Puchar Interkontynentalny w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Puchar Interkontynentalny
Copa Intercontinental Conmebol-Uefa.png
Dyscyplina piłka nożna
Organizator rozgrywek CONMEBOL
UEFA
Data założenia 1960
Data rozwiązania 2004
Sponsor tytularny Toyota
Rozgrywki
Liczba drużyn 2
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Hiszpania Real Madryt (1960)
Ostatni zwycięzca Portugalia FC Porto (2004)
Najwięcej zwycięstw Argentyna Boca Juniors
Włochy Milan
Urugwaj Nacional
Urugwaj Peñarol
Hiszpania Real Madryt
(3-krotny zdobywca)

Puchar Interkontynentalny (ang. Intercontinental Cup) znany również jako Toyota Cup był corocznym turniejem piłkarskim rozgrywanym w latach 1960-2004. Był on zwyczajowo starciem pomiędzy triumfatorem najbardziej prestiżowych europejskich rozgrywek klubowych Champions League ze zwycięzcą ich południowoamerykańskiego odpowiednika Copa Libertadores. Początkowo miał on formę dwumeczu, który od 1980 roku zastąpiono pojedynczym spotkaniem, rozgrywanym na neutralnym terenie. Pierwszym zdobywcą trofeum był Real Madryt, który pokonał Peñarol Montevideo w dwumeczu 5:1. W roku 2004 odbyła się ostatnia edycja turnieju pod nazwą Puchar Interkontynentalny, w którym zwyciężyło FC Porto pokonując w rzutach karnych 8:7 kolumbijskie Once Caldas po czym przeszło do kart historii turnieju, 2005 roku turniej rozgrywano pod nowym regulaminem i nazwą Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (ang. FIFA Club World Cup), które rozgrywa się do dziś.

Historia Klubowego Pucharu Świata FIFA[1][edytuj | edytuj kod]

W 1955 roku UEFA zainicjowała nowy międzynarodowy turniej klubowy o nazwie "European Champion Clubs' Cup", czyli Puchar Europy Mistrzów Klubowych (z czasem zaczęła funkcjonować nazwa skrócona "European Cup", czyli Puchar Europy). Rozgrywki te były przodkiem dzisiejszej Ligi Mistrzów (UEFA Champions League). Parę lat później w Ameryce Południowej, dokładnie w 1960 roku, powstał odpowiednik europejskiego turnieju, który otrzymał nazwę "Copa Libertadores de América", czyli Puchar Wyzwolicieli Ameryki funkcjonujący pod skróconą nazwą "Copa Libertadores" (Puchar Wyzwolicieli). Nazwa jest hołdem dla Wyzwolicieli, którymi byli bohaterowie południowoamerykańskich wojen o niepodległość.

Pierwsza edycja Copa Libertadores zakończyła się 19 czerwca 1960 roku a już 3 lipca tego roku doszło do rywalizacji pomiędzy Peñarol Montevideo z Urugwaju, który ją przegrał z Realem Madryt, który wygrał Puchar Europy Mistrzów Klubowych. I tak narodził się kolejny turniej klubowy pod nazwą "The European/South American Cup", w wolny tłumaczeniu Puchar Europejsko/Poludniowoamerykański, który funkcjonował również pod nazwą Puchar Międzykontynentalny lub też Puchar Interkontynentalny (Intercontinental Cup). W dużym skrócie Puchar Interkontynentalny był rywalizacją pomiędzy najlepszym klubem strefy UEFA a najlepszym klubem strefy CONMEBOL. W latach 1960-1979 rywalizacja ta miała postać dwumeczu rozgrywanego raz na stadionie jednego a raz na stadionie drugiego finalisty.

W 1980 roku oficjalnym sponsorem turnieju została Toyota, która ufundowała dodatkowe drugie trofeum Toyota Cup (Puchar Toyoty) przez co cały turniej również tak zaczęto nazywać (Puchar Interkontynentalny wręczano kapitanowi zwycięskiej drużyny a Puchar Toyoty wręczano wicekapitanowi). Wraz z objęciem patronatu przez Toyotę rozgrywki przeniesiono do jej ojczyzny, czyli do Japonii gdzie zrezygnowano z rozgrywania dwumeczu na rzecz jednego meczu finałowego. W latach 1980-2001 mecz ten przeprowadzano na Stadionie Narodowym w Tokio a w latach 2002-2004 na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. W 2004 roku Puchar Toyoty odbył się po raz ostatni.

