Puchar Interkontynentalny w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Puchar Interkontynentalny
Dyscyplina piłka nożna
Organizator rozgrywek CONMEBOL
UEFA
Data założenia 1960
Data rozwiązania 2004
Sponsor tytularny Toyota
Rozgrywki
Liczba drużyn 2
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Hiszpania Real Madryt (1960)
Ostatni zwycięzca Portugalia FC Porto (2004)
Najwięcej zwycięstw Argentyna Boca Juniors
Włochy Milan
Urugwaj Nacional
Urugwaj Peñarol
Hiszpania Real Madryt
(3-krotny zdobywca)

Puchar Interkontynentalny (ang. Intercontinental Cup) znany również jako Toyota Cup był corocznym turniejem piłkarskim rozgrywanym w latach 1960-2004. Był on zwyczajowo starciem pomiędzy triumfatorem najbardziej prestiżowych europejskich rozgrywek klubowych Pucharu Europy Mistrzów Krajowych (od 1993 roku Ligi Mistrzów) ze zwycięzcą ich południowoamerykańskiego odpowiednika, Copa Libertadores. Początkowo miał on formę dwumeczu, który od 1980 roku zastąpiono pojedynczym spotkaniem, rozgrywanym na neutralnym terenie. Pierwszym zdobywcą trofeum był Real Madryt, który pokonał Peñarol Montevideo w dwumeczu 5:1. W roku 2004 odbyła się ostatnia edycja turnieju pod nazwą Puchar Interkontynentalny, w którym zwyciężyło FC Porto pokonując w rzutach karnych 8:7 kolumbijskie Once Caldas. Od 2005 roku turniej rozgrywany jest pod nowym regulaminem i nazwą Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (ang. FIFA Club World Cup).

Historia[1][edytuj]

W 1955 roku UEFA zainicjowała nowy międzynarodowy turniej klubowy o nazwie European Champion Clubs' Cup, czyli Puchar Europy Mistrzów Klubowych (z czasem zaczęła funkcjonować nazwa skrócona European Cup, czyli Puchar Europy). Rozgrywki te były przodkiem dzisiejszej Ligi Mistrzów (UEFA Champions League). Parę lat później w Ameryce Południowej, dokładnie w 1960 roku, powstał odpowiednik europejskiego turnieju, który otrzymał nazwę Copa Libertadores de América, czyli Puchar Wyzwolicieli Ameryki funkcjonujący pod skróconą nazwą Copa Libertadores (Puchar Wyzwolicieli). Nazwa jest hołdem dla Wyzwolicieli, którymi byli bohaterowie południowoamerykańskich wojen o niepodległość.

Pierwsza edycja Copa Libertadores zakończyła się 19 czerwca 1960 roku a już 3 lipca tego roku doszło do rywalizacji pomiędzy Peñarol Montevideo z Urugwaju, który ją przegrał z Realem Madryt, który wygrał Puchar Europy Mistrzów Klubowych. I tak narodził się kolejny turniej klubowy pod nazwą The European/South American Cup, w wolnym tłumaczeniu Puchar Europejsko-Południowoamerykański, który funkcjonował również pod nazwą Puchar Międzykontynentalny lub też Puchar Interkontynentalny (Intercontinental Cup). W dużym skrócie Puchar Interkontynentalny był rywalizacją pomiędzy najlepszym klubem strefy UEFA a najlepszym klubem strefy CONMEBOL. W latach 1960-1979 rywalizacja ta miała postać dwumeczu rozgrywanego na stadionach jednego z finalistów turnieju.

W 1980 roku oficjalnym sponsorem turnieju została Toyota, która ufundowała dodatkowe drugie trofeum Toyota Cup (Puchar Toyoty) przez co cały turniej również tak zaczęto nazywać (Puchar Interkontynentalny wręczano kapitanowi zwycięskiej drużyny a Puchar Toyoty wręczano wicekapitanowi). Wraz z objęciem patronatu przez Toyotę rozgrywki przeniesiono do jej ojczyzny, czyli do Japonii gdzie zrezygnowano z rozgrywania dwumeczu na rzecz jednego meczu finałowego. W latach 1980-2001 mecz ten przeprowadzano na Stadionie Narodowym w Tokio a w latach 2002-2004 na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. W 2004 roku Puchar Toyoty odbył się po raz ostatni.

Od początku istnienia Puchar Interkontynentalny odbywał się bez udziału FIFA, która rywalizowała z UEFA o kontrolę nad turniejami międzynarodowymi. W związku z tym w 2000 roku FIFA postanowiła zorganizować własny turniej wyłaniający najlepszą klubową drużynę świata. W tym roku w Brazylii odbyły się Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (FIFA Club World Championship). Uczestnikami miały być najlepsze kluby poszczególnych kontynentów jednak wbrew założeniom FIFA nie zaprosiła do rozgrywek najlepszej drużyny Azji i Ameryki Południowej. Strefy te reprezentowane były przez kluby drugorzędne co wywołało spore kontrowersje. Drugie Klubowe Mistrzostwa Świata miały się odbyć w Hiszpanii w 2001 roku jednak z powodu finansowych problemów partnera FIFA i sponsora turnieju firmy ISL drugie mistrzostwa nie odbyły się w 2001, 2002 ani nawet w 2004 roku.

