Gardnar Mulloy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gardnar Mulloy
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1913
Waszyngton
Data i miejsce śmierci 14 listopada 2016
Miami
Zawód tenisista

Gardnar Putnam Mulloy (ur. 22 listopada 1913 w Waszyngtonie, zm. 14 listopada 2016 w Miami[1]) – amerykański tenisista , specjalista gry podwójnej, zwycięzca wielkoszlemowych mistrzostw USA w deblu, zdobywca Pucharu Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj]

Studiował prawo na University of Miami, gdzie był organizatorem i zawodnikiem pierwszej drużyny tenisowej. Pełnił służbę wojskową w czasie II wojny światowej. W roku 1936 po raz pierwszy pojawił się w rankingu amerykańskim – jako nr 11 w klasyfikacji gry podwójnej. W latach 40. i 50. tworzył parę deblową z Billem Talbertem – wspólnie wygrali cztery razy mistrzostwa USA oraz byli w dalszych dwóch finałach. W kolejnych finałach Mulloy i Talbert pokonywali Teda Schroedera i Sidneya Wooda (1942), Boba Falkenburga i Jacka Tuero (1945), Dona McNeilla i Franka Guernseya (1946) oraz Franka Parkera i Teda Schroedera (1948). Najbardziej zacięty finał miał miejsce w 1946 – Mulloy i Talbert triumfowali 3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18, broniąc siedmiu piłek meczowych. W pozostałych finałach mistrzostw USA amerykański debel przegrywał z Johnem Bromwichem i Frankiem Sedgmanem (1950) oraz z Rexem Hartwigiem i Mervynem Rose (1953). Mulloy był również w finałach mistrzostw USA w 1940 (w parze z Henrym Prusoffem) i 1941 (z Wayne Sabinem) – w obu przypadkach przegrywając z parą Jack Kramer i Ted Schroeder, a także w roku 1957 (z Budge'm Patty'm, porażka z Ashleyem Cooperem i Neale Fraserem).

Sukcesy deblowe Gardnar Mulloy odnosił także na innych turniejach wielkoszlemowych. W latach 1951-1952, w parze z Dickiem Savittem, dochodził do finałów mistrzostw Francji (dwie porażki z Frankiem Sedgmanem i Kenem McGregorem, zdobywcami deblowego Wielkiego Szlema). Jedyne zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w wieku 43 lat, w roku 1957, w parze z Budge'em Pattym. Nierozstawieni Amerykanie pokonali w finale najwyżej rozstawionych faworytów z Australii – Lew Hoada i Neale Frasera w czterech setach (8:10, 6:4, 6:4, 6:4). Mulloy był również finalistą wimbledońskiego debla w roku 1948 (w parze z Tomem Brownem, porażka z Bromwichem i Sedgmanem) i w roku 1949 (w parze z Tedem Schroederem, porażka z Pancho Gonzálezem i Frankiem Parkerem). W 1956 w grze mieszanej partnerował Althei Gibson i para ta dotarła do finału (porażka z Shirley Fry i Vicem Seixasem).

Jako singlista Mulloy figurował w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego czternastokrotnie w latach 1939-1954. W roku 1952 był liderem tej klasyfikacji, kiedy jedyny raz osiągnął finał mistrzostw USA także w grze pojedynczej (przegrał z młodszym o czternaście lat Frankiem Sedgmanem). W latach: 1946, 1949 i 1952, był w dziesiątce rankingu światowego według "Daily Telegraph" (w roku 1952 jako nr 7).

W sezonach: 1946, 1948, 1949, 1950, 1952, 1953 i 1957 Mulloy bronił barw amerykańskich w Pucharze Davisa. We wszystkich tych latach finały Pucharu Davisa rozgrywały między sobą USA i Australia – Amerykanie wychodzili z nich zwycięsko w latach: 1946, 1948 i 1949, a Mulloy przyczynił się do sukcesu szczególnie w roku 1948, zdobywając z Billem Talbertem ważny punkt deblowy przeciwko Sidwellowi i Longowi. W latach 1952-1953 Mulloy pełnił funkcję grającego kapitana. Bilans jego występów pucharowych to 3 zwycięstwa (bez porażek) w singlu oraz osiem zwycięstw i trzy porażki w deblu.

Praworęczny zawodnik, przygodę z tenisem kontynuował jeszcze jako 80-latek – w roku 1996 był liderem klasyfikacji amerykańskiej w kategorii powyżej 80 lat w singlu i deblu. Zdobył szereg tytułów mistrza USA w rozmaitych kategoriach wiekowych, na różnych nawierzchniach i we wszystkich dyscyplinach (w singlu, deblu i mikście, a nawet w specjalnej deblowej kombinacji ojciec-syn). W roku 1952 jako 38-latek był najstarszym finalistą mistrzostw USA (pięć tygodni starszy od Billa Larneda w roku 1911), w roku 1957 jako 43-latek najstarszym reprezentantem USA w Pucharze Davisa. Jest również najstarszym deblowym mistrzem Wimbledonu (43 lata w roku 1957). W roku 1972 został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Sukcesy w turniejach wielkoszlemowych[edytuj]

  • mistrzostwa Francji
    • gra podwójna – finały 1951, 1952 (oba z Dickiem Savittem)
  • Wimbledon
    • gra podwójna – wygrana 1957 (z Budge'em Pattym), finały 1948 (z Tomem Brownem) i 1949 (z Tedem Schroederem)
    • gra mieszana – finał 1956 (z Altheą Gibson)
  • mistrzostwa USA
    • gra pojedyncza – finał 1952
    • gra podwójna – wygrane 1942, 1945, 1946, 1948 (wszystkie z Billem Talbertem), finały 1940 (z Henry Prusoffem), 1941 (z Wayne'em Sabinem), 1950, 1953 (oba z Talbertem), 1957 (z Budge'em Pattym)

Przypisy

  1. Tennis legend Gardnar Mulloy of Miami dies at 102 (ang.). miamiherald.com. [dostęp 2016-11-15].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]