Stan Smith

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stan Smith
Stan Smith
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1946
Pasadena
Wzrost 193 cm
Masa ciała 84 kg
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1968
Zakończenie kariery 1985
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 27
Najwyżej w rankingu 3 (23 sierpnia 1973)
Australian Open 3R (1970, 1976, 1977XII)
Roland Garros QF (1971, 1972)
Wimbledon W (1972)
US Open W (1971)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 54
Najwyżej w rankingu 5 (9 kwietnia 1979)
Australian Open W (1970)
Roland Garros F (1971, 1974)
Wimbledon F (1972, 1974, 1980, 1981)
US Open W (1968, 1974, 1978, 1980)

Stan Smith, właśc. Stanley Roger Smith (ur. 14 grudnia 1946 w Pasadenie) – amerykański tenisista, zwycięzca 7 turniejów wielkoszlemowych, zdobywca Pucharu Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj]

Studiował na University of Southern California i reprezentował tę uczelnię w rozgrywkach tenisowych, sięgając po tytuł mistrza akademickiego USA w grze pojedynczej (1968) oraz dwukrotnie w grze podwójnej (w parze z Bobem Lutzem, 1967 i 1968).

W grze pojedynczej wygrywał Wimbledon w 1972 (po finałowym sukcesie nad Ilie Năstase), rok wcześniej doznał porażki w meczu finałowym na tym turnieju; zdobył także singlowy tytuł na US Open w 1969 i 1971. Wyniki te ugruntowały jego pozycję w ścisłej czołówce światowej – w latach 1970–1976 klasyfikowany w czołowej dziesiątce na świecie, w tym jako nr 1. w 1972 (po wprowadzeniu komputerowego rankingu najwyżej był jako nr 3. w 1973); 1967–1980 figurował w czołowej dziesiątce tenisistów amerykańskich (nr 1. w 1969 i 1971–1973)[1]. W roku 1970 został mistrzem pierwszej edycji ATP Finals[2].

Jako deblista wygrywał US Open w 1968 (zarówno w kategorii "open", jak i wśród amatorów), 1974, 1978 i 1980; 1971 i 1979 przegrywał mecze finałowe. Ponadto ma na koncie wygraną deblową na Australian Open w 1970. Na Wimbledonie czterokrotnie przegrywał w finałach konkurencji debla (1972, 1974, 1980, 1981), na French Open dwukrotnie (1971, 1974). Jego najczęstszym partnerem deblowym był Bob Lutz, dobre wyniki osiągał również z Erikiem van Dillenem.

W latach 1968–1979 i ponownie w 1981 reprezentował USA w Pucharze Davisa, przyczyniając się do 8 sukcesów Amerykanów.

W 1987 jego nazwisko wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy, a we wrześniu 2011 został prezydentem tej instytucji[1][3].

W 2005 roku, przez magazyn „TENNIS”, Stan Smith został umieszczony na 35. miejscu wśród 40 najlepszych tenisistów i tenisistek[4].

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj]

Gra pojedyncza (2–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1971 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia John Newcombe 3:6, 7:5, 6:2, 4:6, 4:6
Zwycięzca 1. 1971 US Open, Forest Hills Trawiasta Czechosłowacja Jan Kodeš 3:6, 6:3, 6:2, 7:6
Zwycięzca 2. 1972 Wimbledon, Londyn Trawiasta Rumunia w epoce komunizmu Ilie Năstase 4:6, 6:3, 6:3, 4:6, 7:5

Gra podwójna (5–8)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1968 US Open, Forest Hills Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Lutz Stany Zjednoczone Arthur Ashe
Państwo Hiszpańskie Andrés Gimeno
11:9, 6:1, 7:5
Zwycięzca 2. 1970 Australian Open, Melbourne Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Lutz Australia John Alexander
Australia Phil Dent
6:3, 8:6, 6:3
Finalista 1. 1971 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Tom Gorman Stany Zjednoczone Arthur Ashe
Stany Zjednoczone Marty Riessen
8:6, 6:4, 3:6, 4:6, 9:11
Finalista 2. 1971 US Open, Forest Hills Trawiasta Stany Zjednoczone Erik Van Dillen Australia John Newcombe
Wielka Brytania Roger Taylor
7:6, 3:6, 6:7, 6:4, 6:7
Finalista 3. 1972 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Erik Van Dillen Związek Południowej Afryki Bob Hewitt
Związek Południowej Afryki Frew McMillan
2:6, 2:6, 7:9
Finalista 4. 1974 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Bob Lutz Australia Dick Crealy
Nowa Zelandia Onny Parun
3:6, 2:6, 6:3, 7:5, 1:6
Finalista 5. 1974 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Lutz Australia John Newcombe
Australia Tony Roche
6:8, 4:6, 4:6
Zwycięzca 3. 1974 US Open, Forest Hills Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Lutz Chile Patricio Cornejo
Chile Jaime Fillol
6:3, 6:3
Zwycięzca 4. 1978 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Bob Lutz Stany Zjednoczone Marty Riessen
Stany Zjednoczone Sherwood Stewart
1:6, 7:5, 6:3
Finalista 6. 1979 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Bob Lutz Stany Zjednoczone Peter Fleming
Stany Zjednoczone John McEnroe
2:6, 4:6
Finalista 7. 1980 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Lutz Australia Peter McNamara
Australia Paul McNamee
6:7, 3:6, 7:6, 4:6
Zwycięzca 5. 1980 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Bob Lutz Stany Zjednoczone Peter Fleming
Stany Zjednoczone John McEnroe
7:6, 3:6, 6:1, 3:6, 6:3
Finalista 8. 1981 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Bob Lutz Stany Zjednoczone Peter Fleming
Stany Zjednoczone John McEnroe
4:6, 4:6, 4:6

Gra mieszana (0–1)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 1967 U.S. National Championships, Forest Hills Trawiasta Stany Zjednoczone Rosie Casals Stany Zjednoczone Billie Jean King
Australia Owen Davidson
3:6, 2:6

Przypisy

  1. a b Stan Smith (ang.). tennisfame.com. [dostęp 8 maja 2017].
  2. Marcin Motyka: Finały ATP World Tour: Znamy rozstawienie. Djoković, Federer i Nadal w jednej grupie? (pol.). sportowefakty.wp.pl, 11 listopada 2015. [dostęp 8 maja 2017].
  3. ITHF names Stan Smith president of organization (ang.). jamestownpress.com, 22 września 2011. [dostęp 8 maja 2017].
  4. Tennis Magazine's 40 Greatest Players of the Tennis Era (ang.). amiannoying.com. [dostęp 8 maja 2017].

Bibliografia[edytuj]