Skłoniło to władze FIFA do kompromisu polegającego na połączeniu obu turniejów, Pucharu Toyoty i Klubowych Mistrzostw Świata w jeden, który przyjął nazwę FIFA Club World Championship Toyota Cup (Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA - Puchar Toyoty) i został zainaugurowany w 2005 roku. FIFA ufundowała nowe trofeum dla zwycięzcy a mecze tradycyjnie już odbywały się w Japonii z finałem na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. Uczestniczyło sześć klubów, a każdy z nich był Mistrzem Klubowym swojego kontynentu. W 2006 roku nazwę rozgrywek zmieniono na FIFA Club World Cup (Klubowy Puchar Świata FIFA) a uczestnikami są wspomniani wcześniej mistrzowie sześciu konfederacji, a więc: zwycięzca europejskiej Ligi Mistrzów (UEFA Chamions League), zwycięzca południowoamerykańskiego Pucharu Wyzwolicieli (Copa Libertadores), zwycięzca afrykańskiej Ligi Mistrzów (CAF Champions League), zwycięzca azjatyckiej Ligi Mistrzów (AFC Champions League), zwycięzca Ligi Mistrzów Oceanii (OFC Champions League) oraz zwycięzca północnoamerykańskiej Ligi Mistrzów (CONCACAF Champions League). Tak więc FIFA dorzuciła do swojej kolekcji kolejny turniej międzynarodowy.

Mecze o Puchar Interkontynentalny[edytuj]

Puchar Interkontynentalny[edytuj]

Statystyki[edytuj]

Według drużyn[edytuj]

Drużyna Triumfator Lata wygranych
Hiszpania Real Madryt 3 1960, 1998, 2002
Urugwaj Peñarol 3 1961, 1966, 1982
Włochy AC Milan 3 1969, 1989, 1990
Urugwaj Nacional 3 1971, 1980, 1988
Argentyna Boca Juniors 3 1977, 2000, 2003
Brazylia Santos FC 2 1962, 1963
Włochy Inter Mediolan 2 1964, 1965
Holandia Ajax Amsterdam 2 1972, 1995
Argentyna Independiente Buenos Aires 2 1973, 1984
Niemcy Bayern Monachium 2 1976, 2001
Włochy Juventus 2 1985, 1996
Portugalia FC Porto 2 1987, 2004
Brazylia São Paulo FC 2 1992, 1993
Argentyna Racing Club de Avellaneda 1 1967
Argentyna Estudiantes La Plata 1 1968
Holandia Feyenoord 1 1970
Hiszpania Atlético Madryt 1 1974
Paragwaj Olimpia 1 1979
Brazylia Flamengo 1 1981
Brazylia Grêmio 1 1983
Argentyna River Plate 1 1986
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii FK Crvena zvezda Belgrad 1 1991
Argentyna Vélez Sársfield 1 1994
Niemcy Borussia Dortmund 1 1997
Anglia Manchester United 1 1999

Według kraju[edytuj]

Kraj Drużyny Triumfy Lata wygranych
Argentyna Argentyna 6 9 1967, 1968, 1973, 1977, 1984, 1986, 1994, 2000, 2003
Brazylia Brazylia 6 6 1962, 1963, 1981, 1983, 1992, 1993
Włochy Włochy 3 7 1964, 1965, 1969, 1985, 1989, 1990, 1996
Hiszpania Hiszpania 3 4 1960, 1974, 1998, 2002
Urugwaj Urugwaj 2 6 1961, 1966, 1971, 1980, 1982, 1988
Niemcy Niemcy 2 3 1976, 1997, 2001
Holandia Holandia 2 3 1970, 1972, 1995
Portugalia Portugalia 1 2 1987, 2004
Paragwaj Paragwaj 1 1 1979
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Jugosławia 1 1 1991
Anglia Anglia 1 1 1999

Według kontynentu[edytuj]

Kontynent Drużyny Kraje Triumfy
Ameryka Południowa 13 4 22
Europa 12 7 21

Zawodnik turnieju/meczu[edytuj]

Od roku 1980

Rok Zawodnik Klub
2004 Portugalia Maniche Portugalia FC Porto
2003 Argentyna Matías Donnet Argentyna Boca Juniors
2002 Brazylia Ronaldo Hiszpania Real Madryt
2001 Ghana Samuel Kuffour Niemcy Bayern Monachium
2000 Argentyna Martín Palermo Argentyna Boca Juniors
2000 Brazylia Edílson Brazylia Corinthians
1999 Walia Ryan Giggs Anglia Manchester United
1998 Hiszpania Raúl Hiszpania Real Madryt
1997 Niemcy Andreas Möller Niemcy Borussia Dortmund
1996 Włochy Alessandro Del Piero Włochy Juventus
1995 Holandia Danny Blind Holandia Ajax Amsterdam
1994 Argentyna Omar Asad Argentyna Vélez Sársfield
1993 Brazylia Cerezo Brazylia São Paulo FC
1992 Brazylia Raí Brazylia São Paulo FC
1991 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Vladimir Jugović Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii FK Crvena zvezda Belgrad
1990 Holandia Frank Rijkaard Włochy AC Milan
1989 Włochy Alberigo Evani Włochy AC Milan
1988 Urugwaj Santiago Ostolaza Urugwaj Nacional
1987 Algieria Rabah Madjer Portugalia FC Porto
1986 Urugwaj Antonio Alzamendi Argentyna River Plate
1985 Francja Michel Platini Włochy Juventus
1984 Argentyna José Percudani Argentyna Independiente
1983 Brazylia Renato Gaúcho Brazylia Grêmio
1982 Brazylia Jair Urugwaj Peñarol
1981 Brazylia Zico Brazylia Flamengo
1980 Urugwaj Waldemar Victorino Urugwaj Nacional

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]