeniu swojej piłkarskiej kariery.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Hiszpanii Hierro zadebiutował 20 sierpnia 1989 roku w wygranym 1:0 towarzyskim meczu z Polską. Pierwszego gola strzelił natomiast 19 grudnia 1990 roku, a Hiszpanie wygrali wówczas z Albanią 9:0. Razem z drużyną narodową Hierro uczestniczył kolejno w Mistrzostwach Świata 1990, Mistrzostwach Świata 1994, Mistrzostwach Europy 1996, Mistrzostwach Świata 1998, Mistrzostwach Europy 2000 oraz Mistrzostwach Świata 2002, jednak na żadnym z tych turniejów Hiszpanie nie zajęli medalowego miejsca. Od 1998 do 2002 roku Hierro był kapitanem reprezentacji swojego kraju, dla której łącznie rozegrał 89 spotkań i strzelił 29 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 2018 roku w trybie nagłym został nowym selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii tuż przed Mundialem, gdyż jego poprzednik Julen Lopetegui podpisał trenerski kontrakt z Realem Madryt. Pod jego wodzą Hiszpanie wzięli udział na Mistrzostwach Świata w Rosji. Tam wygrali grupę B z pięcioma punktami remisując 2 mecze (3:3 z Portugalią i 2:2 z Marokiem) oraz wygrywając 1:0 z Iranem. Odpadli w 1/8 finału niespodziewanie przegrywając z gospodarzami turnieju - Rosjanami. "La Furia Roja" zagrała bardzo słabe spotkanie. Prezentując swój charakterystyczny styl gry z wymianą ogromnej ilości podań tzw. "Tiki Taka" pobili rekord ilości zagrań w jednym meczu (1006), lecz odbyli najnudniejsze spotkanie mistrzostw i przegrali z o wiele niżej notowanym rywalem skupionym na defensywie 3:4 po rzutach karnych, remisując w regulaminowym czasie gry 1:1. Spotkanie obnażyło braki skuteczności w ekipie byłych mistrzów świata. Zarówno Hierro jak i prezes związku hiszpańskiej piłki nożnej Luis Rubiales, nie udzielali żadnych informacji na temat zmiany selekcjonera kadry narodowej. Po upływie tygodnia, 8 lipca Hierro zrezygnował z prowadzenia reprezentacji, a także nie przyjął również propozycji powrotu na stanowisko dyrektora sportowego hiszpańskiej federacji, jaką pełnił przed objęciem posady trenera tłumacząc, że chce szukać nowych wyzwań, prawdopodobnie poza granicami kraju[1].Tym samym stał się siódmym w historii szkoleniowcem, który kierował zespołem Hiszpanii przez okres jedynie czterech meczów i trzecim wygrywającym z pośród tych czterech gier tylko jeden. Wcześniej tak słaby bilans osiągnęli Luis Iribarren Cavanilles w latach 1953–1954 oraz Eduardo Toba w latach 1968–1969[potrzebny przypis].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Real Madryt
Al-Rayyan
  • Puchar Emira Kataru: 2003–04

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]