Bob Falkenburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Robert Falkenburg, Bob Falkenburg (ur. 29 stycznia 1926 w Nowym Jorku) – tenisista amerykański, zwycięzca Wimbledonu w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant Brazylii w Pucharze Davisa.

Pochodzi z rodziny o korzeniach niemieckich. W tenisa grała również jego siostra Jinx (później znana aktorka i modelka) oraz brat Tom, razem z którym zdobył tytuł mistrza USA szkół średnich (Interscholastic) w 1942 w grze podwójnej. W tym samym roku (w barwach Los Angeles Fairfax High) Bob triumfował w tych rozgrywkach również w singlu. W 1942 i 1943 był także mistrzem USA juniorów, a w 1946 mistrzem szkół wyższych (US Intercollegiate), reprezentując barwy University of Southern California. Służył w armii pod koniec II wojny światowej.

Wysoki, szczupły Falkenburg był zawodnikiem praworęcznym, dysponującym potężnym serwisem, po którym chętnie atakował wolejem (zwłaszcza bekhendowym) przy siatce. Dysponował dobrym smeczem, był znany z szybkości, a Jack Kramer porównywał jego grę do słynnego zawodowca Pancho Gonzalesa. Słabszą stroną Falkenburga był forhend. Na jego grę wpływ miały także kłopoty z oddychaniem, na które zawodnik znalazł swoistą receptę – często rezygnował z walki w setach, w których wysoko przegrywał, regenerując w tym czasie siły. Nie miało to jednak wpływu na waleczność, którą wykazywał przy rzeczywiście ważnych punktach. Typowym meczem dla gry Falkenburga był finał Wimbledonu w 1948. Amerykanin zmierzył się w nim z Johnem Bromwichem i jeden z setów oddał do zera. Kiedy jednak przegrywał 3:5 w decydującej partii, nie zrezygnował z walki, obronił trzy meczbole i doprowadził pojedynek do zwycięskiego dla siebie końca. Był to jego największy singlowy sukces w karierze.

Bromwich zrewanżował się Falkenburgowi w ćwierćfinale rok później, również w pięciu setach (3:6, 9:11, 6:0, 6:0, 6:4). Falkenburg wygrał Wimbledon w deblu w 1947 w parze z Jackiem Kramerem, a w 1944 triumfował w grze podwójnej na mistrzostwach USA, partnerując Donowi McNeillowi. W wieku 18 lat był jednym z młodszych triumfatorów debla w tej imprezie. W grze pojedynczej na mistrzostwach USA musiał się zadowolić półfinałem w 1946 i ćwierćfinałem w 1947 (w obu turniejach przegrywał z Kramerem) oraz ćwierćfinałem w 1948. W 1943 po raz pierwszy znalazł się w najlepszej dziesiątce rankingu amerykańskiego. Najwyżej w tej klasyfikacji był w 1948 (na 5. miejscu), w tymże roku znalazł się także na 7. miejscu nieoficjalnego rankingu światowego pisma „Daily Telegraph”.

Po sukcesie wimbledońskim nie osiągnął już znaczących rezultatów. Nigdy nie powołany do amerykańskiej ekipy w Pucharze Davisa, wystąpił w latach 1954-1955 w czterech meczach międzypaństwowych w barwach Brazylii, gdzie osiedlił się na początku lat 50. (zawarł związek małżeński, później przyjął także obywatelstwo). W ramach Pucharu Davisa przegrał pojedynki z kilkoma liczącymi się rywalami, m.in. Brytyjczykiem Tony Mottramem oraz Australijczykami Lew Hoadem i Kenem Rosewallem. Po zakończeniu kariery sportowej odniósł w Brazylii sukces jako biznesmen w branży spożywczej, m.in. założył sieć barów fast foodowych Bob’s.

W 1974 został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Finały singlowe w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]