Andrés Iniesta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrés Iniesta
Ilustracja
Imię i nazwisko Andrés Iniesta Luján
Data i miejsce
urodzenia
11 maja 1984
Fuentealbilla, Hiszpania
Pozycja pomocnik
Wzrost 170 cm[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Vissel Kobe
Numer 8
Kariera juniorska
1994–1996
1996–2002
Albacete
Barcelona
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2002– 2018
2018-
Barcelona
Vissel Kobe
441 (35)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja M (G)
2006–
2004
 Hiszpania
 Katalonia
125 (13)
1 (0)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 20 maja 2018.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 27 marca 2018.

Andrés Iniesta Luján, wym. [anˈdɾes iˈnjesta luˈxan] (ur. 11 maja 1984 w Fuentealbilli) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji pomocnika w japońskim klubie Vissel Kobe. Reprezentant Hiszpanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Andrés Iniesta w meczu przeciwko Atletico Madryt (21 października 2006)
Andrés Iniesta po zwycięstwie FC Barcelony w finale Klubowych mistrzostw świata (2011)

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Andrés Iniesta do Barcelony dołączył w 1996 roku po turnieju w Brunette, na którym występował w zespole Albacete Balompié. Po przenosinach do Barcelony tęsknił za swoją rodziną, lecz postanowił pozostać w La Masii. Jego idolem był Pep Guardiola, którego plakat wisiał w pokoju małego Iniesty. Szybko okazało się, że ma wielki talent do gry. Gdy miał 16 lat, został zaproszony na treningi pierwszej drużyny. „Ten dzieciak wyśle nas wszystkich na emeryturę”, powiedział wówczas Pep Guardiola w rozmowie z Xavim Hernándezem. Iniesta w drużynach juniorskich przeszedł przez kolejne kategorie wiekowe. Od sezonu 2000/2001 został włączony do kadry FC Barcelona B, a 22 grudnia 2001 roku znalazł się na ławce rezerwowych w ligowym spotkaniu z Espanyolem.

W pierwszym zespole zadebiutował 29 października 2002, pod wodzą Louisa van Gaala, w spotkaniu z Club Brugge w ramach Ligi Mistrzów. Szansę gry otrzymał w wyniku kontuzji podstawowego rozgrywającego drużyny Xaviego. Od sezonu 2003/2004 Iniesta na stałe dołączył do pierwszego zespołu Dumy Katalonii. W sezonie 2004/2005 wystąpił w 37 z 38 spotkań ligowych (wchodził przeważnie jako zmiennik Xaviego). Rok później kontuzji doznał Xavi, co ułatwiło Inieście grę w pierwszym składzie. 22 sierpnia 2006 Iniesta, jako kapitan drużyny, podniósł trofeum Joana Gampera po zwycięstwie 4:0 nad Bayernem Monachium.

Kiedy w 2007 roku zespół opuścił Ludovic Giuly, Iniesta zmienił swój dotychczasowy numer z 24 na 8. 19 lipca 2007 hiszpański dziennik Marca łączył Iniestę z przejściem do Real Madryt, który rzekomo był w stanie wydać na ten cel 60 milionów euro. Hiszpan jeszcze tego samego dnia odpowiedział: „Jestem bardzo zaskoczony, nic o tym nie wiedziałem. Nie ma mowy o przenosinach do Madrytu. Chciałbym pozostać w Barcelonie, aż do piłkarskiej emerytury”. 25 stycznia 2008 przedłużył swój kontrakt do 2014 roku wraz klauzulą wykupu wynoszącą 150 milionów euro. We wrześniu 2008 roku, po odejściu byłych wicekapitanów (Ronaldinho do Mediolanu i Deco do Chelsea), FC Barcelona zdecydowała się na wybór ich następców. Iniesta został wybrany trzecim wicekapitanem. W październikowym spotkaniu w ramach Ligi Mistrzów z FC Basel na Camp Nou Iniesta odniósł kontuzję, która pierwotnie miała wyłączyć go z gry na 6 tygodni. Ostatecznie pojawił się na boisku 3 stycznia 2009. Wszedł wówczas na boisko w 65. minucie spotkania z RCD Mallorca, zdobywając zwycięskiego gola. Miesiąc później w meczu z tym samym przeciwnikiem rozegrał 250. spotkanie w barwach Barcelony.

