Gardnar Mulloy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gardnar Mulloy
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1913
Waszyngton
Data i miejsce śmierci 14 listopada 2016
Miami
Wzrost 185 cm
Gra praworęczny
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 6 (1947)
Australian Open SF (1947)
Roland Garros QF (1952–1954)
Wimbledon SF (1948)
US Open F (1952)
Gra podwójna
Australian Open QF (1947)
Roland Garros F (1951, 1952)
Wimbledon W (1957)
US Open W (1942, 1945, 1946, 1948)

Gardnar Putnam Mulloy (ur. 22 listopada 1913 w Waszyngtonie, zm. 14 listopada 2016 w Miami[1]) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw USA i Wimbledonu w deblu, zdobywca Pucharu Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo na Uniwersytecie Miami, gdzie był organizatorem i zawodnikiem pierwszej drużyny tenisowej. Pełnił służbę wojskową w czasie II wojny światowej[2]. W roku 1936 po raz pierwszy pojawił się w rankingu amerykańskim – jako nr 11. w klasyfikacji gry podwójnej. W latach 40. i 50. XX wieku tworzył parę deblową z Billem Talbertem – wspólnie wygrali cztery razy mistrzostwa USA oraz byli w dalszych dwóch finałach. W kolejnych finałach Mulloy i Talbert pokonywali Teda Schroedera i Sidneya Wooda (1942), Boba Falkenburga i Jacka Tuero (1945), Dona McNeilla i Franka Guernseya (1946) oraz Franka Parkera i Teda Schroedera (1948). Najbardziej wyrównany finał miał miejsce w 1946 – Mulloy i Talbert triumfowali 3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18, broniąc siedmiu piłek meczowych. W pozostałych finałach mistrzostw USA amerykański debel przegrywał z Johnem Bromwichem i Frankiem Sedgmanem (1950) oraz z Rexem Hartwigiem i Mervynem Rose (1953). Mulloy był również w finałach mistrzostw USA w 1940 (w parze z Henrym Prusoffem) i 1941 (z Wayne’em Sabinem) – w obu przypadkach przegrywając z parą Jack Kramer i Ted Schroeder, a także w roku 1957 (z Budge’m Pattym, porażka z Ashleyem Cooperem i Neale’em Fraserem).

Sukcesy deblowe Gardnar Mulloy odnosił także na innych turniejach wielkoszlemowych. W latach 1951–1952, w parze z Dickiem Savittem, dochodził do finałów mistrzostw Francji (dwie porażki z Frankiem Sedgmanem i Kenem McGregorem, zdobywcami deblowego Wielkiego Szlema). Jedyne zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w wieku 43 lat, w roku 1957, w parze z Budge’em Pattym. Nierozstawieni Amerykanie pokonali w finale najwyżej rozstawionych Australijczyków – Lew Hoada i Neale’a Frasera w czterech setach (8:10, 6:4, 6:4, 6:4). Mulloy był również finalistą wimbledońskiego debla w roku 1948 (w parze z Tomem Brownem, porażka z Bromwichem i Sedgmanem) i w roku 1949 (w parze z Tedem Schroederem, porażka z Pancho Gonzálezem i Frankiem Parkerem). W 1956 w grze mieszanej partnerował Althei Gibson i para ta dotarła do finału (porażka z Shirley Fry i Vicem Seixasem).

Jako singlista Mulloy figurował w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego czternastokrotnie w latach 1939–1954. W roku 1952 był liderem tej klasyfikacji, kiedy jedyny raz osiągnął finał mistrzostw USA także w grze pojedynczej (przegrał z młodszym o czternaście lat Frankiem Sedgmanem)[3]. W latach 1946, 1949 i 1952 był w dziesiątce rankingu światowego według The Daily Telegraph (w 1952 jako nr 7).

W sezonach 1946, 1948–1950, 1952–1953 i 1957 Mulloy bronił barw amerykańskich w Pucharze Davisa[3]. We wszystkich tych latach finały Pucharu Davisa rozgrywały między sobą USA i Australia – Amerykanie wychodzili z nich zwycięsko w latach 1946, 1948–1949, a Mulloy przyczynił się do sukcesu szczególnie w roku 1948, zdobywając z Billem Talbertem ważny punkt deblowy przeciwko Sidwellowi i Longowi. W latach 1952–1953 Mulloy pełnił funkcję grającego kapitana. Bilans jego występów pucharowych to trzy zwycięstwa (bez porażek) w singlu oraz osiem zwycięstw i trzy porażki w deblu.