Od początku istnienia Puchar Interkontynentalny odbywał się bez udziału FIFA, która rywalizowała z UEFA o kontrolę nad turniejami międzynarodowymi. W związku z tym w 2000 roku FIFA postanowiła zorganizować własny turniej wyłaniający najlepszą klubową drużynę świata. W tym celu zorganizowała w 2000 roku w Brazylii Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (FIFA Club World Championship). Uczestnikami miały być najlepsze kluby poszczególnych kontynentów jednak wbrew założeniom FIFA nie zaprosiła do rozgrywek najlepszej drużyny Azji i Ameryki Południowej. Strefy te reprezentowane były przez kluby drugorzędne co wywołało spore kontrowersje. Drugie Klubowe Mistrzostwa Świata miały się odbyć w Hiszpanii w 2001 roku jednak z powodu finansowych problemów partnera FIFA i sponsora turnieju firmy ISL drugie mistrzostwa nie odbyły się ani w 2001 roku ani w 2002 roku ani nawet w 2004 roku.

Skłoniło to władze FIFA do kompromisu polegającego na tym, że połączono oba konkursy, Puchar Toyoty i Klubowe Mistrzostwa Świata w jeden, który przyjął nazwę "FIFA Club World Championship Toyota Cup" i wystartował w 2005 roku. FIFA ufundowała nowe trofeum dla zwycięzcy a mecze tradycyjnie już odbywały się w Japonii z finałem na Stadionie Międzynarodowym w Jokohamie. Uczestniczyło sześć klubów, a każdy z nich był Mistrzem Klubowym swojego kontynentu. W 2006 roku nazwę rozgrywek zmieniono na FIFA Club World Cup (Klubowy Puchar Świata FIFA) a uczestnikami są wspomniani wcześniej mistrzowie sześciu konfederacji, a więc: zwycięzca europejskiej Ligi Mistrzów (UEFA Chamions League), zwycięzca południowoamerykańskiego Pucharu Wyzwolicieli (Copa Libertadores), zwycięzca afrykańskiej Ligi Mistrzów (CAF Champions League), zwycięzca azjatyckiej Ligi Mistrzów (AFC Champions League), zwycięzca Ligi Mistrzów Oceanii (OFC Champions League) oraz zwycięzca północnoamerykańskiej Ligi Mistrzów (CONCACAF Champions League). Tak więc FIFA dorzuciła do swojej kolekcji kolejny turniej międzynarodowy.

Mecze o Puchar Interkontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Puchar Interkontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Klubowe Mistrzostwa Świata FIFA (FIFA Club World Championship)[edytuj | edytuj kod]

Rok I Miejsce II Miejsce III Miejsce Gospodarz
2000 Brazylia Corinthians Brazylia Vasco da Gama Meksyk Club Necaxa Brazylia Brazylia

Klubowe Mistrzostwa Świata 2000 (ang. FIFA Club World Championship Brazil 2000) – pierwsza edycja rozgrywek piłkarskich pod patronatem FIFA mająca wyłonić najlepszą klubową drużynę świata. Turniej rozegrany została pomiędzy 5 a 14 stycznia 2000 w Brazylii. Zwycięzcą została drużyna Corinthians.

Klubowy Puchar Świata FIFA (FIFA Club World Cup)[edytuj | edytuj kod]

Rok I Miejsce II Miejsce III Miejsce Gospodarz
2005 Brazylia São Paulo FC Anglia Liverpool FC Kostaryka Deportivo Saprissa Japonia Japonia
2006 Brazylia S.C. Internacional Hiszpania FC Barcelona Egipt Al-Ahly Japonia Japonia
2007 Włochy A.C. Milan Argentyna Boca Juniors Japonia Urawa Red Diamonds Japonia Japonia
2008 Anglia Manchester United Ekwador LDU Quito Japonia Gamba Osaka Japonia Japonia
2009 Hiszpania FC Barcelona Argentyna Estudiantes de La Plata Korea Południowa Pohang Steelers Zjednoczone Emiraty Arabskie Zjednoczone Emiraty Arabskie
2010 Włochy Inter Mediolan Demokratyczna Republika Konga TP Mazembe Brazylia S.C. Internacional Zjednoczone Emiraty Arabskie Zjednoczone Emiraty Arabskie
2011 Hiszpania FC Barcelona Brazylia Santos F.C. Katar Al-Sadd Japonia Japonia
2012 Brazylia Corinthians Anglia Chelsea Meksyk CF Monterrey Japonia Japonia
2013 Niemcy Bayern Monachium Maroko Raja Casablanca Brazylia Atlético Mineiro Maroko Maroko
2014 Hiszpania Real Madryt Argentyna San Lorenzo Australia Auckland City Maroko Maroko
2015 Hiszpania FC Barcelona Argentyna River Plate Japonia Sanfrecce Hiroshima Japonia Japonia

Statystyka[edytuj | edytuj kod]

Według drużyn[edytuj | edytuj kod]