6 maja 2009 roku zagrał w spotkaniu Ligi Mistrzów z Chelsea F.C. W 91. minucie spotkania Iniesta oddał strzał zza pola karnego i trafił do bramki. Dzięki temu Barcelona zakwalifikowała się do finału Ligi Mistrzów. 4 dni później Iniesta odniósł kolejny uraz w meczu z Villarreal na Camp Nou. Udało mu się jednak wystąpić w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem United, który odbył się 27 maja 2009. Barcelona ostatecznie wygrała rozgrywki. Po tym spotkaniu na temat Iniesty wypowiedziało się kilka znanych osobistości m.in. Alex Ferguson: „Nie mam obsesji na punkcie Messiego. Zdecydowanie wyżej cenię umiejętności Iniesty. On jest fantastyczny, swoją grą sprawia ogromne możliwości dla zespołu. Jego talent jest niesamowity. Jest niezwykle ważny dla Barcelony”. Natomiast Wayne Rooney nazwał Iniestę najlepszym piłkarzem na świecie. Po zakończeniu sezonu koledzy ofensywnie nastawionego pomocnika namówili go, aby napisał książkę. W efekcie powstało dzieło pod tytułem „Andrés Iniesta – Rok w raju”.

18 października 2009 Iniesta znalazł się na liście 30 kandydatów do zdobycia Złotej Piłki FIFA. Był również nominowany do nagrody Piłkarza Roku obok Lionela Messiego i Xaviego. Ostatecznie wygrał Argentyńczyk, a Iniesta zajął 5. miejsce z 134 głosami. 27 listopada 2009 postanowił przedłużyć swój kontrakt do 2015 roku. Klauzula wykupu została podniesiona ze 150 do 200 milionów euro[2].

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Andrés Iniesta podczas Euro 2012.

Andrés Iniesta występował w juniorskich reprezentacjach Hiszpanii. W kategorii U-16 wywalczył Mistrzostwo Europy w 2001, a rok później powtórzył to osiągnięcie z reprezentacją do lat 19. Zdobył też srebrny medal Młodzieżowych Mistrzostw Świata w 2003.

W seniorskiej reprezentacji zadebiutował 27 maja 2006 w meczu z Rosją (4:0). W 2006 roku zagrał jeden mecz na Mundialu w Niemczech – z Arabią Saudyjską (3:0). Pierwszego gola dla reprezentacji zdobył 7 lutego 2007 w meczu towarzyskim z Anglią.

W 2008 razem z reprezentacją Hiszpanii triumfował w mistrzostwach Europy. Przez cały turniej był jedną z bardziej wyróżniających się postaci i odgrywał ważną rolę w kadrze Aragonesa.

Andrés Iniesta znalazł się w składzie reprezentacji Hiszpanii na Mistrzostwa Świata 2010. 25 czerwca w meczu z Chile zdobył bramkę na 2:0, a Hiszpania wygrała ostatecznie 2:1. Został wybrany najlepszym zawodnikiem tamtego spotkania[3]. W 116. minucie finałowego meczu z Holandią strzelił jedyną bramkę w meczu dającą jego reprezentacji tytuł mistrza świata. Gola tego zadedykował Danielowi Jarquemu, pokazując koszulkę z napisem "Dani Jarque: siempre con nosotros" ("Dani Jarque: Zawsze z nami"). Jarque, były kapitan Espanyolu, zmarł w sierpniu 2009 na zawał serca. Pamiątkowa koszulka została wmurowana w stadion Espanyolu Barcelona[4]. Został również wybrany najlepszym zawodnikiem tego spotkania[5].

Na Mistrzostwach Europy w 2012 wraz z reprezentacją Hiszpanii zajął pierwsze miejsce. Został też uznany przez UEFA za najlepszego gracza turnieju.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

(aktualne na dzień 20 maja 2018)
Klub Sezon Liga Puchar Króla Europa[a] Inne[b] Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
FC Barcelona B 2000/01 10 0 - - - - - - 10 0
2001/02 30 2 - - - - - - 30 2
2002/03 14 3 - - - - - - 14 3
Razem 54 5 0 0 0 0 0 0 54 5
FC Barcelona 2002/03 6 0 0 0 3 0 - - 9 0
2003/04 11 1 3 1 3 0 - - 17 2
2004/05 37 2 1 0 8 0 - - 46 2
2005/06 33 0 4 0 11 1 1 0 49 1
2006/07 37 6 6 1 8 2 5 0 56 9
2007/08 31 3 7 0 11 1 - - 49 4
2008/09 26 4 6 0 11 1 - - 43 5
2009/10 29 1 3 0 9 0 1 0 42 1
2010/11 34 8 5 0 10 1 1 0 50 9
2011/12 27 2 6 2 8 3 5 1 46 8
2012/13 31 3 5 2 10 1 2 0 48 6
2013/14 35 3 6 0 9 0 2 0 52 3
2014/15 24 0 7 3 11 0 - - 42 3
2015/16 28 1 4 0 7 0 5 0 44 1
2016/17 23 0 5 0 8 1 1 0 37 1
2017/18 29 1 5 1 8 0 1 0 43 2
Ogólnie 441 35 74 10 135 11 24 1 674 57
Ogólnie w karierze 495 40 74 10 135 11 24 1 728 62

