José Antonio Camacho

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
José Antonio Camacho
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko José Antonio Camacho Alfaro
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1955
Cieza
Pozycja obrońca
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1972–1973 Albacete Balompié ? (?)
1973–1974 Real Madryt Castilla ? (?)
1974–1989 Real Madryt 414 (9)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1975–1988  Hiszpania 81 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1990–1991 Real Madryt (trener juniorów)
1992–1993 Rayo Vallecano
1993–1996 RCD Espanyol
1996–1997 Sevilla FC
1997–1998 RCD Espanyol
1998 Real Madryt
1998–2002 Hiszpania
2002–2004 SL Benfica
2004–2005 Real Madryt
2007–2008 SL Benfica
2008–2011 CA Osasuna
2011–2013 Chiny
2016–2018 Gabon

José Antonio Camacho Alfaro (ur. 8 czerwca 1955 w Ciezie) – hiszpański trener i były piłkarz występujący na pozycji obrońcy.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

W wieku 17 lat został piłkarzem Realu Madryt, w którego barwach, z roczną przerwą spędzoną na wypożyczeniu w Realu Castilla, występował przez prawie dwadzieścia lat. Na lewej obronie Realu rozegrał ponad 400 meczów w lidze, dziewięciokrotnie triumfował z nim w rozgrywkach o mistrzostwo kraju i dwa razy w Pucharze UEFA.

Na przełomie lat 70. i 80. był także filarem linii defensywnej reprezentacji Hiszpanii. W 1984 roku zdobył z nią wicemistrzostwo Europy, ponadto brał udział w Mundialach 1982 (druga runda) i w 1986 (ćwierćfinał) oraz Euro 1988 (faza grupowa). Po porażce 0:2 z RFN w Euro 1988 ogłosił koniec kariery reprezentacyjnej.

Sportową karierę zakończył rok później, w wieku 34 lat.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Przez rok prowadził drużynę juniorów Realu Madryt. W tym czasie był również asystentem trenera pierwszego zespołu.

Samodzielną pracę szkoleniową rozpoczął w 1992 roku z drugoligowym wówczas Rayo Vallecano. Jeszcze w tym samym sezonie wprowadził madrycki klub do Primera División, po czym odszedł do Espanyolu Barcelona, zespołu także z zaplecza hiszpańskiej ekstraklasy.

W sezonie 1994-1995 wywalczył awans z Espanyolem do pierwszej ligi. Później prowadził Sevillę oraz ponownie Espanyol. W 1998 roku był trenerem Realu Madryt. Po 22 dniach pracy w tym klubie, nie mogąc dogadać się z prezesem Lorenzo Sanzem, złożył dymisję.

Jesienią 1998 roku reprezentacja Hiszpanii przegrała w eliminacjach do Euro 2000 z Cyprem. Zwolnionego selekcjonera Javiera Clemente zastąpił właśnie Camacho. Czteroletnia kadencja na stanowisku trenera kadry oceniana jest przez wielu komentatorów pozytywnie. Większość z nich podkreśla, że Camacho znacznie uatrakcyjnił styl gry reprezentacji, która za jego czasów zdobywała dużo bramek (w eliminacjach do Euro 2000: bilans 40–2)[1]. Mimo iż selekcjoner opierał kadrę na doświadczonych graczach, to udało mu się wprowadzić do pierwszej jedenastki młodych, którzy w roku 2008 zdobyli mistrzostwo Europy (Iker Casillas, Carles Puyol i Xavi). Z obu turniejów, na których Hiszpania startowała pod jego wodzą – Euro 2000 i Mundialu 2002 - odpadła w ćwierćfinałach, w pechowych okolicznościach. W 2000 roku przegrała 1:2 z przyszłymi triumfatorami Francuzami, a dwie minuty przed końcem meczu Raúl nie wykorzystał rzutu karnego. Dwa lata później po rzutach karnych uległa Korei Południowej. W tym meczu sędzia nie uznał Hiszpanom dwóch prawidłowo strzelonych goli. Po mistrzostwach świata Camacho podał się do dymisji.

Od 2002 do 2004 roku był szkoleniowcem Benfiki, z którą dwukrotnie zdobył wicemistrzostwo Portugalii i raz Puchar tego kraju.

W połowie 2004 roku powrócił do Realu Madryt, ale podobnie jak sześć lat wcześniej szybko zrezygnował z posady. Odszedł po kilku miesiącach pracy, po porażce 0:3 z Bayerem 04 Leverkusen w Lidze Mistrzów i 0:1 z Espanyolem cztery dni później.

21 sierpnia 2007 ponownie prowadził Benficę, jednak już na początku marca 2008 podał się do dymisji. Powodem tej decyzji były słabe wyniki, osiągane przez jego drużynę.

We wrześniu 2008 roku ogłoszono, że Camacho zostanie nowym trenerem CA Osasuna. Prowadzona przez niego drużyna dwukrotnie kończyła sezon w środkowych rejonach tabeli hiszpańskiej ekstraklasy (15. miejsce w sezonie 20082009 i 12. w sezonie 20092010). Latem 2010 roku pojawiła się informacja, że Camacho może zostać szkoleniowcem Legii Warszawa[2], jednak ostatecznie przy Łazienkowskiej pojawił się Maciej Skorża.

14 lutego 2011 roku został zwolniony z posady trenera Osasuny. 14 sierpnia 2011 roku objął funkcję trenera reprezentacji Chin i pełnił ją do 2013 roku[3].

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O reprezentacji Hiszpanii Camacho zob. J.Dobrzyński. "Potęga bez spełnienia". W: "World Cup 2002. Encyklopedia piłkarska FUJI, nr 28", s. 91–95.
  2. Camacho poprowadzi Legię? - Sport - WP.PL, sport.wp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  3. Jose Antonio Camacho zwolniony z Osasuny!