Praworęczny zawodnik, przygodę z tenisem kontynuował jeszcze jako 80-latek – w roku 1996 był liderem klasyfikacji amerykańskiej w kategorii powyżej 80 lat w singlu i deblu. Zdobył szereg tytułów mistrza USA w rozmaitych kategoriach wiekowych, na różnych nawierzchniach i we wszystkich dyscyplinach (w singlu, deblu i mikście, a nawet w specjalnej deblowej kombinacji ojciec-syn). W roku 1952 jako 38-latek był najstarszym finalistą mistrzostw USA (pięć tygodni starszy od Billa Larneda w roku 1911), w roku 1957 jako 43-latek najstarszym reprezentantem USA w Pucharze Davisa. Jest również najstarszym deblowym mistrzem Wimbledonu (43 lata w roku 1957). W roku 1972 został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[3].

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 8 września 1952 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Australia Frank Sedgman 1:6, 2:6, 3:6

Gra podwójna (5–9)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 17 września 1940 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Henry Prussoff Stany Zjednoczone Jack Kramer
Stany Zjednoczone Ted Schroeder
4:6, 6:8, 7:9
Finalista 2. 7 września 1941 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Wayne Sabin Stany Zjednoczone Jack Kramer
Stany Zjednoczone Ted Schroeder
7:9, 4:6, 2:6
Zwycięzca 1. 7 września 1942 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Bill Talbert Stany Zjednoczone Ted Schroeder
Stany Zjednoczone Sidney Wood
9:7, 7:5, 6:1
Zwycięzca 2. 3 września 1945 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Bill Talbert Stany Zjednoczone Bob Falkenburg
Stany Zjednoczone Jack Tuero
12:10, 8:10, 12:10, 6:2
Zwycięzca 3. 8 września 1946 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Bill Talbert Stany Zjednoczone Frank Guernsey
Stany Zjednoczone Don McNeill
3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18
Finalista 3. 2 lipca 1948 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Tom Brown Australia John Bromwich
Australia Frank Sedgman
7:5, 5:7, 5:7, 7:9
Zwycięzca 4. 19 września 1948 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Bill Talbert Stany Zjednoczone Frank Parker
Stany Zjednoczone Ted Schroeder
1:6, 9:7, 6:3, 3:6, 9:7
Finalista 4. 1 lipca 1949 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Ted Schroeder Stany Zjednoczone Ricardo González
Stany Zjednoczone Frank Parker
4:6, 4:6, 2:6
Finalista 5. 5 września 1950 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Bill Talbert Australia John Bromwich
Australia Frank Sedgman
5:7, 6:8, 6:3, 1:6
Finalista 6. 3 czerwca 1951 French Championships, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Dick Savitt Australia Ken McGregor
Australia Frank Sedgman
2:6, 6:2, 7:9, 5:7
Finalista 7. 1 czerwca 1952 French Championships, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Dick Savitt Australia Ken McGregor
Australia Frank Sedgman
3:6, 4:6, 4:6
Finalista 8. 7 września 1953 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Bill Talbert Australia Rex Hartwig
Australia Mervyn Rose
4:6, 6:4, 2:6, 4:6
Zwycięzca 5. 5 lipca 1957 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Budge Patty Australia Neale Fraser
Australia Lew Hoad
8:10, 6:4, 6:4, 6:4
Finalista 9. 8 września 1957 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Budge Patty Australia Ashley Cooper
Australia Neale Fraser
6:4, 3:6, 7:9, 3:6

Gra mieszana (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 6 lipca 1956 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Althea Gibson Stany Zjednoczone Shirley Fry
Stany Zjednoczone Vic Seixas
6:2, 2:6, 5:7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tennis legend Gardnar Mulloy of Miami dies at 102 (ang.). miamiherald.com. [dostęp 2016-11-15].
  2. Matt Schudel, Gardnar Mulloy, tennis champion known for fiery manner, dies at 102, „Washington Post”, 15 listopada 2016, ISSN 0190-8286 [dostęp 2018-03-28] (ang.).
  3. a b c Gardnar Mulloy, International Tennis Hall of Fame [dostęp 2018-03-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]