Gole w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

# Data ! Miejsce Przeciwnik Gol Wynik Rozgrywki
1. 7 lutego 2007 Old Trafford, Manchester, Anglia Anglia 0 – 1 0 – 1 Mecz towarzyski
2. 28 Marca 2007 ONO Estadi, Palma de Mallorca, Hiszpania Islandia 1 – 0 1 – 0 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
3. 8 września 2007 Laugardalsvöllur, Reykjavík, Islandia Islandia 1 – 1 1 – 1 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
4. 17 listopada 2007 Santiago Bernabéu, Madryt, Hiszpania Szwecja 2 – 0 3 – 0 Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2008 (eliminacje)
5. 15 października 2008 Stadion Króla Baudouina I, Bruksela, Belgia Belgia 1 – 1 1 – 2 kwalifikacje do Mistrzostw Świata 2010
6. 25 czerwca 2010 Loftus Versfeld Stadium, Pretoria, Południowa Afryka Chile 0 – 2 1 – 2 Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010
7. 11 lipca 2010 Soccer City, Johannesburg, Południowa Afryka Holandia 0 – 1 0 – 1 Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010
8. 12 października 2010 Hampden Park, Glasgow, Szkocja Szkocja 0 – 2 2 – 3 Kwalifikacje do Euro 2012
9. 2 września 2011 Kybunpark, Sankt Gallen, Szwajcaria Chile 1 – 2 3 – 2 Mecz towarzyski
10. 29 lutego 2012 Estadio La Rosaleda, Malaga, Hiszpania Wenezuela 1 – 0 5 – 0 Mecz towarzyski
11. 30 maja 2014 Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, Sewilla, Hiszpania Boliwia 2 – 0 2 – 0 Mecz towarzyski
12. 5 września 2015 Estadio Carlos Tartiere, Oviedo, Hiszpania Słowacja 2 – 0 2 – 0 kwalifikacje do Euro 2016
13. 11 listopada 2017 Estadio La Rosaleda, Malaga, Hiszpania Kostaryka 5 – 0 5 – 0 Mecz towarzyski

Ostatnia aktualizacja: 19 listopada 2017[7]

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Najlepszy zawodnik w Europie sezonu 2011/2012: 2012
  • Najlepszy zawodnik Mistrzostw Europy: 2012
  • Drugie miejsce w plebiscycie Złota Piłka FIFA: 2010
  • Jedenastka roku według UEFA: 2009, 2010, 2011, 2017
  • Piłkarz roku w Hiszpanii: 2009
  • Najlepszy ofensywny pomocnik w Hiszpanii: 2009, 2011
  • Nagroda księcia Asturii: 2010
  • Golden Foot: 2014
  • Brązowa piłka klubowych mistrzostw świata: 2015

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Iniesta urodził się 11 maja 1984 w Fuentealbilla[1] jako syn José Antonia. Ma siostrę Maribel. 8 lipca 2012 wziął ślub z Anną Ortiz[8], z którą ma córki Valerię (ur. 04.04.2011) i Sienę (ur. maj 2017) oraz syna Paolo Andrea (ur. maj 2015).

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Uwzględniono: Liga Mistrzów UEFA – 132 (11), Liga Europy UEFA – 3 (0)
  2. Uwzględniono: Klubowe mistrzostwa świata – 7 (0), Superpuchar UEFA – 3 (0), Superpuchar Hiszpanii – 14 (1)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Andrés Iniesta Lujan (ang.). FCBarcelona.cat. [dostęp 2010-07-12].
  2. Patryk Gęsicki: Andrés Iniesta – skromna gwiazda Barçy (pol.). [dostęp 2012-10-28].
  3. Chile 1:2 Spain. fifa.com. [dostęp 12 lipca 2010].
  4. Iniesta zadedykował bramkę zmarłemu piłkarzowi.. wprost.pl, 12 lipca 2010. [dostęp 12 lipca 2010].
  5. Netherlands 0:1 Spain (ang.). fifa.com. [dostęp 12 lipca 2010].
  6. Fútbol en la Red
  7. Andrés Iniesta (ang.). FIFA.com. [dostęp 14 marca 2010].
  8. Andrés Iniesta Lujan (ang.). Facebook.cat. [dostęp 2012-07-09].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]