Drużyna Triumfator Lata wygranych
Włochy AC Milan 4 (1969, 1989, 1990, 2007)
Hiszpania Real Madryt 4 (1960, 1998, 2002, 2014)
Urugwaj Peñarol 3 (1961, 1966, 1982)
Urugwaj Nacional 3 (1971, 1980, 1988)
Argentyna Boca Juniors 3 (1977, 2000, 2003)
Brazylia São Paulo FC 3 (1992, 1993, 2005)
Włochy Inter Mediolan 3 (1964, 1965, 2010)
Niemcy Bayern Monachium 3 (1976, 2001, 2013)
Hiszpania FC Barcelona 3 (2009, 2011, 2015)
Brazylia Corinthians 2 (2000, 2012)
Brazylia Santos FC 2 (1962, 1963)
Argentyna Independiente Buenos Aires 2 (1973, 1984)
Holandia Ajax Amsterdam 2 (1972, 1995)
Włochy Juventus 2 (1985, 1996)
Portugalia FC Porto 2 (1987, 2004)
Argentyna Estudiantes La Plata 1 (1968)
Holandia Feyenoord 1 (1970)
Hiszpania Atlético Madryt 1 (1974)
Paragwaj Olimpia 1 (1979)
Brazylia Flamengo 1 (1981)
Brazylia Grêmio 1 (1983)
Argentyna River Plate 1 (1986)
Argentyna Racing Club de Avellaneda 1 (1967)
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii FK Crvena zvezda Belgrad 1 (1991)
Argentyna Vélez Sársfield 1 (1994)
Niemcy Borussia Dortmund 1 (1997)
Brazylia Internacional 1 (2006)

Według kraju[edytuj | edytuj kod]

Kraj Drużyny Triumfy Lata wygranych
Brazylia Brazylia 6 10 (1962, 1963, 1981, 1983, 1992, 1993, 2000, 2005, 2006, 2012)
Argentyna Argentyna 6 9 (1967, 1968, 1973, 1977, 1984, 1986, 1994, 2000, 2003)
Włochy Włochy 3 9 (1964, 1965, 1969, 1985, 1989, 1990, 1996, 2007, 2010)
Hiszpania Hiszpania 3 8 (1960, 1974, 1998, 2002, 2009, 2011, 2014, 2015)
Urugwaj Urugwaj 2 6 (1961, 1966, 1971, 1980, 1982, 1988)
Niemcy Niemcy 2 4 (1976, 1997, 2001, 2013)
Holandia Holandia 2 3 (1970, 1972, 1995)
Anglia Anglia 1 2 (1999, 2008)
Portugalia Portugalia 1 2 (1987, 2004)
Paragwaj Paragwaj 1 1 (1979)
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Jugosławia 1 1 (1991)

Według kontynentu[edytuj | edytuj kod]

Kontynent Drużyny Kraje Triumfy
Ameryka Południowa 15 4 26
Europa 13 7 29

Zawodnik turnieju/meczu[edytuj | edytuj kod]

Od roku 1980

Rok Zawodnik Klub
2014 Hiszpania Sergio Ramos Hiszpania Real Madryt
2013 Francja Franck Ribéry Niemcy Bayern Monachium
2012 Brazylia Cássio Brazylia Corinthians
2011 Argentyna Lionel Messi Hiszpania FC Barcelona
2010 Kamerun Samuel Eto’o Włochy Inter Mediolan
2009 Argentyna Lionel Messi Hiszpania FC Barcelona
2008 Anglia Wayne Rooney Anglia Manchester United
2007 Brazylia Kaká Włochy AC Milan
2006 Portugalia Deco Hiszpania FC Barcelona
2005 Brazylia Rogério Ceni Brazylia São Paulo FC
2004 Portugalia Maniche Portugalia FC Porto
2003 Argentyna Matías Donnet Argentyna Boca Juniors
2002 Brazylia Ronaldo Hiszpania Real Madryt
2001 Ghana Samuel Kuffour Niemcy Bayern Monachium
2000 Argentyna Martín Palermo Argentyna Boca Juniors
2000 Brazylia Edílson Brazylia Corinthians
1999 Walia Ryan Giggs Anglia Manchester United
1998 Hiszpania Raúl Hiszpania Real Madryt
1997 Niemcy Andreas Möller Niemcy Borussia Dortmund
1996 Włochy Alessandro Del Piero Włochy Juventus
1995 Holandia Danny Blind Holandia Ajax Amsterdam
1994 Argentyna Omar Asad Argentyna Vélez Sársfield
1993 Brazylia Cerezo Brazylia São Paulo FC
1992 Brazylia Raí Brazylia São Paulo FC
1991 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Vladimir Jugović Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii FK Crvena zvezda Belgrad
1990 Holandia Frank Rijkaard Włochy AC Milan
1989 Włochy Alberigo Evani Włochy AC Milan
1988 Urugwaj Santiago Ostolaza Urugwaj Nacional
1987 Algieria Rabah Madjer Portugalia FC Porto
1986 Urugwaj Antonio Alzamendi Argentyna River Plate
1985 Francja Michel Platini Włochy Juventus
1984 Argentyna José Percudani Argentyna Independiente
1983 Brazylia Renato Gaúcho Brazylia Grêmio
1982 Brazylia Jair Urugwaj Peñarol
1981 Brazylia Zico Brazylia Flamengo
1980 Urugwaj Waldemar Victorino Urugwaj Nacional

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]