Lew Hoad

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lew Hoad
Ilustracja
Państwo  Australia
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1934
Glebe
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1994
Fuengirola
Wzrost 179 cm
Gra praworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1957
Zakończenie kariery 1972
Gra pojedyncza
Najwyżej w rankingu 1 (1956)
Australian Open W (1956)
Roland Garros W (1956)
Wimbledon W (1956, 1957)
US Open F (1956)
Gra podwójna
Australian Open W (1953, 1956, 1957)
Roland Garros W (1953)
Wimbledon W (1953, 1955, 1956)
US Open W (1956)

Lew Hoad, właśc. Lewis Alan Hoad (ur. 23 listopada 1934 w Glebe, zm. 3 lipca 1994 w Fuengiroli) – australijski tenisista, zwycięzca czterech turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, ośmiu w grze podwójnej i jednego w grze mieszanej, czterokrotny zdobywca Pucharu Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Lew Hoad był jednym z wiodących graczy lat 50. XX w. Występował regularnie w australijskiej reprezentacji w Pucharze Davisa pod wodzą Harry’ego Hopmana, sięgając z nią w latach 1952–1956 trzykrotnie po trofeum (w 1954 wygrały Stany Zjednoczone). W 1952 został po raz pierwszy sklasyfikowany w czołowej dziesiątce na świecie, a po kilku sezonach trafił w 1956 na miejsce pierwsze.

W 1953 w parze z rodakiem Kenem Rosewallem, z którym był często porównywany (Rosewall był starszy od Hoada o 21 dni, wspólnie występowali w reprezentacji), wygrał trzy turnieje wielkoszlemowe w deblu. Szansy na deblowego Wielkiego Szlema Australijczycy nie wykorzystali w mistrzostwach USA, przegrywając z nierozstawionymi rywalami w ćwierćfinale. Trzy lata później Hoad i Rosewall byli już skuteczniejsi – wygrali wszystkie cztery turnieje i tym samym zapisali się w historii tenisa jako jedna z czterech australijskich par, które mogą skompletowały Wielkiego Szlema w deblu (wcześniej udało się to Frankowi Sedgmanowi i Kenowi McGregorowi, w późniejszych latach Royowi Emersonowi i Neale Fraserowi oraz Johnowi Newcombe i Tony’emu Roche).

W sezon 1956 Australijczyk wygrał trzy pierwsze turnieje wielkoszlemowe w grze pojedynczej i jako lider światowego rankingu zamierzał – po skompletowaniu Wielkiego Szlema w USA – przejść na zawodowstwo. Szansę na czwarty tytuł odebrał Hoadowi jednak jego deblowy partner Rosewall, wcześniej w tymże roku pokonany w finałach mistrzostw Australii i Wimbledonu. Rosewall ubiegł także swojego reprezentacyjnego kolegę z podpisaniem zawodowego kontraktu; ostatecznie Hoad zdecydował się kontynuować występy w gronie amatorów, ale nie udało mu się powtórzyć sukcesów z ubiegłego roku. Wygrał ponownie Wimbledon, ale w Australii odpadł w półfinale, a we Francji już w trzeciej rundzie.

Po wygraniu Wimbledonu Lew Hoad zakończył karierę amatorską i przystąpił do rywalizacji z zawodowcami. W tym okresie powszechnie uważano tenis zawodowy za stojący na dużo wyższym poziomie i pewnym potwierdzeniem tej tezy stała się rywalizacja Hoada z legendarnym tenisistą profesjonalnym Ricardem Gonzálezem. Australijczyk grał początkowo z powodzeniem w pierwszej serii meczów z Gonzálezem, wygrywając 18 z 27 pojedynków; w dalszej części rywalizacji González opanował sytuację i łącznie wygrał rywalizację 51 do 36. Z Gonzálezem Hoad przegrał także dwa finały zawodowych mistrzostw USA w 1958 i 1959.

Poważne kontuzje pleców zmusiły Hoada najpierw do ograniczenia startów, wreszcie do wczesnego zakończenia kariery sportowej. Nie doczekał w pełnej dyspozycji (tak jak jego partner i rówieśnik Ken Rosewall) dopuszczenia zawodowców do rywalizacji wielkoszlemowej w 1968, występował już wówczas jedynie sporadycznie. W swoich ostatnim występie turniejowym dotarł do finału debla w turnieju w RPA w 1973, partnerując Robertowi Maudowi; w finale lepsi okazali się Amerykanin Arthur Ashe i Holender Tom Okker. Po zakończeniu kariery Hoad osiadł w Hiszpanii, w Fuengiroli koło Malagi. Prowadził tam wspólnie z żoną Jenny Staley (finalistką gry pojedynczej mistrzostw Australii w 1954) ośrodek tenisowy. Był zaprzyjaźniony z kilkoma gwiazdorami kina, m.in. Seanem Connery, Charltonem Hestonem, Kirkiem Douglasem. W ostatnich latach życia walczył z białaczką, zmarł w wieku 59 lat na atak serca; w chwili jego śmierci toczyła się kolejna edycja Wimbledonu – Pete Sampras wyrównał wówczas jego osiągnięcie, wygrywając ten turniej po raz drugi (później dołożył jeszcze pięć tytułów).

Lew Hoad był atletycznym zawodnikiem, szukającym na korcie szybkich rozwiązań za pomocą potężnych uderzeń. Jego rywal Ricardo Gonázlez, uważany przez niektórych ekspertów za najlepszego gracza w historii, określił Hoada jako swojego najgroźniejszego rywala; Hoad miał być jedynym graczem zdolnym do pokonania Gonzáleza, gdy ten był w pełni formy. González chwalił szczególnie grę wolejową Australijczyka, smecz, a także odporność psychiczną. Mimo pewnej niecierpliwości na korcie Hoad był w stanie także zwyciężać na wolniejszych nawierzchniach, co udowodnił w mistrzostwach Francji w 1956.

