Elwood Cooke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elwood Cooke
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1913
Ogden
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 2004
Apopka
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1947
Zakończenie kariery 1949
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 8 (1939)
Roland Garros SF (1939)
Wimbledon F (1939)
US Open SF (1945)
Gra podwójna
Wimbledon W (1939)

Elwood Thomas Cooke (ur. 5 lipca 1913 w Ogden, zm. 16 kwietnia 2004 w Apopce) – amerykański tenisista, zwycięzca Wimbledonu w grze podwójnej.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1939–1941 i 1945 Cooke był klasyfikowany w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, najwyżej w 1945 – nr 4[1]. W rankingu światowym, prowadzonym przez The Daily Telegraph, zajmował w 1939 8. miejsce. W tym właśnie sezonie odniósł największe sukcesy w turnieju wimbledońskim. W singlu wyeliminował m.in. znanego Brytyjczyka Bunny’ego Austina i Niemca Hennera Henkla (nr 5. rozstawienia), a w finale przegrał z rodakiem Bobbym Riggsem w pięciu setach (6:2, 6:8, 6:3, 3:6, 2:6), nie wykorzystując szansy na objęcie prowadzenia 2:0 w setach (prowadził 6:2, 4:1)[2]. W parze z Riggsem odniósł triumf w deblu, po finałowym zwycięstwie nad Brytyjczykami Charlesem Hare i Frankiem Wilde 6:3, 3:6, 6:3, 9:7.

Również w 1939 był w finale gry mieszanej na mistrzostwach USA. W decydującym meczu Cooke i Sarah Palfrey Cooke ulegli Harry’emu Hopmanowi i Alice Marble 7:9, 1:6. Także z Palfrey Cooke triumfował w konkurencji miksta na mistrzostwach Francji, pokonując w finale Simone Mathieu i Franja Kukuljevicia (4:6, 6:1, 7:5). W 1940 Cooke wygrał w parze z Riggsem halowe mistrzostwa USA. Był również zwycięzcą wielu amerykańskich turniejów regionalnych (w singlu i deblu), m.in. zdobył mistrzostwo Oregonu w 1935 w grze pojedynczej oraz w 1935 i 1936 w grze podwójnej[1].

W czasie II wojny światowej służył w marynarce wojennej. W 1941 poślubił swoją dawną partnerkę mikstową Sarah Palfrey. W 1945 na turnieju w Cincinnati małżeństwo Cooke stworzyło parę, która została dopuszczona do konkurencji debla mężczyzn. Przegrali dopiero w finale z parą Bill Talbert i Hal Surface. Na tej samej imprezie Elwood Cooke doszedł do finału gry pojedynczej, w którym uległ Talbertowi.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 7 lipca 1939 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Bobby Riggs 6:2, 6:8, 6:3, 3:6, 2:6

Gra podwójna (1–0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 1939 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Bobby Riggs Wielka Brytania Charles Hare
Wielka Brytania Frank Wilde
6:3, 3:6, 6:3, 9:7

Gra mieszana (1–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 17 czerwca 1939 French Championships, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Sarah Palfrey Cooke Francja Simone Mathieu
Królestwo Jugosławii Franjo Kukuljević
4:6, 6:1, 7:5
Finalista 1. 17 września 1939 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Sarah Palfrey Cooke Stany Zjednoczone Alice Marble
Australia Harry Hopman
7:9, 1:6

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Elwood Cooke – OREGON TENNIS HISTORY, oregontennishistory.com [dostęp 2018-03-31] (ang.).
  2. player – Tennisarchives, www.tennisarchives.com [dostęp 2018-03-31] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]