Jeden z najbardziej pamiętnych pojedynków Hoad rozegrał w finale Pucharu Davisa w 1953. W Melbourne zmierzył się z amerykańskim zawodnikiem Tonym Trabertem. Mimo stresującej sytuacji – Amerykanie prowadzili w tym momencie 2:1 i zwycięstwo Traberta oznaczało zdobycie przez nich trofeum – 19-letni wówczas Hoad zdołał pokonać faworyta w pięciu setach (chociaż Trabert doprowadził do piątego seta ze stanu 0:2), a decydujący o końcowym sukcesie ekipy Australii punkt dołożył następnie Rosewall. W 1958 Hoad wydał wspólnie z dziennikarzem Jackiem Pollardem książkę The Lew Hoad Story; w 2003 Pollard napisał wspólnie z wdową Jenny My Life With Lew.

W 1980 Lew Hoad został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy (jednocześnie m.in. z Kenem Rosewallem). Australijczyk jest uważany za jednego z najlepszych graczy w historii – obok Szweda Borga – którym nie udało się triumfować w mistrzostwach USA. Podobne niepowodzenie towarzyszyło Rosewallowi, ale ten ostatni nie zdołał nigdy wygrać singla na Wimbledonie.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (4–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1955 Australian Championships, Adelaide Trawiasta Australia Ken Rosewall 7:9, 4:6, 4:6
Zwycięzca 1. 1956 Australian Championships, Brisbane Trawiasta Australia Ken Rosewall 6:4, 3:6, 6:4, 7:5
Zwycięzca 2. 1956 French Championships, Paryż Ceglana Szwecja Sven Davidson 6:4, 8:6, 6:3
Zwycięzca 3. 1956 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Ken Rosewall 6:2, 4:6, 7:5, 6:4
Finalista 2. 1956 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Australia Ken Rosewall 6:4, 2:6, 3:6, 3:6
Zwycięzca 4. 1957 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Ashley Cooper 6:2, 6:1, 6:2

Gra podwójna (8–5)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1953 Australian Championships, Sydney Trawiasta Australia Ken Rosewall Australia Don Candy
Australia Mervyn Rose
9:11, 6:4, 10:8, 6:4
Zwycięzca 2. 1953 French Championships, Paryż Ceglana Australia Ken Rosewall Australia Mervyn Rose
Australia Clive Wilderspin
6:2, 6:1, 6:1
Zwycięzca 3. 1953 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Ken Rosewall Australia Rex Hartwig
Australia Mervyn Rose
6:4, 7:5, 4:6, 7:5
Finalista 1. 1954 French Championships, Paryż Ceglana Australia Ken Rosewall Stany Zjednoczone Vic Seixas
Stany Zjednoczone Tony Trabert
4:6, 2:6, 1:6
Finalista 2. 1954 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Australia Ken Rosewall Stany Zjednoczone Vic Seixas
Stany Zjednoczone Tony Trabert
6:3, 4:6, 6:8, 3:6
Finalista 3. 1955 Australian Championships, Adelaide Trawiasta Australia Ken Rosewall Stany Zjednoczone Vic Seixas
Stany Zjednoczone Tony Trabert
3:6, 2:6, 6:2, 6:3, 1:6
Zwycięzca 4. 1955 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Rex Hartwig Australia Neale Fraser
Australia Ken Rosewall
7:5, 6:4, 6:3
Zwycięzca 5. 1956 Australian Championships, Brisbane Trawiasta Australia Ken Rosewall Australia Don Candy
Australia Mervyn Rose
10:8, 13:11, 6:4
Finalista 4. 1956 French Championships, Paryż Ceglana Australia Ashley Cooper Australia Don Candy
Stany Zjednoczone Robert Perry
5:7, 3:6, 3:6
Zwycięzca 6. 1956 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Ken Rosewall Włochy Nicola Pietrangeli
Włochy Orlando Sirola
7:5, 6:2, 6:1
Zwycięzca 7. 1956 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Australia Ken Rosewall Stany Zjednoczone Hamilton Richardson
Stany Zjednoczone Vic Seixas
6:2, 6:2, 3:6, 6:4
Zwycięzca 8. 1957 Australian Championships, Sydney Trawiasta Australia Neale Fraser Stany Zjednoczone Malcolm Anderson
Stany Zjednoczone Ashley Cooper
6:3, 8:6, 6:4
Finalista 5. 1957 Wimbledon, Londyn Trawiasta Australia Neale Fraser Stany Zjednoczone Gardnar Mulloy
Stany Zjednoczone Budge Patty
10:8, 4:6, 4:6, 4:6

Gra mieszana (1–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 1952 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Australia Thelma Coyne Long Stany Zjednoczone Doris Hart
Australia Frank Sedgman
3:6, 5:7
Zwycięzca 1. 1952 French Championships, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Maureen Connolly Francja Jacqueline Patorni
Australia Rex Hartwig
6:4, 6:3
Finalista 2. 1955 Australian Championships, Adelaide Trawiasta Australia Jenny Staley Australia Thelma Coyne Long
Australia George Worthington
2:6, 1:6
Finalista 3. 1956 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta Stany Zjednoczone Darlene Hard Stany Zjednoczone Margaret Osborne DuPont
Australia Ken Rosewall
7:9, 1:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]